Tirreno-Adriatico 2025 etappe 2: voorbeschouwing, profielen, favorieten & voorspellingen – Van der Poel, Van Aert, Del Toro en Roglic strijden op gravel-bergaankomst

Tirreno-Adriatico 2026 vindt plaats van 09.03.2026 tot en met 15.03.2026 en is, zoals elk jaar, een van de belangrijkste koersen van het voorjaar. Sprinters, tijdrijders en klimmers krijgen goudgerande kansen in een van Italië’s topwedstrijden, terwijl klassiekerspecialisten ideaal kunnen finetunen richting hun grote doelen. We blikken vooruit op etappe 2, die naar verwachting start om 10:55 en finisht rond 15:45 CET.

De koers werd in 1966 in het leven geroepen en, zoals de naam aangeeft, verbindt ze de Tyrreense Zee met de Adriatische Zee. Ze doorkruist Midden-Italië van west naar oost met een gevarieerd etappeprofiel dat alle type renners bedient. Dino Zandegù won de eerste editie, en ondanks concurrentie met Paris-Nice sloten al snel de grote internationale namen aan. De zes opeenvolgende eindzeges van Roger De Vlaeminck tussen 1972 en 1977 tilden de koers naar het allerhoogste niveau, waarna talloze legendes hun naam vereeuwigden in deze zevendaagse rittenkoers.

Francesco Moser, Giuseppe Saronni, Joop Zoetemelk en Tony Rominger zegevierden in de 20e eeuw. In deze eeuw ontbraken in enkele edities bergetappes, wat zorgde voor een grotere variatie aan eindwinnaars. Klassiekerspecialisten als Paolo Bettini en Óscar Freire wonnen op hun hoogtepunt; Fabian Cancellara schreef de koers in 2008 op zijn naam en Greg Van Avermaet pakte in 2016 de meest recente titel in dat rijtje...

De winnaarslijst van de afgelopen 15 jaar is echter buitenaards, met veel van ’s werelds beste klimmers die op hun topvorm het eindklassement pakten. Cadel Evans, Vincenzo Nibali, Alberto Contador, Nairo Quintana, Primoz Roglic, Simon Yates, Tadej Pogacar, Jonas Vingegaard... Een betere opsomming is nauwelijks denkbaar. In 2025 voegde Juan Ayuso zich tussen de groten door het klassement te winnen na winst in de koninginnenetappe, waarmee hij een Filippo Ganna onttróonde die de beste klimbenen van zijn carrière toonde.

Meteen na de start van etappe 2 wacht een korte klim. Er staan 206 kilometer op het menu vanuit Camaiore met een eerste bult, gevolgd door een lange, vlakke overgangszone die het peloton afzet aan de voet van een verraderlijke finale.

De laatste 80 kilometer golven onophoudelijk op en neer, goed voor twee zenuwslopende koersuren met meerdere lopers, enkele steile stroken en tal van afdalingen. Op technische wegen is positie kiezen cruciaal en zijn breuken zeker mogelijk.

Geen van de klimmen is op zich extreem zwaar, waardoor een totale ontploffing van het peloton onwaarschijnlijk is. Waarschijnlijk zien we een volle achtervolging richting de voet van de aankomst bergop in San Gimignano. De slotklim is in totaal 7 kilometer lang en wijkt af van het gebruikelijke WorldTour-recept.

De eerste 1,3 kilometer gaan aan 7,6% over volledig sterrato. Deze onverharde sector is ruim 5 kilometer lang en eindigt met net geen 2 kilometer te gaan, met zowel oplopende als vlakke passages. Na het gravel volgt een aankomstheuvel van 1,2 kilometer aan iets boven 7% waar puncheurs en klimmers om de zege vechten. Waarschijnlijke tijdsverschillen op de streep, terwijl het onverharde karakter ook voor onverwachte wendingen kan zorgen.

Dit is wellicht een etappe die zwaar doorweegt in het klassement. In de finale zullen vooral klimmers en klassementsmannen de toon zetten, onvermijdelijk. Slechts enkelen kunnen dit terrein maximaal uitspelen, met aanpassing aan gravel en explosieve punch. Isaac del Toro steekt daarbij als koploper boven de rest uit. UAE heeft bovendien de ploeg om ofwel al op het gravel te prikken, of te wachten op de slotsprint bergop. In beide scenario’s is Del Toro de topfavoriet. Jan Christen is een tweede kaart; onduidelijk is of hij voor de Mexicaan werkt of eigen kansen krijgt.

Bahrain oogt gevaarlijk, met Santiago Buitrago voor wie deze aankomst op maat lijkt, terwijl Antonio Tiberi in de UAE Tour zijn topvorm etaleerde. Giulio Ciccone en Lennert van Eetvelt passen op papier perfect bij zo’n sprint heuvelop, maar hun actuele vorm is doorslaggevend.

BORA moeten we eveneens meerekenen. Giulio Pellizzari en Jai Hindley missen wat explosiviteit, dus winnen wordt lastig, maar een late uitval kan werken. Primoz Roglic reed een sterke tijdrit en is in principe een uitstekende kandidaat voor een late sprint bergop. Positie kiezen kan voor het trio een knelpunt zijn. Matteo Jorgenson en Michael Storer horen ook in dit rijtje. Bij INEOS wordt het interessant: Thymen Arensman heeft het vaak moeilijk in dit type etappe maar is wel de klassementskopman, Filippo Ganna is leider en kan onder ideale omstandigheden overleven, en Magnus Sheffield is de onberekenbare factor in goede vorm.

Deze finale lijkt te hard voor de meeste klimmende sprinters, al mag je mannen als Paul Magnier en Tobias Lund Andresen niet afschrijven; op hun beste dag rijden ze uitzonderlijk. Arnaud De Lie zit in hetzelfde schuitje, maar zijn vorm leek tijdens het Openingsweekend nog onvoldoende voor zo’n inspanning.

De vorm van Wout van Aert is niet perfect, maar met goede positionering kan hij meedoen om de dagzege. Mathieu van der Poel is echter de man om in het oog te houden. De finale ligt Del Toro beter, maar vergt een lange, ononderbroken inspanning. In het technische werk en de positionering moet Van der Poel excelleren, en als hij zonder sloopwerk aan de eindsprint komt, wordt hij moeilijk te kloppen.

Namen als Ben Healy, Roger Adrià, Julian Alaphilippe, Paul Lapeira, Jonas Abrahamsen, Alberto Bettiol, Clément Champoussin en Andreas Kron zijn het overwegen waard. Komt het toch tot een sprint, houd dan ook Corbin Strong en Andrea Vendrame in de gaten.

*** Isaac del Toro, Mathieu van der Poel
** Santiago Buitrago, Giulio Ciccone, Primoz Roglic
* Ben Healy, Wout van Aert, Julian Alaphilippe, Clément Champoussin, Antonio Tiberi, Giulio Pellizzari, Jan Christen, Matteo Jorgenson, Paul Magnier, Corbin Strong, Andrea Vendrame

Keuze: Mathieu van der Poel

Hoe: Sprint met een kleine groep.