Profiel & parcours Volta ao Algarve 2026

De Volta ao Algarve 2026 vindt plaats van 18 februari 2026 tot en met 22 februari 2026 en is, zoals elk jaar, een van de meest betwiste voorbereidingsrittenkoersen. Er zijn etappes voor sprinters, klimmers, tijdrijders en klassiekerspecialisten, ideaal om uitslagen te rijden en de vorm te slijpen. We bekijken de profielen van de koers.

De ‘Algarvia’ is Portugals meest prestigieuze internationale koers, met een rijke historie en verschillende fases. De eerste editie was in 1936, gewonnen door Joaquim Fernandes, maar pas in 1960 volgde de tweede. Na drie opeenvolgende jaren kwam er opnieuw een lange pauze en pas in 1977 stond de wedstrijd weer jaarlijks op de rails. Tot 1997 werd de koers gewonnen door Portugezen, met uitzondering van de Braziliaan Cássio Freitas.

Veel van de beste renners van het land, van wie sommigen nu actief zijn als ploegbaas of organisator, prijken op de erelijst: Joaquim Andrade, Joaquim Gomes, Fernando Carvalho, Vítor Gamito en Cândido Barbosa. In 2000 won Alex Zülle, na een tweede plek in de Tour de France van het jaar ervoor. De wedstrijd evolueerde daarna naar een koers waarin internationale ploegen de bovenhand kregen, en de deelnemerslijsten werden vaak sterker dan een groot deel van de World Tour-kalender.

Floyd Landis won in 2004; Alessandro Petacchi in 2007; Stijn Devolder triomfeerde in 2008, vlak voor zijn eerste zege in de Ronde van Vlaanderen; Alberto Contador won in 2009 en 2010, voortbouwend op twee Tourzeges. De erelijst kent sindsdien amper missers qua toptalent (met uitzondering van de zege in 2021 van João Rodrigues, die later werd geschorst wegens doping).

Tony Martin, Richie Porte, Michał Kwiatkowski, Geraint Thomas, Primož Roglič, Tadej Pogačar, Remco Evenepoel (drie keer), Daniel Martínez en Jonas Vingegaard zijn sinds 2010 de winnaars van deze koers. Deze renners veroverden meerdere Tour de France-edities, alle Grote Rondes, meervoudige wereldtitels op weg en in de tijdrit, en domineren hun generatie. Alleen al het podium halen is vaak een huzarenstuk. In 2025 klopte Jonas Vingegaard João Almeida na winst in de afsluitende tijdrit naar de Alto do Malhão.

De koers opent traditiegetrouw met een kans voor de sprinters. Start aan de oostgrens van de Algarve in Vila Real de Santo António, finish in Tavira. 185 kilometer over hoofdzakelijk vlakke wegen, bewust niet te zwaar ontworpen zodat de snelle mannen in een hoge eindsnelheid om de dagzege kunnen sprinten.

Mogelijk de koninginnenrit, naast de tijdrit. De tweede dag tussen Portimão en de Alto da Fóia wordt cruciaal voor het algemeen klassement. De aanloop naar de slotklim is makkelijker dan in eerdere jaren, maar blijft geaccidenteerd.

De slotklim is bekend van naam, maar reken niet op dezelfde wegen. De Alto da Fóia kent meerdere aanrijroutes, zoals veel Portugese bergen. Ook dit jaar klimt het peloton vanuit Monchique, maar deze zijde werd recent niet gebruikt.

De klim is 8,8 kilometer aan 6,2%, wellicht de variant die klimmers het best ligt. Zowel aan het begin als in de tweede helft liggen lange stroken rond 10%, ideaal om serieuze demarrages te plaatsen. Het is een onregelmatige klim, maar hier kunnen klimmers verschil maken.

Etappe 3 is de tijdrit, terug naar het traditionele vlakke format: een individuele strijd tegen de klok. 19,5 kilometer in een lus rond Vilamoura. Het profiel oogt vlak, maar de renners voelen het anders: kleine klimmetjes en afdalingen vragen om slimme pacing en leveren secondes op. Niet volledig constant, met ook enkele technische passages.

Etappe 4 is de tweede en laatste kans voor de sprinters, een rennerstype dat in deze koers altijd de ruimte krijgt. Van Albufeira naar Lagos over 182 kilometer met wat klimwerk, maar niets onoverkomelijks. Ideaal decor voor een massasprint.

De slotdag eindigt, zoals gebruikelijk, op de Alto do Malhão, de beroemdste klim van de regio. Het is de klassieke formule: niet overdreven zwaar, maar beslissend als de verschillen klein zijn. De eerste helft is vooral vlak; in de tweede volgen korte, steile hellingen die pijlen uit de benen trekken.

De Malhão verschijnt voor het eerst met nog 43 kilometer te gaan. 2,6 kilometer aan 9% met zeer steile stroken. Dit jaar zit er ook een knik naar Soidos, 2 kilometer aan 7% en top op 13 kilometer van de streep, wat tactisch koersen mogelijk maakt. Daarna opnieuw de Malhão tot de finish, waar klimmers doorgaans verschil maken. Het is van onder tot boven vol gas, geen klim die geleidelijk oploopt naar de streep.