ANALYSE: Michael Matthews nadert historische mijlpaal! Zege in GP Castellon brengt prestigieus record van Valverde, Cipollini en Cavendish binnen handbereik

De zege van Michael Matthews in de Gran Premio Castellon reikte veel verder dan de uitslag alleen. Met opnieuw winst in 2026 heeft de Australiër nu in 16 verschillende seizoenen minstens één profzege geboekt, en jaagt hij nadrukkelijk op een van de meest exclusieve duurzaamheidsmijlpalen in het profpeloton.

Slechts een handvol renners in het moderne tijdperk won in zo veel afzonderlijke seizoenen op het hoogste niveau. Matthews staat nu één seizoen achter Mario Cipollini en Mark Cavendish, beiden op 17, en twee achter het referentiepunt van Alejandro Valverde, die alleen bovenaan staat met 18.

De kale totalen krijgen pas betekenis wanneer je kijkt naar de spreiding over de seizoenen.

Valverde boekte profzeges in drie duidelijke fasen van zijn loopbaan. Zijn winnende seizoenen lopen van 2003–2010, vervolgens 2012–2019, en ten slotte 2021–2022. Geteld als afzonderlijke seizoenen met minstens één profzege levert dat 18 winnende seizoenen op. Die seizoenen waren niet aaneengesloten, maar verspreid over een uitzonderlijk lange carrière, niet gebouwd op één ononderbroken piek, maar op herhaalde terugkeer naar winstvorm in verschillende levensfasen.

Cipollini kwam tot 17 winnende seizoenen via een meer geconcentreerd model. Zijn zeges beslaan 1989–2005, een lange en uiterst productieve sprintprime. Eenmaal op het hoogste niveau voegde hij vrijwel zonder onderbreking elk jaar winnende seizoenen toe. Zijn totaal weerspiegelt aanhoudende dominantie, niet een late wederopstanding.

Cavendish staat eveneens op 17, maar met een andere verdeling. Zijn winnende seizoenen lopen van 2006–2018 en hervatten in 2021–2024. Die spreiding bevat duidelijke gaten zonder zeges, gevolgd door succesvolle comebacks later in zijn carrière. Zijn totaal is dus gebouwd op vroege dominantie én het vermogen zich na magere jaren opnieuw te vestigen.

Matthews staat nu op 16 winnende seizoenen, en cruciaal: zijn reeks is nog actief. Zijn zege in Castellon verlengt een carrière die meerdere competitieve tijdperken omvat, en plaatst hem statistisch in dezelfde conversatie als renners wier duurzaamheid een hele generatie definieerde.

Matthews’ route naar duurzaamheid lijkt niet precies op een van die voorbeelden.

Hij teerde niet op aanhoudende massasprintdominantie zoals Cipollini of Cavendish, en hij verlengde zijn relevantie ook niet via breed kopmanschap in etappekoersen zoals bij Valverde. Matthews wint juist consistent uit selectieve scenario’s, vooral heuvelopsprints en finishes met uitgedunde groepen, waar duurvermogen, positionering en timing evenveel tellen als pure topsnelheid.

Dat profiel is relevant in deze jacht. Het suggereert dat Matthews’ kans op extra winnende seizoenen niet afhangt van één wedstrijdtype of sprintsituatie, maar van competitief blijven in koersen die het peloton vanzelf uitdunnen voor de streep. Zijn duurzaamheid is daarmee gebouwd op aanpassingsvermogen over terrein, ploegen en evoluerende wedstrijdcontext, niet op één dominante formule.

De rekensom is helder. Matthews heeft nog één winnend seizoen nodig om gelijk te komen met Cipollini en Cavendish op 17, en nog twee seizoenen met minstens één zege om Valverdes maatstaf van 18 te evenaren. Garantie is er niet dat hij die lat haalt, maar het pad ligt duidelijk. Castellon bracht Matthews dichter bij de top van de duurzaamheidsranglijst in het wielrennen, en elk extra seizoen waarin hij een manier vindt om te winnen, scherpt die achtervolging verder aan.