“Dromen mag altijd, maar de meeste dromen zijn bedrog” – Oscar Onley en INEOS Grenadiers waarschuwen dat Tour de France-ambitie kan omslaan in een nachtmerrie

INEOS Grenadiers hebben een van de meest gedurfde zetten van de transfermarkt gedaan door Oscar Onley vast te leggen, vers terug van een vierde plaats in de Tour de France. Het is een stap gebouwd op geloof, timing en ambitie. Maar buiten de ploeg is niet iedereen overtuigd dat de volgende stap zo nabij is als het lijkt.

In de Kop over Kop-podcast vroegen analisten zich af of INEOS, zelfs met Onley en Kevin Vauquelin erbij, wel uitgerust is om voor de Tour te strijden in het tijdperk van Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard. Hun boodschap was niet subtiel. De droom is groot, maar de realiteit kan hard zijn.

Binnen INEOS is het verhaal er een van heropbouw en hernieuwde ambitie na een terugval naar de achtste plek op de UCI-ploegenranking in 2024. In 2025 vochten ze terug met agressieve koers en ritoverwinningen in alle drie de Grote Rondes. Maar ritten winnen definieert deze ploeg niet. De Tour de France wel.

En daar beginnen de twijfels.

Bobbie Traksel stelde dat de sfeer rond INEOS net zozeer door sponsors als door resultaten wordt gevormd. “We zijn top, en als we niet top zijn, willen we er geen deel meer van uitmaken.”

Die druk sijpelt direct door naar de sportieve ambitie. “Als ik jullie was, zou ik heel snel laten zien dat je de Tour de France kunt winnen, anders trekken ze de stekker eruit.”

Voor een ploeg in opbouw na een lastige periode is dat een gevaarlijke leefomgeving. Het betekent dat elke versterking niet wordt beoordeeld op ontwikkeling of traject, maar op de vraag of hij direct als Tourwinnaar oogt.

Door die bril wordt Onley nu bekeken.

Onleys vierde plaats in de Tour was historisch voor hem en enorm voor Picnic PostNL. Het was ook de uitslag die hem in de langetermijnplannen van INEOS duwde. Maar die koers werd minder als een begin dan als een plafond geframed.

Jeroen Vanbelleghem was duidelijk: “Onley werd dit jaar vierde in de Tour. Naar mijn mening kan hij, gezien de startlijst, niet beter dan dat.”

Hij ging verder: “Ik zie hem in dat veld niet derde worden.”

Het betoog is niet dat Onley zwak is. Het is dat de top van de sport wordt vervormd door twee renners die zelf bepalen hoe ‘progressie’ eruitziet. Vierde wordt mislukking wanneer dezelfde twee namen blijven winnen.

Die framing ligt ongemakkelijk dicht bij wat Onley zelf al over zijn positie zei. Eerder deze winter noemde hij de kloof voor hem groot en gaf toe: “Ik voel me nog steeds heel ver weg.”

Dat is geen berusting. Het is realisme. Maar realisme past niet altijd bij Tourwinnende verwachtingen.

Vanbelleghems conclusie werd verpakt in een zin die snel de kernquote van het debat werd: “Je kunt altijd dromen, maar de meeste dromen zijn deceptie.”

Dat gaat niet alleen over Onley. Het gaat over de omgeving waarin hij is gestapt.

In dezelfde discussie stelde hij de vraag of de Tour op dit moment wel het hoofddoel moet zijn voor een renner als Onley: “Zou het niet leuker zijn om voor een podium in een andere Grote Ronde te gaan?”

De implicatie is duidelijk. Eerst Giro of Vuelta. Zelfvertrouwen opbouwen. Leiderschap opbouwen. Dan terug naar de Tour wanneer het landschap verschuift.

Die denklijn weerspiegelt eigenlijk Onleys eigen woorden van eerder in de winter, toen hij openlijk over andere Grote Rondes sprak als realistische doelen voor de komende jaren. Het verschil zit in de toon. Onley noemt het een kans. De analisten noemen het een beperking.

INEOS heeft Onley niet gehaald om voor vierde te mikken. Ze haalden hem omdat hij iemand lijkt die meer kan worden. Maar deze analyse toont hoe smal de definitie van ‘meer’ is geworden.

Vanbelleghem vatte zijn kijk op de huidige selectie samen met een eenvoudige uitdaging: “Dat moeten ze met deze selectie vergeten.” Met ‘dat’ bedoelde hij maar één ding. De Tour winnen.

Het gevaar is niet dat Onley niet goed genoeg is. Het gevaar is dat hij in een verhaal wordt geplaatst waarin slechts één einde als succes geldt.

Vierde in de Tour was ooit een triomf. Nu wordt het geframed als bewijs van een grens.

Voor INEOS zullen de komende seizoenen uitwijzen of ze geduldig rond Onley kunnen bouwen, of dat de druk om Pogacar en Vingegaard meteen te kloppen geloof in een last verandert.

En voor Onley zelf is de uitdaging niet alleen sneller klimmen. Het is overleven binnen een droom die, in de woorden van zijn critici, het risico loopt deceptie te worden als ze te vroeg moet uitkomen.