“Een van de lastigste zeges die ik heb behaald”: Cameron Mason trotseert modder en druk van Barnes naar vierde Britse titel

Cameron Mason pakte in South Shields zijn vierde Britse elitecross-titel op rij, een zege die op papier overtuigend oogde. In het veld voelde het allesbehalve zo.

Na een race op bevroren ondergrond, diepe modder en constante glijpartijen gaf Mason toe dat deze overwinning hem uitzonderlijk diep dreef. “Het was waarschijnlijk een van de lastigste zeges die ik heb behaald,” zei Mason na de finish. “Ik kon op een paar ronden gewoon niet op mijn fiets blijven. Ik heb ook een tijd geprobeerd om met lagere druk te rijden. Maar goed, ik kreeg een paar sterke rondes achter elkaar voor elkaar en wist zo de kloof te slaan.”

De omstandigheden maakten zelfs basic sturen onzeker. “Een heel lastig parcours, het was onder de modder bevroren, waardoor je nauwelijks kon ingrijpen. Er waren geen sporen, geen lijnen, alleen maar modder.”

Mason nam in de openingsronde de leiding en gaf die nooit helemaal uit handen, maar het was geen soepele solo. Hij had herhaaldelijk moeite op schuine kanten en technische stroken, zelfs terwijl de voorsprong groeide. “Eerlijk, de voorsprong slonk op het eind omdat ik nog steeds worstelde om al die off-cambers rond te komen,” zei hij. “Toby heeft me echt tot het uiterste geduwd.”

Die druk kwam van Toby Barnes, die de koers van zijn leven reed naar de tweede plaats, zijn beste resultaat ooit op het Brits kampioenschap.

Barnes legde uit hoe hij in het begin Mason probeerde te benutten. “Ik reed min of meer mijn eigen koers, gebruikte Cam waar het kon bij de sterke tegenwind, probeerde in zijn wiel te kruipen,” zei hij.

Naarmate de wedstrijd vorderde, begon Barnes in winst te geloven. “Er waren een paar technische secties waar ik me heel goed voelde. Dus ik nam een paar keer over, pakte een kleine kloof. Halverwege dacht ik: we zitten nog steeds bij hem. Ik kan winnen.”

Maar Mason had telkens weer een antwoord klaar. “Toen reed hij weg. En in de voorlaatste ronde trok ik het denk ik terug tot zo’n 10 seconden. En in de laatste ronde vond hij een extra versnelling en ging hij weer.”

Aan de streep stak Mason vier vingers op voor zijn vierde nationale titel, maar zijn woorden vertelden het echte verhaal. Tussen wegglijdende banden, constante drukwissels en een onverzettelijke Barnes was dit geen routineuze titelverdediging. Het was een gevecht door modder, twijfel en één meedogenloze tegenstander.