“Niemand kan zich verschuilen” – Tom Pidcock geeft helder signaal af voor Superga-duel tijdens Milano–Torino 2026

Tom Pidcock arriveert bij Milano-Torino met een helderheid die het gebruikelijke voorbeschouwingslawaai doorsnijdt. Op een dag waarop de oudste koers ter wereld opnieuw op de flanken van Superga wordt beslist, houdt de Brit zijn aanpak glashelder: geen excuses, geen onbekenden, alleen de benen.

“Ja, zeker. Daarom ben ik hier,” zei Pidcock in gesprek met Cycling Pro Net op de vraag of hij zichzelf als favoriet ziet. “Het is een koers die me ligt. Ik heb ’m nog nooit gereden, maar die klim past me heel goed. We zijn hier om te proberen te winnen.”

Dat laatste is essentieel. Milano-Torino draait in zijn moderne gedaante zelden om nuance. Na een grotendeels vlakke aanloop ontploft de koers op de klim naar de Basiliek van Superga, en blijft doorgaans één vraag over: wie heeft de beste benen zodra het omhoog gaat.

Pidcock maakt het niet ingewikkeld. “Het zijn de benen die spreken op de klim. Verstoppen kan niet.”

De huidige versie van Milano-Torino is uitgegroeid tot een van de duidelijkste testen van explosieve klimkracht in het vroege seizoen. Na de start in Rho en de vlakke wegen door Noord-Italië volgen twee beklimmingen van Superga, met stijgingspercentages die geregeld boven de 10 procent uitkomen.

Er is weinig ruimte voor klassieke tactiek. Positionering telt, timing telt, maar uiteindelijk draait de beslissing vaak om pure klimkracht over een inspanning van 12 tot 13 minuten.

Opvallend genoeg reed Pidcock deze klim nog nooit in koers. “Nee, ik ben er nog nooit geweest. Ik ken ’m niet,” gaf hij toe.

Maar ook die onbekendheid lijkt hem niet te deren. “Grofweg is het 12, 13 minuten. Het is een zware klim. Dat is alles wat ik weet. Ik bedoel, wat valt er te weten? Het is bergop.”

Die zin vat zowel renner als koers samen. Superga verbergt zijn eisen niet, en Pidcock evenmin. De eenvoud van de opdracht maakt ’m juist zo doorslaggevend.

Pidcocks aanwezigheid in Turijn volgt ook op een licht aangepast opbouwschema tegenover zijn vroege maartprogramma. Na de zwaarte van Strade Bianche koos de Brit voor herstel en gerichte training in plaats van dóórkoersen.

“Het was goed. Het terrein lag me,” zei hij over zijn recente blok. “Strade was zo’n zware koers dat het eigenlijk goed was om wat te herstellen, tijd te nemen om te trainen, en nu deze koersen in te gaan met een andere voorbereiding.”

Die reset kan tellen. Milano-Torino beloont vaak renners die met frisheid komen in plaats van opgestapelde vermoeidheid, zeker omdat de koers abrupt omslaat van gestaag opbouwen naar volle intensiteit op de slotklim.

Hoeveel er ook wordt gesproken over favorieten en vorm, de rekensom in Milano-Torino blijft messcherp. De koers ontvouwt zich geleidelijk over de vlaktes, het peloton dunt uit op de eerste passage, en alles wordt beslist wanneer de weg voor de tweede keer omhoog helt richting Superga.

Pidcock weet dat. Hij probeert er niets ingewikkelder van te maken.

Er zijn geen verkenningsvoordelen om op te leunen, geen uitgekiende tactische plannen om achter te schuilen. Alleen een klim, een veld aan kanshebbers en de verwachting dat de sterkste renner boven komt drijven.

Op een dag waarop de oudste koers in het wielrennen zich opnieuw tot zijn puurste vorm terugbrengt, is Pidcocks boodschap zo direct als de weg ervoor. Verstoppen kan niet.