“Als hij wacht tot Mathieu of Tadej aanvallen, wordt het weer een jaar van net-niet” – Tom Dumoulin zet vraagtekens bij het reactieve koersen van Wout van Aert

Het debat rond Wout van Aert achtervolgt hem al jaren. Dichtbij, altijd dichtbij, maar net niet op het hoogste treetje in de koersen die hij het liefst wil winnen. Met het Openingsweekend als startschot van een nieuwe kasseicampagne gelooft ex-Giro-winnaar Tom Dumoulin dat het verschil tussen opnieuw net-niet en Monumentglorie eerder in de koppies zit dan in de benen.

In de NOS-wielerpodcast gaf Dumoulin een rechttoe rechtaan verklaring voor waarom Van Aert zo vaak achtervolgt in plaats van viert.

“Als hij wacht tot Mathieu of Tadej gaat, wordt het weer een jaar van net niet.”

De opmerking komt op een scharniermoment. Van Aert keert in 2026 terug op de weg nadat een enkeloperatie zijn winter verstoorde, en hij verbergt niet dat de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix kernambities blijven. Maar opnieuw staan Mathieu van der Poel en Tadej Pogacar in de weg, renners die deze koersen steeds meer op hun voorwaarden bepalen.

Dumoulins analyse twijfelt niet aan Van Aerts fysieke vermogen. Integendeel, hij stelde duidelijk dat de Belg tot de absolute top blijft behoren. “Wout is nog steeds een uitzonderlijk goede renner. Hij zit heel dicht bij het niveau van Van der Poel, maar hij komt net iets tekort.”

Voor Dumoulin zit het marginale verschil in de benadering. “Als analist zie ik dat Wout heel vaak reageert in een koers. Hij reageert op wat er gebeurt. Van der Poel maakt de koers. Hij gaat in de aanval, gooit 100 kilometer voor de finish een bom. Dat blijkt steeds vaker een succesrecept. Kijk maar naar Pogacar.”

Dat sluit aan bij het recente patroon in de klassiekers. Van der Poels langeafstandsoffensieven en Pogacars bereidheid om klassieke koersscripts te verscheuren, dwingen rivalen herhaaldelijk in de verdediging. Van Aert daarentegen wordt vaak gezien als markerend, demarrages afdekkend en wachtend op het beslissende moment in plaats van het zelf te creëren.

Het ironische is dat wanneer Van Aert op instinct koerst, de uitslagen vaak volgen. Dumoulin wees op de Tour de France-finale van vorig jaar als voorbeeld. “Daar toonde hij lef. Hij ging vol erin. In België is de druk altijd enorm. Dat lijkt verlammend te kunnen werken, en misschien laat hem dat reactiever koersen.”

Die druk is geen detail. Van Aert draagt elk voorjaar de last van de verwachtingen, zeker in Vlaanderen en Roubaix. Het narratief ‘dit jaar moet het gebeuren’ is bijna jaarlijks geworden.

Dumoulin suggereerde dat het mentale aspect minstens zo belangrijk is als de tactische positionering. “Het zijn renners die durven, die moed tonen, en die uiteindelijk die koersen winnen. Misschien is het tijd dat Wout ook zoiets doet.”

Specifiek denkt hij dat Parijs-Roubaix de duidelijkste kans biedt. “Om het te proberen in Roubaix, de koers die hem het beste ligt… Daar is hij nog altijd een topkandidaat.”

Dat beeld past bij de bredere inschatting van Van Aerts kasseienprofiel. Zijn motor, tijdritvermogen en weerbaarheid over lange afstanden behoren nog steeds tot de sterkste troeven van het peloton. De vraag is of hij die eerder en beslissender wil inzetten.

Visma’s selectie voor het Openingsweekend bevestigde al dat Van Aert de kopman is in Omloop Het Nieuwsblad, zijn competitieve rentree na maanden revalideren. Fysiek lijkt de basis te liggen.

Tactisch en mentaal voegt Dumoulins waarschuwing echter een nieuwe laag toe aan het verhaal.

Als Van Aert blijft wachten tot Van der Poel of Pogacar de lont aansteekt, leert de geschiedenis dat hij zich opnieuw net achter de beslissende slag kan vinden. Maar als hij bereid is alles te riskeren, zoals hij kan, kan het machtsevenwicht in de klassiekers nog kantelen.

Voor een renner van zijn kaliber, benadrukt Dumoulin, zit het verschil niet in kracht. Het zit in initiatief.