“Als ik terugkom, dan alleen om focaccia te eten...” – Tadej Pogačar laat doorschemeren dat hij na langverwachte zege mogelijk nooit meer terugkeert naar Milaan–Sanremo

De lange jacht van Tadej Pogacar op Milano-Sanremo eindigde eindelijk in winst, maar het gevoel direct na de finish was niet dat van honger naar meer. Het was vooral opluchting.

Na jaren de koers te hebben getarget, er te trainen en telkens dichtbij te komen zonder te winnen, maakte Pogacar duidelijk dat de inspanning om La Primavera te bedwingen een zware tol eiste. “Nu kan ik stoppen met elke week, of zelfs twee keer per week, naar San Remo te gaan om te trainen. Mentaal is het echt zwaar om de hele winter in San Remo te trainen,” zei hij na de koers tegen Cycling News.

Milano-Sanremo staat al lang los van de andere Monumenten, niet alleen door de lengte en onvoorspelbaarheid, maar ook doordat de koers zo lastig te controleren is.

Voor Pogacar ging die uitdaging verder dan de koersdag zelf. Zijn voorbereiding bestond uit herhaalde verkenningen en een constante focus op een wedstrijd die telkens net buiten bereik bleef. “Deze koers kost heel veel moeite, ook mentaal. Het is een van de meest onvoorspelbare koersen die ik ooit heb gereden. Ik denk dat het een van de meest onvoorspelbare koersen ter wereld is.”

Die onvoorspelbaarheid kenmerkte zijn eerdere pogingen. Ondanks dat hij als een van de sterkste renners ter wereld startte, vonden rivalen vaak een manier om zijn aanvallen te volgen en de koers naar scenario’s te dwingen die hem minder lagen.

Die context bepaalde zijn reactie na eindelijk winnen. “Het is best een opluchting om ‘m eindelijk te winnen. Het zijn jaren geweest van hier in de omgeving trainen, en ik ga het missen.”

In die uitspraak schuilde een vleugje tegenspraak. De voldoening van de zege was duidelijk, maar ook het besef dat het traject ernaartoe zo veeleisend was dat hij wil heroverwegen hoe vaak hij dit wil herhalen.

Dat werd nog explicieter toen hij vooruitblik gaf op een eventuele terugkeer. “Als ik terugkom naar San Remo is het alleen om focaccia te eten...”

Hoewel de opmerking met een glimlach kwam, onderstreepte ze een groter punt. Nu Milano-Sanremo binnen is, hoeft Pogacar zijn seizoen niet langer te schikken naar een van de weinige koersen die nog ontbraken op zijn palmares.

In plaats daarvan kan de focus verschuiven. “Ik ben nu zo blij dat ik San Remo heb gewonnen dat wat erna komt prima is, ik ga mezelf niet gek maken of zo.”

Dat betekent geen gebrek aan ambitie. Pogacar maakte duidelijk dat hij de komende weken de grootste koersen blijft viseren. “Natuurlijk is de vorm goed, en ik ga naar Vlaanderen en Roubaix met een sterke ploeg. En we gaan voor winst in beide koersen.”

Jarenlang was Milano-Sanremo een van de bepalende uitdagingen in Pogacars loopbaan, een koers die hem weerstond ondanks zijn dominantie elders. Nu de barrière gevallen is, is ook de toon veranderd.

Zijn uitspraken zijn geen definitieve beslissing om in de toekomst weg te blijven, maar ze weerspiegelen wel het gewicht dat de koers droeg zolang die onbedwongen bleef.

Pogacar heeft eindelijk Milano-Sanremo gewonnen. Het werk dat tot dat resultaat leidde, ligt nu achter hem. Of hij terugkeert of niet, de doelstelling is gehaald.