“Tegen hem is het vaak tijdverspilling” – Iván Romeo eerlijk over het vermijden van rechtstreekse duels met Tadej Pogacar

Iván Romeo is geen belofte meer: hij is een realiteit die al wint. Zijn etappezege én eindzege in de Vuelta a Andalucía bevestigden wat het peloton al wist: het Spaanse wielrennen heeft een complete renner, een tijdritspecialist van wereldklasse en een coureur met onverzadigbare honger.

Aan de microfoon van COPE’s El Partidazo gaf de renner uit Valladolid meer dan soundbites. Hij toonde karakter. Het seizoen is amper begonnen en Romeo heeft al gejuicht. Na Juan Ayuso’s winst in de Algarve verschoof de spotlight ook naar Movistar Team’s youngster, die op 22-jarige leeftijd ambitie koppelt aan een mentaliteit die meteen opvalt.

“Het jaar op de juiste manier beginnen, zoals je zegt,” vat hij rustig samen, nog nagenietend van de impact van een ‘best intense’ week in Andalucía. Hij woont nu in Andorra, al blijft de kou, zegt hij, een handelsmerk van Valladolid.

Sommige renners koersen op de fiets. Anderen, zoals Romeo, léven op de fiets. Voor hem is het een roeping. “Als ze me twee weken vakantie geven, ga ik met mijn maten rijden, muziek luisteren, en ik word daarvoor betaald. Het is echt prachtig.”

Het is geen ingestudeerde zin, maar een principesverklaring. Romeo praat over wielrennen als levensstijl: “Ik vind het een heel zware sport, maar qua levenskwaliteit zou ik zeggen dat het heel goed is.” Geniet je van koersen? Het antwoord is even eerlijk als onthullend: “In een koers wel, het hangt af van hoe het gaat, maar het is ingewikkelder. En als het goed gaat, geniet je soms zelfs minder, omdat je heel gestrest bent.”

Hij is 1,93 m en voormalig wereldkampioen tijdrijden bij de beloften. En hoewel hij grote vergelijkingen mijdt, roept het sjabloon onvermijdelijk Miguel Induráin op. “Als ik een tiende van wat Miguel deed kan bereiken, denk ik dat dat een heel mooie carrière zou zijn,” zegt hij nederig.

Zijn idool was echter altijd Alejandro Valverde: “Mijn idool is altijd ‘Bala’ geweest, ook al lijk ik als renner in niets op hem.” Romeo weet wat hij is en wat niet. Hij weet dat puur klimmen niet zijn natuurlijke terrein is, maar hij verschuilt zich niet: “Je kunt goed omhoog gaan. Je kunt niet gaan zoals de allerbesten, dat lijkt me voorlopig heel moeilijk.”

De vraag dringt zich op: kijken we naar een toekomstige winnaar van een Grote Ronde, of naar een dominator van klassiekers en rittenkoersen van een week?

Zijn antwoord getuigt van helderheid voorbij zijn jaren. “Hoogstwaarschijnlijk rittenkoersen van een week en klassiekers. Ik zou graag het andere zeggen, maar dan lieg ik denk ik. Ik zou heel veel moeten verbeteren om Grote Rondes te kunnen meedoen om de winst.”

“Het niveau is gigantisch veranderd en het is heel zwaar.” Gevraagd naar de droomkoers aarzelt hij niet: “Een WK bij de elite is het grootste wat er is. Het heeft een andere aura. En het tricot is het mooiste in de sport.”

Wie hem heeft zien koersen, weet dat Romeo niet rekent. Hij valt aan. Hij maakt fouten. Hij huilt als het moet. Maar hij verstopt zich nooit. Hij geeft het zelf toe: “Zo ben ik. Met mijn goede en mijn slechte kanten. Ik stel doelen die vaak buiten bereik liggen, maar ik weet ook dat nare gevoel heel snel van me af te schudden.”

Hij gelooft niet in het verloochenen van zijn natuur. En in een sport die steeds meer tot op de millimeter is afgesteld, is dat competitief goud waard.

Over het heden van het wielrennen praten, is over Tadej Pogacar praten. En Romeo ontwijkt de olifant in de kamer niet.

“De koersen waar hij start, zijn iets wat je moeilijk kunt uitleggen. Je weet dat het praktisch onmogelijk wordt. Hij controleert alles en hij heeft ook de beste ploeg. Wanneer hij wil, gaat hij. Soms probeer je koersen te kiezen waar hij niet rijdt, want waar hij wel is, is het vaak tijdverlies.”

Het moderne wielrennen is voeding, data en 24 uur controle. Romeo legt het nuchter uit: “We zijn tijdens het seizoen zo goed als robots.” Een app om elke maaltijd te loggen, constant gewicht monitoren, minutieuze planning… Maar er is ook ruimte voor plezier: “Twee of drie dagen per week sluipt er een traktatie in. Meestal een gebakje,” zegt hij, terwijl hij beschrijft dat hij in zware weken zo’n 5.000 calorieën per dag verbrandt.