Voorbeschouwing Volta a Comunitat Valenciana 2026 – Remco Evenepoel versus João Almeida op snoeihard parcours

Van 04.02 tot en met 08.02 neemt het World Tour-peloton het op in de Volta a Comunitat Valenciana. Een koers die qua deelnemersveld vele World Tour-wedstrijden overstijgt, met elk jaar een reeks toppers die het goede weer en de vertrouwde wegen benutten om hun seizoen op gang te trekken. We blikken vooruit op de koers.

De Volta a la Comunitat Valenciana is een van de geliefdste voorbereidingsritten op de Europese kalender. De eerste editie vond plaats in 1929 en sindsdien groeide de race in bijna een eeuw uit tot een belangrijk doel voor klassementsrenners en ambitieuze klassiekerspecialisten. Ooit bekend als Vuelta a Levante en Vuelta a Valencia kende de koers onderbrekingen — waaronder een lange pauze na 2008 en een succesvolle herlancering in 2016 — maar de reputatie bleef torenhoog, met teams die hier koersen op de wegen waar ze al een hele winter trainen.

In de twintigste eeuw bood de wedstrijd vooral Spaanse renners kansen om hun palmares te verrijken. In de jaren vijftig werd ze ook populair bij internationale toppers, met Rik Van Looy als winnaar in 1959 — de tweede niet-Spaanse zege, en tot 1990 de enige editie zonder Spanjaard op het podium.

In de jaren tachtig schoot de kwaliteit van de winnaars pijlsnel omhoog met Bernard Hinault en Stephen Roche. Later volgden namen als Alex Zülle, Laurent Jalabert, Alexandre Vinokourov, Abraham Olano, Alejandro Valverde en Alessandro Petacchi… Sinds de ‘moderne’ Valenciana in 2016 terugkeerde, bleef het erelijstje indrukwekkend, met onder meer Nairo Quintana en Tadej Pogačar. Vorig jaar won Santiago Buitrago het eindklassement.

De koers opent met de beste kans voor de sprinters. In de finale liggen twee kleine klimmetjes, maar die zijn niet zwaar genoeg om de snelle mannen uit te schakelen. De vlakke aankomst in Torreblanca moet de eerste leider opleveren.

Op dag twee wacht een 17 kilometer lange chrono van Carlet naar Alginet. Het is een listig parcours: oplopend richting tussenpunt en daarna afdalen. De wegen zijn technisch, waardoor voorzichtigheid even belangrijk is als goede benen.

Etappe 3 is een opwarmer voor de beslissende dagen, maar kan op zichzelf al doorslaggevend zijn. Na passage door Alicante volgt de 7,5 kilometer lange Alto de Tibi, gemiddeld 5%, met de top op 37 kilometer van de finish.

Boven liggen bonificatieseconden en even later opnieuw. De combinatie van explosieve klimmetjes en afdalingen maakt achtervolgen lastig. In San Vicente del Raspeig kan een klein groepje of een solist winnen, of sprint een uitgedund peloton van overlevers.

De koninginnenrit met 3200 hoogtemeters. Een ruige dag, startend in La Nucia en meteen via Tàrbena de Coll de Rates op — arguably de lastigste zijde. Na de afdaling volgt de Alto Miserat, 5,4 kilometer aan 10%, nog in het eerste wedstrijddriekwart, wat de koers vroeg kan doen ontploffen.

Dit is een dag die om chaos vraagt. Daarna volgt een heuvelachtig traject zonder lange klimmen, maar met voortdurend golvende wegen en korte hellingen. In de finale wacht een klim van 1,8 kilometer aan 8% met de top op 28 kilometer, gevolgd door de mogelijke scherprechter.

De klim naar Puig de la Llorença is 2,3 kilometer aan ruim 9%, met pieken flink daarboven, en eindigt op slechts 12 kilometer van de streep. Daarna blijft het op en neer richting Teulada, met zelfs een oplopende laatste strook. Hier kunnen serieuze verschillen ontstaan.

De slotrit finisht in Valencia, maar een simpele sprintersrit is het niet. Slechts 94 kilometer, maar bomvol actie. Met 44 kilometer te gaan ligt de Port del Garbí, inclusief een sectie van 2,2 kilometer aan 11%.

Met boni’s op de top en vlak voor Valencia loont aanvallen. De finale is volledig vlak de stad in, waardoor verschillende koersscènes tot winst kunnen leiden. Het belooft een spannende apotheose te worden.

*** Remco Evenepoel, João Almeida
** Mattias Skjelmose, Mattias Vacek, Antonio Tiberi
* Iván Romeo, Pablo Castrillo, Cian Uijtdebroeks, Johannes Kulset, Giulio Pellizzari, Marc Soler, Steff Cras, Damiano Caruso

Keuze: Remco Evenepoel