Profielen & parcours Ronde van Andalusië 2026

De Vuelta a Andalucia 2026 vindt plaats van 18 tot en met 22 februari, in het zuiden van Spanje waar de etappes traditiegetrouw heuvelachtig of bergachtig zijn. Deze editie vormt geen uitzondering, met profielen die chaos en koersvernuft beloven. We bekijken de profielen.

De Spaanse koers heeft een lange geschiedenis. De eerste editie was in 1925, gevolgd door een pauze van 30 jaar. Vanaf 1955 kreeg de wedstrijd continuïteit, in die jaren vooral gedomineerd door Spaanse kopstukken. De voormalige Belgische wereldkampioenen Jean-Pierre Monseré en Freddy Maertens gaven de koers internationale bekendheid, maar de erelijst is altijd sterk Spaans gekleurd gebleven.

Door de jaren heen zagen we winnaars als Erik Zabel (1997), Erik Dekker (2001), Óscar Freire (2007), Alejandro Valverde (2012, 2013, 2014, 2016 en 2017), Chris Froome (2015) en anderen… In 2023 besloot Tadej Pogacar naar Spanje af te zakken en hij domineerde de koers, terwijl in 2025 zijn ploeggenoot Pavel Sivakov het eindklassement won.

De koers start in Benahavís en in beste Vuelta a Andalucia-stijl staat al in de openingskilometers mogelijk de zwaarste klim van de week. Deze editie telt geen pure bergetappes, maar wel enkele lange beklimmingen. Hier gaat het meteen open met 20 kilometer aan 5%.

Met 2700 hoogtemeters over 163 kilometer is het geen slopende dag, maar het meeste klimwerk zit in de eerste helft. Op papier eindigt het in een sprint, want de finale is grotendeels vlak. Toch kun je dit geen echte sprintersrit noemen: de start is lastig voor mindere klimmers en als openingsdag is dit bij uitstek een etappe waarin een vroege vlucht kan slagen.

Etappe 2 lijkt qua opbouw op de openingsdag, maar de belangrijkste klimmen liggen dichter bij de finish. Kort en vinnig: start in Torrox, aankomst in Otura, 138 kilometer. In de eerste kilometers liggen korte, explosieve hellingen om een sterke kopgroep te vormen. Daarna kan de koers opnieuw ontploffen op een lange klim.

De Puerto de la Cabra is 25 kilometer lang aan gemiddeld 4,6%, al zit daar een niet-korte vlakte in. Het kan een lastige klim zijn, zeker bij harde aanvallen. De top ligt 76 kilometer voor de meet, geen onoverbrugbare afstand naar 2026-maatstaven. Daarna volgen vlakke stroken en niet al te zware hellingen… Tactisch spel mogelijk, maar ook een sprint op het licht oplopende slot in Otura.

Etappe 3 kent een ander ritme, zonder lange klimmen en met focus op kortere hellingen. Een typische ‘rompepiernas’: niet extreem zwaar, maar door een reeks heuvels de hele dag stapelen de inspanningen zich op. Dat kan de finale selectiever maken dan verwacht.

Na de start in Jaén volgt al snel een klim met bonificatieseconden op de top, waarbij de laatste 1,5 kilometer gemiddeld 7,5% zijn. Lastig terrein om controle te houden, ploegen met meerdere troeven kunnen hier profiteren. De overige klimmen zijn beheersbaar. In de finale wachten glooiende, open en weinig technische wegen waarachtervolgen loont. Een sprint in Lopera is waarschijnlijk, opnieuw op een licht oplopende aankomst.

Etappe 4 start in Montoro en is vermoedelijk de meest sprintervriendelijke dag. Zoals elke Andalucia-rit is het nooit helemaal vlak, maar de voornaamste hindernis ligt vroeg en de percentages gaan niet lang boven 5%. Op 14 kilometer van de streep is er een gouden kilometer op vlak terrein, de enige in de koers, die aanvallen kan uitlokken…

Een massasprint voorkomen wordt hier echter lastig. De finale is rechttoe rechtaan, maar de laatste kilometer loopt opnieuw licht omhoog. Het wordt dus geen pure sprintersrush: goede benen tellen minstens zo hard als piekvermogen in de laatste meters.

De slotrit is heuvelachtig en wellicht de enige waar je realistisch grote aanvallen dicht bij de finish verwacht. Start in La Roda de Andalucía en daarna een verraderlijke etappe van 167 kilometer richting Lucena.

In de finale wacht een circuit met tweemaal de Alto de la Primera Cruz: 2,8 kilometer aan 5,9%, met de top op slechts 4,7 kilometer van de meet. Op beide passages zijn bonificatieseconden te verdienen (de eerste met 26,7 kilometer te gaan) en die kunnen doorslaggevend zijn. De laatste keer kan er verschil gemaakt worden; de klim is niet moordend, maar zal aan hoge snelheid gereden worden. Omdat het daarna volledig afloopt richting centrum, kan elk gaatje over de top beslissend zijn voor zowel de etappe als het eindklassement.