DISCUSSIE | Ronde van Romandië, etappe 5 – Is Lipowitz klaar voor de Tour? Pogacar, “De Dikke”, hoeft zich om zijn gewicht weinig zorgen te maken

De Tour de Romandie kreeg een nadrukkelijke apotheose toen Tadej Pogacar nog een grote titel toevoegde aan zijn groeiende erelijst. De Sloveense kopman van UAE Team Emirates - XRG begon aan de slotetappe met een stevige greep op het algemeen klassement en onderstreepte zijn overmacht opnieuw op de slotklim naar Leysin.

De afsluitende etappe was allerminst eenvoudig. Hoewel de openingskilometers golvend waren in plaats van echt bergachtig, zaten Sottens en Vuillens, twee gecategoriseerde hellingen, vroeg in de route om de benen alvast te slopen.

De beslissing werd echter verwacht op de slotklim naar Leysin, een gestage klim van 14,3 km aan 5,9%. Pogacar begon de dag met 35 seconden voorsprong op Florian Lipowitz: weinig foutmarge, maar voldoende controle.

Een vroege kopgroep van acht renners kleurde de eerste koershelft. Daarbij zaten Gil Gelders, Robbe Dhondt, Finn Fisher-Black, Jan Tratnik, Jakob Soderqvist, Marco Schrettl, Lorenzo Germani en Asbjorn Hellemose. Het octet reed meer dan drie minuten weg, maar het peloton, aangevoerd door UAE Team Emirates - XRG, liet de kloof nooit gevaarlijk groot worden.

Aan de voet van de slotklim was de voorsprong van de kopgroep geslonken tot minder dan een minuut. Op dat moment nam Bahrain - Victorious het kopwerk over, in dienst van Lenny Martinez.

Het tempo ging gestaag omhoog en de overgebleven vluchters kwamen binnen schot. Fisher-Black probeerde nog één keer te versnellen en rekte zijn inspanning even, maar zijn verzet eindigde op iets meer dan zes kilometer van de streep.

Naarmate het steiler werd, bleef Bahrain - Victorious het tempo opschroeven en dunde het peloton uit. Damiano Caruso zette een beslissende beurt op kop neer en opende zo de deur voor de eerste prikken van de favorieten. Florian Lipowitz testte als eerste met een felle versnelling.

Pogacar reageerde meteen, vast aan het wiel van de Duitser. Even later volgde een tweede poging van Lipowitz, maar opnieuw gaf de Sloveen geen krimp. Pogacar probeerde kort de rollen om te draaien met een eigen demarrage, al bleef Lipowitz taai aanklampen.

Onverstoorbaar lanceerde de Duitser een derde aanval om Pogacar nogmaals te testen, maar de leider bleef koel, koos zijn moment en weigerde nodeloos in het rood te gaan.

Uiteindelijk draaide Pogacar opnieuw mee aan de kop, al zorgde wat aarzeling ervoor dat Primoz Roglic kon terugkeren. Met de favorieten herenigd lag een sprint bergop in het verschiet.

Toen het zover was, bleek Pogacar onaantastbaar. Hij plaatste een machtige versnelling en reed onbedreigd naar zijn vierde etappezege van de week, waarmee hij de eindzege met overmacht veiligstelde. Het was een optreden dat geen twijfel liet over zijn dominantie in deze ronde.

Daarachter verzekerde Lipowitz zich van de tweede plaats, zowel in de etappe als in het algemeen klassement als bevestiging van zijn constant niveau. Roglic completeerde het dagpodium, terwijl Martinez genoeg deed om derde te worden in het eindklassement. Jong talent Jorgen Nordhagen greep nipt naast het podium en werd vierde in de eindstand.

Voor Pogacar vult deze overwinning een opvallend gat in zijn toch al imposante palmares: de Tour de Romandie komt erbij in een verzameling die in razend tempo blijft groeien.

Klassieke Pogacar, een etappe zonder veel verhaal – of beter: een herhaling van zaterdag. UAE had een profiel waarin het controleren van een vlucht eenvoudig was; Bahrain hielp mee om een kans op de ritzege te creëren.

Waarschijnlijk was het nooit, maar de attitude bevalt me. Te veel ploegen sturen geen renners mee in de vlucht, laten ze niet werken, beschermen hun kopmannen niet echt (omdat het niet kan) en worden ook nergens voor opgespaard.

In die zin zaten veel ploegen vandaag achterin te kijken, zonder echt deel uit te maken van de koers. Op de slotklim deed Tadej Pogacar wat hij wilde, zoals de hele week. Het is niet zijn beste klimniveau, zoals we begrijpen door zijn gewicht, maar hij staat nog altijd boven de rest.

Hij viel niet aan, reageerde gewoon op de demarrages van Florian Lipowitz en sprintte daarna naar de winst. Meer hoefde niet, zijn koers was beslist en hij zou in elk scenario winnen dat hij koos. Romandie is geen voorbereiding op een andere koers, dus er is geen reden om meer te besteden dan nodig.

Florian Lipowitz verlaat deze Tour de Romandie met een duidelijk versterkte status. Hij klopte Tadej Pogacar niet, maar dat is nauwelijks de juiste maatstaf in een koers waar de wereldkampioen bijna elk beslissend moment controleerde.

Belangrijker is dat Lipowitz keer op keer de man was die het dichtst bij hem zat wanneer het er echt om ging. Zijn ronde begon behoedzaam, niet spectaculair. In de proloog deed hij wat moest: geen groot statement, geen kostbare fout.

Dat weegt in zo’n korte rittenkoers. Vanaf daar groeide hij in de ronde en werd hij een van de weinigen die Pogacar diep in de klimmen echt kon volgen. De tactische vraag uit etappe 1 blijft een essentieel deel van zijn Romandie-verhaal.

Toen hij zich in de kopgroep bevond, was zijn weigering om mee te draaien vanuit ploegbelang te begrijpen, met Primoz Roglic erachter en Red Bull - BORA - hansgrohe dat nog op twee paarden wedde. Maar het voelde ook als een gemiste kans.

Tegen Pogacar loont aarzeling zelden. Lipowitz bewaakte de ploegstructuur, maar hij offerde mogelijk een kans op om echte druk op de koers te zetten. Toch was zijn klimmen uitstekend. Op de Jaunpass was hij de enige die na de eerste versnelling bij Pogacar kon blijven, en pas vlak onder de top kraakte hij.

In de slotetappe viel hij opnieuw dapper aan, ook al had Pogacar telkens een antwoord. Dat telt. Lipowitz reed niet louter om de schade te beperken; hij wilde koersen. De conclusie is positief. Zonder Pogacar wint Lipowitz waarschijnlijk deze Tour de Romandie.

Met Pogacar aan de start werd hij de beste van de rest en oogde hij overtuigender dan Roglic, Martinez en de andere klassementsrenners. Zijn optreden bevestigde dat zijn ontwikkeling echt is, zijn voorjaarsvorm stijgt, en zijn Tour de France-ambities serieus genomen mogen worden.

Poker voor Tadej Pogacar. De Sloveen pakte zijn langverwachte Tour de Romandie na opnieuw een machtsvertoon in het hooggebergte en sloot de Zwitserse rittenkoers als winnaar af. En terecht, want ondanks zijn vier zeges deze week leek onze tweevoudige wereldkampioen naar Zwitserland te zijn gekomen om simpelweg zijn training voort te zetten.

Hij had net zo goed op het trainingskamp van UAE Team kunnen blijven, waar hij misschien meer prikkels had gevonden, want hij trof geen echte tegenstander, behalve Dorian Godon in de korte proloog en in twee snelle finales, die de Ineos-renner beter lagen. Overigens wist hij er daar één van te “pikken”.

De conclusie van de Tour de Romandie levert een helder beeld op: er is geen grotere favoriet dan Tadej Pogacar. Uithoudingsvermogen, explosiviteit, snelheid en volharding zijn slechts vier eigenschappen van de renner van de Emiraten-ploeg. Maar slechts één definieert hem echt: Legende, met een hoofdletter L.