“Dit is niet het afscheid dat Eli Iserbyt verdient” – Voormalig wereldkampioen zet vraagtekens bij operatie aan de dijbeenslagader

Voor Bart Wellens voelde het nieuws dat Eli Iserbyt nooit meer zal veldrijden als meer dan zomaar een afscheid. Het klopte niet. Te plots. Te onaf.

In zijn Crossprofessor-column in Het Nieuwsblad maakte de voormalige wereldkampioen duidelijk dat niet alleen het vertrek pijn doet, maar vooral de manier waarop het gebeurt. “Dit is niet het afscheid dat Eli verdient,” schreef Wellens nadat bekend raakte dat Iserbyt nooit meer zal koersen. “Het is verschrikkelijk dat hij op die manier afscheid moet nemen van zijn passie.”

Voor een renner die jaren lang wedstrijden, seizoenen en rivaliteiten mee kleurde, voelt stilletjes via een medische uitgang verdwijnen volgens Wellens ronduit onrechtvaardig. “We zullen hem missen, Michael Vanthourenhout zal zijn maat missen. Eli was altijd een koersbepalende renner, iemand die pit en vuur in het veldrijden bracht.”

Zo zal Iserbyt binnen het wereldje herinnerd worden. Niet alleen als winnaar, maar als constante factor aan de kop van de koers, iemand die anderen dwong te reageren, jagen en schakelen. Modder, zand, vrieskou of zomerse hitte, hij was er, week na week, en bepaalde het winterritme.

Iserbyts carrière rustte op regelmaat en agressie. Van jeugdcategorieën tot de elite werd hij een bepalende renner van zijn generatie, met grote zeges in World Cups, nationale crossen en kampioenschappen. Hij was geen deeltijdse ster met één piek en daarna verdwijning. Hij was een constante. Dat maakt het einde extra moeilijk te aanvaarden.

De oorzaak was geen val of een enkel trauma, maar een slepende medische aandoening aan de arteria femoralis, het hoofdbloedvat naar het been. Verminderde doorbloeding, pijn onder belasting en krachtverlies maakten koersen langzaam onmogelijk. Er volgde een operatie, maar echte opluchting kwam nooit.

Wellens ziet Iserbyts geval als deel van een zorgwekkende trend. “Na Laura Verdonschot is Eli al de tweede renner die we dit seizoen verliezen na een ingreep aan de beenslagader. En dat doet me vragen stellen.”

Voor Wellens zit het probleem niet alleen in de blessures, maar in het feit dat één bepaalde operatie steeds vaker opduikt. “Is die procedure wel echt uitontwikkeld? Het is een beetje een hype geworden. Ik wil er eigenlijk niet te veel over zeggen, want ik weet er ook niet alles van.”

Wat hij wel weet: Iserbyt sukkelde al lang voor de definitieve beslissing. “Wat ik wel weet is dat Eli vorig seizoen al met pijn rondreed, maar zijn resultaten waren echt niet slecht.”

Die zin zegt veel. Iserbyt verdween niet zachtjes naar de achtergrond. Zelfs met pijn bleef hij competitief, relevant en deel van het verhaal. Het einde kwam niet omdat zijn niveau kelderde. Het kwam omdat zijn lichaam niet langer veilig kon wat zijn hoofd nog wilde.

In de meeste carrières krijgen renners een laatste seizoen, een ereronde, een finalebedankje. Iserbyt niet. Er was geen afscheidstoer langs modderige omlopen, geen kans voor fans om te beseffen dat het de laatste keer was. Er kwam een medische uitspraak, een gesloten deur, en stilte waar ooit lawaai was.

Daarom snijden de woorden van Wellens zo diep. Het gaat niet om medailles of cijfers. Het gaat om waardigheid.

Voor een renner die zoveel van zichzelf gaf aan de sport, die jaren lang koersen en rivaliteiten definieerde, voelt een beenslagader die niet wilde helen meedogenloos oneerlijk. Het afscheid kwam nooit. En voor velen in het veldrijden is dat wat het meeste pijn doet.