“Pogacar, Van der Poel, Evenepoel, Van Aert – ze zijn meer dan specialisten”: Premier League-manager Andoni Iraola noemt het huidige wielrennen het ‘beste tijdperk ooit’

De eisen van topvoetbal laten weinig ruimte voor afleiding. Trainingssessies, tactische meetings, wedstrijdvoorbereiding en de meedogenloze Premier League-kalender bepalen de week. Toch dempt Andoni Iraola tussendoor WhatsApp-groepen om geen spoilers van de kasseien te krijgen.

De manager van AFC Bournemouth volgt het profwielrennen al lang op de voet. In gesprek bij The Gruppetto van TNT Sports verdedigde hij uitgebreid het moderne peloton en stelde hij dat de huidige generatie de betekenis van kampioen zijn heeft hertekend.

“Ik denk dat we in de beste tijd ooit leven om naar wielrennen te kijken,” zei Iraola tegen TNT Sports-commentator Rob Hatch. “Pogacar, Van der Poel, Evenepoel, Van Aert… er zijn zoveel geweldige renners die een beetje buiten de oude lijntjes van het wielrennen kleuren.”

“Vroeger was het: ik ben specialist, ik focus op mijn doel, en dan rust ik drie maanden en richt ik me op het volgende,” vervolgt de zevenvoudig Spaans international. “Nu hebben we renners die heel ambitieus zijn. Ze willen bijna het hele seizoen competitief zijn. Ik denk dat we daarvan genieten.”

Geboren in 1982 en opgegroeid in Baskenland, gaat Iraola’s band met wielrennen vooraf aan zijn profcarrière in het voetbal. “Toen de Tour de France in 1992 in San Sebastián startte, was ik 10,” herinnerde hij zich. “Voor ons was de Tour alles. En ineens hadden we die recht voor onze ogen.”

“Ik volgde elke etappe,” gaat Iraola verder. “Vooral de Tour, en ook de Clasica San Sebastian. Maar de Tour was het belangrijkste.”

Die onderdompeling in de wielercultuur is hem nooit verlaten. Ook nu, in zijn eerste seizoen in Engeland, vindt hij manieren om de sport te volgen. “Het is lastig,” gaf hij toe. “Maar vooral in de voorbereiding volgen we altijd de Tour. Ik hou van de Klassiekers. Soms sta je op het punt een Premier League-wedstrijd te spelen en kijk je toch even op je telefoon. Ik probeer de etappe niet te zien zodat ik er later van kan genieten. Ik moet alle meldingen uitzetten en mijn WhatsApp-groepen dempen om één uur de Klassiekers te kunnen kijken.”

Voor een man op het hoogste niveau van het Engelse voetbal twijfelt Iraola niet: de fysieke belasting in het wielrennen overtreft die van de sport die hij coacht.

“Op het moment zelf is wat renners doen zwaarder,” zei hij. “Ze leveren vijf à zes uur een ongelooflijke inspanning, en dan moeten ze het de volgende dag weer doen, en de dag daarna, vrijwel zonder herstel. Voor een voetballer zou dat onmogelijk zijn. Misschien kun je het twee dagen volhouden, maar op dag drie raakt iedereen geblesseerd.”

Hij wil de intensiteit van voetbal niet bagatelliseren, en wijst op het contact en de explosieve belasting, maar de opbouwende tol van rittenkoersen maakt veel indruk.

“Voetbal is fysiek zeer veeleisend omdat er contact is, sprongen en uiteenlopende spiereisen,” legde hij uit. “Het lijden is misschien niet zo hoog als in het wielrennen, maar het lichaam herstelt na een voetbalwedstrijd minder goed.”

Naast de fysieke vergelijking ziet Iraola ook duidelijke tactische parallellen tussen beide sporten.

“Wielrennen is veel tactischer dan het lijkt,” zei hij. “Mensen denken dat de snelste renner wint, of de beste klimmer, maar er komt veel strategie bij kijken. Hoe je je kopman beschermt, hoe je andere opties in de ploeg creëert, hoe iedereen zich opoffert voor de beste renner, in die mentaliteit kunnen wij dingen uit het wielrennen meenemen.”

Die waardering strekt zich uit tot het terrein dat het voorjaar tekent. “De Koppenberg was voor mij ongelooflijk,” zei hij. “Die kleinere hellingen zijn mythisch.”

Gevraagd naar de favoriet voor de Ronde van Vlaanderen, wees hij naar de renners die het huidige verhaal domineren. “Met Pogacar weet je het nooit,” zei hij. “Als hij ervoor gaat, is hij waarschijnlijk de topfavoriet. Iedereen verwacht het duel met Mathieu van der Poel.”

Hoewel hij de huidige grootheden viert, blijven Iraola’s sympathieën dichter bij huis. “De laatste jaren ben ik een grote fan van Mikel Landa,” gaf hij toe. “Maar iedereen wordt ouder, en misschien zitten we in zijn laatste momenten aan de top. Ik hoop dat hij nog een grote etappe in zich heeft. Ik vind nu veel renners mooi om te zien. Toen ik jonger was had ik idolen. Nu geniet ik gewoon van veel renners.”

Het is een blik die gevormd is door decennia van evolutie in de sport, van de Baskische berm in 1992 tot de dug-out van een Premier League-club.

In een voetballand waar elke marginal gain wordt geanalyseerd, vindt Iraola nog altijd inspiratie in de mix van opoffering, ambitie en all-season durf van het peloton. Volgens hem is de huidige generatie voorbij de specialisatie gegaan en heeft ze de sport meeslepender dan ooit gemaakt.