“De meeste vrouwen verdienen minder dan $10.000 per jaar... niemand geeft erom” – Trek-baas hekelt de prijzengeldkloof tussen mannen en vrouwen in het wielrennen na ruim $300.000 te hebben betaald om de kloof te dichten

Trek heeft de afgelopen jaren meer dan $300.000 betaald om prijzengeldgaten voor zijn rensters te dichten, door in te grijpen bij koersen waar de uitkeringen aanzienlijk lager blijven dan in het mannenpeloton.

Tussen 2021 en 2025 droeg de Amerikaanse fabrikant ongeveer $308.000 bij aan top-ups voor zijn Lidl-Trek-ploeg, om het verschil te dekken bij evenementen waar de financiële beloning niet overeenkwam met die in gelijkwaardige mannenkoersen.

Die verschillen zijn in 2026 nog altijd duidelijk zichtbaar. Bij Liège-Bastogne-Liège Femmes bedroeg de totale prijzenpot iets meer dan €22.000, tegenover €50.000 voor de mannenkoers op dezelfde dag.

Op individueel niveau is het verschil net zo uitgesproken. Een zesde plaats in de vrouwenkoers leverde circa €400 aan officieel prijzengeld op, tegenover ongeveer €1.500 voor dezelfde notering bij de mannen. In dat geval zou Trek het tekort compenseren met zo’n €1.100.

Afgezet tegen het bredere voorjaarscampagnebeeld onderstrepen die cijfers de omvang van de kloof. Aan de mannenkant verzamelden toppers vijfcijferige totalen over hetzelfde koersblok, met Tadej Pogacar die in het voorjaar richting €100.000 aan prijzengeld ging, en ook Mathieu van der Poel en Wout van Aert die aanzienlijke bedragen bijschreven.

In gesprek met Fortune schetste Trek-CEO John Burke de gedachte achter het initiatief. “Een van de dingen die we met het fietsbedrijf doen, is proberen een verschil te maken in de wereld,” zei hij.

Hij blikte ook terug op de situatie die hij aantrof tijdens de opstart van de ploeg, na een bezoek aan Europese koersen. “Hij zei: ‘Ik was net in Europa en het is beschamend. De meeste vrouwen verdienen minder dan $10.000 per jaar. Ze krijgen tweedehands fietsen. Ze verblijven in beroerde hotels. Ze worden de avond voor de wedstrijd ingevlogen. Niemand geeft erom.’”

Vanaf het begin wilde Trek rensters vergelijkbare ondersteuning bieden als hun mannelijke collega’s. “We zeiden: we gaan vrouwen hetzelfde behandelen als mannen,” aldus Burke. “We betalen leefbare lonen, we geven ze het beste materiaal, we geven ze uitstekende coaching. We zorgen net zo goed voor hen als voor de mannen.”

Lizzie Deignan, die zich bij de ploeg aansloot terwijl ze zwanger was en destijds nummer één van de wereld, benadrukte het effect van die aanpak. “In elke betekenis van het woord prof kunnen zijn, is transformerend voor je prestaties,” zei ze. “Niemand die al die extra dingen van een tweede baan erbij moet doen, kan presteren op hetzelfde niveau als iemand die fulltime is.”

Ze vervolgde: “Ik was Trek enorm dankbaar voor de kans om bij de ploeg te komen, want toen ik mijn zwangerschap bekendmaakte, wist ik niet hoe mijn toekomst in de sport eruitzag. Ondanks dat ik toen nummer één van de wereld was, had ik geen zekere ploeg.”

Ondanks de vooruitgang van de laatste jaren blijft de financiële kloof tussen vergelijkbare koersen zichtbaar. Prijzenpotten verschillen nog steeds aanzienlijk tussen mannen- en vrouwenevenementen, waardoor ploegen en sponsors moeten bijspringen om het gat te dichten.

“Het belangrijkste dat we doen, is een voorbeeld zijn,” zei Burke. “De impact die Trek heeft gehad op het vrouwenwielrennen is niet alleen de Trek-ploeg. Het zijn alle ploegen die zagen wat Trek deed, en die grote veranderingen doorvoerden.”

“Te veel mensen focussen op de korte termijn en op wat ze zelf krijgen,” voegde hij toe. “Goede dingen doen bouwt een merk op over een lange periode.”

De cijfers uit de voorjaarsklassiekers maken duidelijk dat er vooruitgang is, maar ook dat de kloof die Trek wil dichten nog niet gesloten is.