DISCUSSIE | Parijs-Nice etappe 4 & Tirreno-Adriatico etappe 3 – Vingegaard weerstaat de Red Bull-armada midden in de chaos, Ayuso & Onley vallen en kennen een verschillend lot

Weersomstandigheden brachten twee sleutelvariabelen in het spel tijdens de derde etappe van Tirreno–Adriatico en de vierde etappe van Paris–Nice. Voorspellingen waarschuwden voor zware regen en krachtige zijwind, waardoor de pelotons in beide koersen vanaf het vertrek op scherp stonden.

In de Franse koers brak al vroeg de chaos uit. De wind zorgde binnen de eerste kilometers voor waaiers en breuken, waardoor meerdere ploegen positiestrijd voerden om geen tijd te verliezen in het algemeen klassement.

In Italië was het beeld anders. Ondanks identieke waarschuwingen koos het peloton voor een voorzichtige aanpak, reed gecontroleerd en met extra oog voor veiligheid, waarbij onnodige risico’s werden vermeden.

Jonas Vingegaard pakt etappezege en leiderstrui na genadeloze Franse etappe terwijl Juan Ayuso opgeeft, en Tobias Lund Andresen wint eerste sprintersduel in Italië.

Wat in de openingsdagen van Paris–Nice ontbrak, kwam op etappe 4 in volle hevigheid: wind, regen, valpartijen en steile beklimmingen maakten er een dag van pure chaos van.

De etappe eindigde met een zege voor Jonas Vingegaard op de aankomst bergop en de sprong naar de leiding, terwijl leider Juan Ayuso ten val kwam en moest opgeven. Tegelijkertijd kregen in Tirreno–Adriatico de sprinters eindelijk hun kans, met een indrukwekkende zege voor Tobias Lund Andresen in Magliano de’ Marsi.

Verwacht werd dat Paris–Nice pas op de slotklim beslist zou worden, maar de koers ontplofte al in de eerste kilometers na de start in Bourges. Harde zijwind brak het peloton in meerdere groepen, met circa 35 renners in de eerste waaier.

Red Bull – BORA – hansgrohe had vijf renners mee voorin, terwijl Visma | Lease a Bike enkel Jonas Vingegaard en Edoardo Affini overhield. Meerdere kanshebbers misten de slag, onder wie Kévin Vauquelin en Lenny Martínez, en stonden meteen op achterstand.

Het werd nog chaotischer na diverse valpartijen. Oscar Onley ging onderuit vanuit de eerste groep en kreeg vervolgens mechanische pech tijdens de achtervolging op de kop, waar het tempo torenhoog lag.

Het beslissende moment kwam op 47 kilometer van de finish, toen Juan Ayuso zwaar viel. De Spanjaard in het geel stapte kort terug op de fiets, maar hield snel weer in en gaf zichtbaar geblesseerd op. De combinatie van regen, wind en zenuwachtig koersgedrag dwong meerdere renners tot opgave, terwijl de gaten tussen de groepen razendsnel groeiden.

Met de koers al in stukken trok BORA het tempo hoog aan met meerdere renners, gevolgd enkel door Vingegaard en Mathias Vacek. De schifting zette door in het heuvelgedeelte richting de slotklim naar Signal d’Uchon.

Hoewel de klim zeven kilometer lang was, bleken de laatste 1,8 kilometer aan gemiddeld circa 10 procent doorslaggevend. Tim van Dijke zette Lenny Martínez af aan de voet met Vingegaard in het wiel, terwijl de achtervolgende groepen al op minuten reden.

Vingegaard wachtte tot de laatste kilometer om uit te pakken. Toen de Deen versnelde, kon Martínez niet mee en viel het gat snel. Vingegaard kwam solo over de streep voor de etappezege, 41 seconden vóór Martínez, met Tim van Dijke als derde. De overwinning bezorgde de Visma-renner ook de leiderstrui.

Daartegenover verliep etappe 3 van Tirreno–Adriatico volgens een voorspelbaar scenario. De sprintersploegen hielden controle, ondanks het lastige weer.

Diego Pablo Sevilla viel vroeg aan en reed kilometerslang solo, maar zonder steun werd het nooit gevaarlijk. Het peloton hield het verschil de hele lange, licht heuvelachtige en natte etappe in toom, waardoor een massasprint nagenoeg onvermijdelijk was.

De spanning liep in de finale iets op. Isaac Del Toro pakte een bonificatieseconde bij een tussensprint, maar het belangrijkste vuurwerk kwam binnen de laatste 25 kilometer, toen enkelen de sprint probeerden te verrassen. Ethan Hayter, Jonas Abrahamsen en Liam Slock vormden een gevaarlijke vlucht, maar het peloton reageerde alert en neutraliseerde de poging.

De sprinttreinen van Lidl–Trek en Decathlon leken in de laatste kilometers aan elkaar gewaagd. Tord Gudmestad lanceerde, met Jonathan Milan in het wiel, maar de Italiaan miste zijn gebruikelijke versnelling op de licht oplopende aankomst.

Tobias Lund Andresen koos het perfecte moment, sprong uit het wiel van Milan en won in Magliano de' Marsi, een van de grootste zeges uit zijn carrière tot nu toe. Arnaud De Lie werd tweede, Jasper Philipsen completeerde het podium.

In Tirreno–Adriatico viel er weinig te bespreken. Het peloton hield het tempo gematigd en alles draaide uit op de eindsprint.

Toen iedereen rekende op opnieuw winst voor Jonathan Milan, werd hij verrast en opzijgezet door de jonge Decathlon-sprinter Tobias Lund Andresen. Hoewel hij perfect gepositioneerd zat, zagen we Milan niet ontploffen in de sprint. Er ging duidelijk iets mis bij de Italiaan.

In Parijs–Nice was het complete chaos. Red Bull–BORA–Hansgrohe begon de etappe met een helder plan vanuit de teambus en blies de koers al in de eerste kilometers open. Vlasov had de aanwijzingen van zijn ploegleider kennelijk niet scherp, want hij miste de voorste waaier toen het peloton scheurde.

Oscar Onley en Juan Ayuso behoorden tot de vele renners die tegen de grond gingen. De renner van INEOS Grenadiers haalde wel de finish, zij het ver achterop, maar de Spanjaard van Lidl–Trek had minder geluk. Hij klapte hard neer, stapte weer op, maar stapte kort daarna uit de wedstrijd. Zonde, want beide renners leken sterk genoeg om Vingegaard uit te dagen.

Red Bull ging vol in de aanval en dook de slotkilometers in met vier man tegen slechts één van Visma, Jonas Vingegaard. Het was niet moeilijk te voorspellen wat daarna zou gebeuren. Als Vingegaard in de laatste kilometer nog in de eerste groep zat, zou hij altijd aanvallen, zeker op het steilste stuk van de klim.

De Deen wachtte op het perfecte moment, plaatste zijn demarrage op het juiste tijdstip en pakte een duidelijke, overtuigende zege.

Hulde aan Red Bull, dat het risico nam en de koers van ver uiteenreed. Het was een pure demonstratie van collectieve kracht van de Duitse ploeg.

Tirreno–Adriatico had dan wel de regen, maar was verder een bijzonder matte etappe. De afstand, het weer en zelfs enkele klimmetjes boden kansen voor aanvallen en koersverloop, maar op een kleine late uitval na gebeurde dat simpelweg niet.

De sprint lag altijd in de lijn der verwachting, maar het was een fraaie bevestiging van wat ik vermoedde: Decathlon had zowel de beste lead-out als de beste sprinter. Zijn prestaties in Australië waren heel sterk, maar het niveau van het peloton lag daar lager.

Tobias Lund Andresen bewees zich echt in Omloop het Nieuwsblad, waar zijn vorm op de hellingen indrukwekkend was, terwijl zijn sprintsnelheid niets had ingeboet. Hij had de punch om de ‘grote jongens’ te kloppen en Decathlon heeft keer op keer laten zien een uitstekende lead-out te hebben, met Tord Gudmestad als briljante laatste man. Dik verdiende zege, in wat misschien wel de belangrijkste sprint van dit jaar tot dusver was.

In Parijs–Nice was het een mix van hoogte- en dieptepunten. Met de waaierwind en regen leverde deze etappe een van de tradities van de koers: waaiers en complete wanorde.

Voor Juan Ayuso eindigde de wedstrijd in een val die onverwacht en ongelukkig was. Terwijl ik dit schrijf, ken ik de exacte ernst van zijn blessures niet, maar het zag er niet goed uit. Waarschijnlijk verliest hij een paar weken training en kan de blessure zijn voorjaar breken of zelfs vroegtijdig beëindigen.

Zonde, want hij verkeerde in uitstekende vorm, oogde zeer gemotiveerd en paste goed binnen Lidl–Trek, maar moet nu weer opbouwen. BORA deed het perfect: de meeste renners in de waaier, op het juiste moment op de juiste plek om de val te ontwijken, en genoeg werk om iedereen af te schudden behalve Jonas Vingegaard.

De Deen was briljant. Hij miste ploegmaats in de waaiers, maar zat wel telkens waar hij moest zitten. Daarom verdient hij deze overwinning, de etappe en waarschijnlijk ook het klassement op de koninginnenrit. BORA had de manschappen, maar het waren vooral rouleurs, ideaal om de concurrentie te lossen, terwijl Martínez, de klimmer, perfect aan de slotklim werd afgezet.

In normale omstandigheden wint Vingegaard altijd van de Colombiaan, al had hij het zichtbaar lastig op de laatste klim. BORA hoeft echter niet teleurgesteld te zijn. Ze zouden deze etappe nooit winnen ondanks de gunstige situatie, maar hebben zo goed als de tweede plaats voor Martínez veiliggesteld, terwijl hun knechten en klassiekerspecialisten hun beste vorm tonen op een sleutelmoment van het seizoen.