Voorbeschouwing Vuelta a Andalucía 2026 | UAE gaat wederom de strijd aan met Tom Pidcock

De Vuelta a Andalucía 2026 vindt plaats van 18 tot en met 22 februari in Zuid-Spanje, waar de etappes traditioneel heuvelachtig of bergachtig zijn. Deze editie vormt geen uitzondering: profielen die chaotische, tactische koers doen vermoeden. Hier vindt u onze voorbeschouwing op de wedstrijd.

De Spaanse koers heeft een lange geschiedenis. De première vond plaats in 1925, gevolgd door een pauze van 30 jaar. Vanaf 1955 werd ze regelmatig verreden, meestal gedomineerd door de Spaanse sterren van hun tijd. De vroegere Belgische wereldkampioenen Jean-Pierre Monseré en Freddy Maertens zorgden voor internationale aandacht, maar de erelijst blijft sterk Spaans getekend.

In de loop der jaren wonnen onder anderen Erik Zabel (1997), Erik Dekker (2001), Óscar Freire (2007), Alejandro Valverde (2012, 2013, 2014, 2016 en 2017), Chris Froome (2015) en anderen… In 2023 domineerde Tadej Pogačar de koers, terwijl in 2025 zijn ploeggenoot Pavel Sivakov het algemeen klassement won.

De start is in Benahavís – en geheel in de stijl van de Vuelta a Andalucía wacht mogelijk meteen de zwaarste klim van de ronde. Deze editie biedt geen pure bergetappes, maar wel lange klimmen. Ter opening staan 20 kilometer aan 5% gemiddeld op het menu.

2700 hoogtemeters over 163 kilometer zijn niet bruut, maar liggen grotendeels in de eerste koershelft. De finale is overwegend vlak, dus veel wijst op een sprint. Toch kun je dit geen klassieke sprinetappe noemen: de start is zwaar voor mindere klimmers, en als openingsrit is ze bij uitstek geschikt voor een succesvolle vluchtgroep.

Etappe 2 lijkt qua profiel op de opener, alleen ligt de hoofdbeklimming dichter bij de finish. De dag is kort: start in Torrox, aankomst in Otura, slechts 138 kilometer. Vroeg zorgen korte, explosieve hellingen voor selectie en een sterke groep – daarna kan de koers opnieuw op een lange klim breken.

De Puerto de la Cabra meet 25 kilometer aan 4,6% gemiddeld, inclusief een langer vlak stuk. Wordt hier hard gereden, dan kan het lastig worden. De top ligt 76 kilometer voor de finish – naar maatstaven van 2026 geen onoverbrugbare afstand voor aanvallen. Er volgen vlakke passages en matig zware hellingen. Tactiek kan domineren, maar een sprint op de licht oplopende aankomst in Otura is eveneens mogelijk.

Etappe 3 volgt een ander patroon: geen lange klimmen, wel veel korte. Een klassieke “rompe-piernas”-etappe – niet extreem zwaar, maar met constante golvingen die aan de krachten vreten en de finale selectiever kunnen maken dan verwacht.

Na de start in Jaén wacht vroeg een klim met bonificatieseconden op de top, waarvan de laatste 1,5 kilometer 7,5% gemiddeld bedraagt. Moeilijk te controleren; ploegen met breedte kunnen daarvan profiteren. De overige hellingen zijn meestal goed te rijden. In de finale leiden brede, open en weinig technische wegen naar Lopera – ideaal voor een geordende achtervolging. Een sprint is waarschijnlijk, opnieuw op een licht oplopende aankomst.

Etappe 4 start in Montoro en is vermoedelijk de meest sprintervriendelijke van de koers. Helemaal vlak is ze, zoals gebruikelijk in Andalusië, niet, maar het grootste obstakel ligt vroeg en de hellingen overschrijden zelden langere tijd de 5%. Op 14 kilometer van de finish is er de enige “Gouden Kilometer” van de ronde op vlakke weg – een potentiële trigger voor late aanvallen.

Een massasprint voorkomen wordt desondanks lastig. De finale is zeer rechtlijnig, al loopt de laatste kilometer opnieuw licht op. Het wordt geen pure punch, maar een sprint waarin benen en timing evenzeer tellen als piekvermogen.

Ter afsluiting wacht een heuvelachtige etappe – misschien de enige waarop realistisch grote aanvallen vlak voor de finish verschil kunnen maken. Start in La Roda de Andalucía, finish na 167 golvende, verraderlijke kilometers in Lucena.

In de finale staat een plaatselijke ronde op het programma. Tweemaal gaat het over de Alto de la Primera Cruz, 2,8 kilometer aan 5,9%, met de top slechts 4,7 kilometer voor de finish. Beide beklimmingen leveren bonificatieseconden op (de eerste op 26,7 km van de finish) en kunnen beslissend zijn. De laatste keer wordt bergop in hoog tempo gereden. Omdat het daarna volledig bergaf terug de stad in gaat, kan elk gaatje over de top niet alleen de etappezege, maar ook het klassement beslissen.

*** Tom Pidcock, Tim Wellens
** Jan Christen, Aleksandr Vlasov, Romain Grégoire
* Andreas Leknessund, Torstein Træen, Iván Romeo, Jefferson Alveiro Cepeda, Maxim van Gils, Pavel Sivakov, Valentin Madouas

Onze tip: Tim Wellens