“Niemand geeft je iets” – Giulio Ciccone koestert moeizaam veroverde bergtrui van de Giro d’Italia, ondanks spijt over misgelopen etappezege

Giulio Ciccone bereikt Rome met de maglia azzurra op zak, maar de klimmer van Lidl-Trek gaf toe dat zijn Giro d’Italia nog altijd steekt door die ene etappezege die hem ontglipte.

De Italiaan stelde het bergklassement wiskundig veilig in Etappe 20, door vanuit de groep der favorieten te sprinten bij de eerste passage van Piancavallo en de laatste punten te grijpen die hij nodig had. Zelfs met Jonas Vingegaard die later de etappe won en maximale punten pakte op de slotklim, kon Ciccone niet meer worden ingehaald.

Daarmee voegt Ciccone de bergtrui van 2026 toe aan die van 2019, een beloning voor een koers vol herhaalde aanvallen, kopgroepen en één enorme inspanning in Etappe 19, toen hij dicht bij de dagzege kwam voordat Sepp Kuss hem op de slotklim naar Alleghe voorbijging.

Na Etappe 20 maakte Ciccone duidelijk dat de trui telt. Even duidelijk was hij dat die de frustratie van de mislopen etappezege niet volledig wegneemt. “Uiteindelijk is het me gelukt om deze trui te winnen,” zei Ciccone in zijn interview na de etappe met Cycling Pro Net. “Het is jammer van de etappezege die me ontglipte, maar het enige wat ik kan zeggen is dat ik geen spijt heb, want ik heb echt alles gegeven.”

Ciccone had weinig meer over toen de laatste bergetappe van de Giro Piancavallo bereikte. Na zijn agressieve koers in Etappe 19 en opnieuw een gespannen strijd om punten in Etappe 20, gaf de Italiaan toe dat hij volledig leeg was. “Vandaag was ik kapot omdat ik geen energie meer had, dus ik probeerde mijn maximum en ik gaf mijn maximum,” zei hij. “Om die reden kan ik tevreden zijn.”

Zijn Giro kreeg een andere wending zodra hij afstand nam van het klassementswerk. Vanaf dat moment werd een etappezege de hoofddoelstelling, met de maglia azzurra als de prijs die zijn koers uiteindelijk een duidelijk resultaat gaf. “Zoals ik gisteren zei, ontbrak de kers op de taart met die etappezege,” verklaarde Ciccone. “Natuurlijk, eerlijk gezegd, laat dat een bittere nasmaak achter, want het gevoel van winnen is onbeschrijfelijk.”

Die bitterheid is begrijpelijk. Ciccone animeerde de koers herhaaldelijk, nam verantwoordelijkheid in de bergen en kwam het dichtst bij op de koninginnenetappe, totdat Kuss hem laat voorbijreed. De dag erna moest hij het bergklassement nog afmaken in plaats van alleen verdedigen wat hij had.

“Vanaf het moment dat ik besloot niet meer voor het algemeen klassement te rijden, werd dat mijn hoofddoel,” zei hij. “Dus geen etappe winnen is zeker iets wat ontbreekt. Maar het wordt gecompenseerd door in Rome aan te komen met de bergtrui, toch een prestigieuze trui.”

Ciccone’s band met het Italiaanse publiek was een constante rode draad in zijn Giro. Ook op dagen zonder etappewinst hield zijn aanvallende stijl hem in het middelpunt van de koers, en hij zei dat de steun langs de weg hem drie weken lang heeft gedragen.

“Als er één ding niet ontbrak in deze Giro, dan was het de steun,” zei Ciccone. “Ik was vandaag opnieuw echt verrast. Er was zoveel steun langs de wegen, dus ik wil iedereen enorm bedanken.”

Voor Ciccone blijft de bergtrui grote waarde houden. Hij weet uit ervaring dat je dit klassement zelden toevallig wint. Het vraagt om herhaalde inspanningen, koersinzicht en de bereidheid om punten na te jagen, zelfs als de benen al zwaar zijn.

“Voor mij heeft een bergtrui grote waarde omdat je er echt voor moet zwoegen en je niets cadeau krijgt,” zei hij. “Dus voor mij blijft het altijd een belangrijke trui.”

Rome brengt de definitieve bevestiging. Ciccone verlaat de Giro misschien zonder de etappezege die hij het meest wilde, maar wel met opnieuw een bergtrui, nog een podiumplaats en een koers die hij vormgaf met aanvallen tot er niets meer over was.