DISCUSSIE – Giro d'Italia, etappe 1 – Is het tijdperk van de Franse Pauls begonnen? Technische finale te gevaarlijk?

De Giro d'Italia begon vrijdag op spectaculaire wijze: Paul Magnier sprintte naar de winst in Burgas, pakte de eerste etappezege én de openingsroze trui na een chaotische finale met valpartijen aan de Bulgaarse kust.

De 147 km lange opener van Nessebar naar Burgas werd al lang verwacht te eindigen in een massasprint, met snelle mannen als Dylan Groenewegen, Jonathan Milan en Magnier als uitgesproken favorieten voor de Maglia Rosa. Het was bovendien voor het eerst sinds 2017 dat de sprinters op dag één een reële kans hadden om de leiding te grijpen.

Destijds verraste Lukas Pöstlberger het peloton met een late uitval en duwde onder anderen Caleb Ewan en André Greipel van het podium. Ditmaal lieten de sprintploegen geen herhaling toe.

Een vroege vlucht met Manuele Tarozzi van Soudal - Quick-Step en Diego Pablo Sevilla van Team Polti VisitMalta kreeg wat ruimte, maar nooit genoeg om de controle van het peloton echt te bedreigen. Het duo bouwde maximaal iets meer dan twee minuten voorsprong op, terwijl het peloton erachter strak gemanaged bleef.

De jacht werd vooral geleid door Lidl-Trek en Unibet Rose Rockets, waarbij de Nederlander Hartthijs de Vries de kloof de hele middag in toom hielp houden. Tarozzi en Sevilla konden intussen nog wat beloningen oppikken: Sevilla nam de eerste bergpunten op Kaap Agelina en pakte de leiding in het bergklassement, terwijl Tarozzi de tussensprint bij de Red Bull Kilometer op zijn naam schreef.

Nadat de kopgroep op 23 kilometer van de streep was ingerekend, verschoof de aandacht meteen naar de positionering voor de verwachte massasprint in Burgas. Het tempo schoot omhoog terwijl ploegen voorin om de macht streden.

Soudal - Quick-Step zette zich prominent in dienst van Magnier, terwijl NSN Cycling Team zich organiseerde rond Ethan Vernon. Team Visma | Lease a Bike had al ruim voor de finale besloten om klassementskandidaat Jonas Vingegaard uit de gevarenzone te houden en weg van de intense strijd om sprintposities.

In de laatste vijf kilometer liep de spanning verder op over de brede invalswegen naar Burgas. Verschillende sprinttreinen namen kortstondig het commando, waaronder Unibet Rose Rockets, Lidl-Trek, Decathlon CMA CGM Team en Soudal - Quick-Step, maar al snel werd duidelijk dat Paul Magnier en Tobias Lund Andresen het beste werden afgezet richting de laatste kilometer.

Die positionering bleek beslissend. Op zo’n 600 meter van de streep ging een grote valpartij door het peloton, waardoor in één klap veel toppers uit de strijd om de zege verdwenen.

Groenewegen behoorde tot de grootste slachtoffers. Zijn hoop op roze vervloog in enkele seconden. De Nederlandse sprinter kwam gehavend en met schaafwonden over de streep en leek ook last te hebben van zijn pols.

In de chaos na de val bleven slechts enkele renners over voor de etappezege. Maximilian Walscheid probeerde te profiteren met een lange sprint, maar werd eerst gepasseerd door Lund Andresen, waarna Magnier in de laatste meters nog over beiden heen ging.

De jonge Fransman snelde naar de winst en veroverde niet alleen de etappe, maar ook de eerste Maglia Rosa van deze Giro, waarmee Soudal - Quick-Step de perfecte start van de ronde in Bulgarije beleefde.

De etappe zelf was vlak en tamelijk onopvallend. Het peloton werkte de eerste honderd kilometer van de Giro d'Italia af in wat meer weg had van een stevige trainingsrit dan van een Grote Ronde-etappe.

De twee vluchters van de dag verdeelden onderling de bergpunten en de bonificaties van de tussensprint, vooraleer ze werden teruggepakt door een peloton dat zowel de Red Bull-sprint als de etappezege wilde betwisten.

Paul Magnier bleek de sterkste, en eerlijk gezegd verbaast me dat niets. Ik had hem als winnaar getipt, ondanks de aanwezigheid van verschillende sprinters in topvorm en een Jonathan Milan die op eigen wegen reed. Maar Milan stelde, heel eerlijk, teleur. Hij leek niet eens in staat een echte sprint te lanceren en geraakte in de finale niet eens in het wiel van Magnier.

Soudal - Quick - Step verdient grote lof, niet alleen voor de overwinning, maar ook voor de uitmuntende lead-out die de jonge Fransman perfect afzette met de koers volledig in zijn handen.

Het grootste minpunt van de dag zat in die slotkilometers. Een fris peloton, vol power en hongerig naar resultaat, had nooit door zo’n technische finale met obstakels, rotondes en vluchtheuvels gestuurd mogen worden. Het voelde bijna onvermijdelijk dat er iets zou gebeuren.

In de laatste meters brak de chaos los. Verschillende renners gingen hard onderuit, en op het moment van schrijven weet ik nog niet hoe het met Dylan Groenewegen en Kaden Groves is. Alpecin- Premier Tech zag zelfs zes renners bij de laatsten over de streep komen nadat het slagveld achter de sprint was aangericht.

Morgen krijgt het peloton vermoedelijk regen te verwerken en ik ben ervan overtuigd dat we een nieuwe “Maglia Rosa” zien. Maar tot die tijd mag de tweede Franse ster met de naam Paul van zijn moment genieten. Het voelt nu echt als het tijdperk van de Franse Pauls.

De eerste dag was biljartvlak, zonder wind die het verschil maakte, en dus was het logisch dat het kalm bleef tot aan de finish en daarna ineens bloedstollend spannend werd.

Een peloton met topafleiders in piekvorm en fris is een recept voor ellende. Hoewel de finale totaal niet technisch was, lag de snelheid extreem hoog en in een kleine versmalling gingen er enkelen tegen de grond.

De weg lag echt geblokkeerd, ik was verrast dat de gevolgen niet groter zijn – al moeten we misschien tot morgenochtend wachten om de echte schade te beoordelen. Je kunt niet zeggen dat het een pure strijd der treintjes was, het werd eerder een kwestie van wie er na de valpartijen nog vooraan overbleef.

De drie hoofdrolspelers waren daar en in een zuivere sprint pakte Paul Magnier de zege. Na de Algarve liet hij weinig zien, maar vandaag was hij de Magnier van de Algarve, niet alleen een renner die explosieve klimmetjes overleeft en daarna kan sprinten.

Het voelt als zijn doorbraak. De Fransman is klaar om Quick-Step in deze koers te leiden en, durf ik te zeggen, in nog vele meer. Een ongelooflijke sprinter in wording.

De openingsetappe van de Giro d’Italia was zo slaapverwekkend als verwacht met een volledig vlak profiel. Ik snap waarom grote rondes om financiële redenen in het buitenland starten, en de Bulgaarse kustlijn was fraai, maar toch heb ik het gevoel dat we pas dinsdag écht in de Giro zitten, wanneer de koers eindelijk Italiaanse grond bereikt.

Vanuit Spaans perspectief was het mooi om Diego Pablo Sevilla in de vlucht te zien en het bergklassement te pakken. Wat de eindsprint betreft, de valpartij veranderde alles. Ik denk dat Jonathan Milan uit positie raakte, waardoor we geen zuivere sprint tussen hem en de indrukwekkende ritwinnaar Paul Magnier kregen.

In mijn ogen zijn zij de twee beste sprinters van deze ronde. Morgen, zaterdag, zullen we zien of Jonas Vingegaard de Giro wil winnen door volledig te domineren of door het gecontroleerder aan te pakken.