“Jonathan Milan zet aan voor de sprint, en zijn voorwiel komt los van de grond... Hij moet wel een turbo hebben gehad” – Italiaanse krachtpatser maakt van Giro-nederlaag een show van ruwe kracht

Jonathan Milan jaagt nog altijd op zijn eerste zege in de Giro d’Italia 2026, maar de sprinter van Lidl-Trek is nu al een van de hoofdrolspelers in het sprintverhaal van de openingsdagen.

Na de door valpartijen geteisterde slotfase van etappe 1, waar Paul Magnier hem klopte, was Milan in etappe 3 in Sofia opnieuw dicht bij winst. Dit keer ging de Italiaan vroeg aan, beukte weg op de hobbelige slotmeters en leek hij even de sprint onder controle te hebben.

Maar Magnier kwam in de laatste lichte oplopende lijn nog voorbij, pakte zo zijn tweede Giro-rit in drie dagen en bevestigde zich als de sprinter om te kloppen.

Voor Chris Horner, die de finale analyseerde op zijn YouTube-kanaal, leverde Milans nederlaag toch een opvallende herinnering op aan de rauwe kracht die hij kan ontketenen zodra de sprint opengaat.

De slotkilometers waren al gespannen voordat er gesprint werd. De kopgroep werd pas laat ingerekend, en de glooiende wegen richting Sofia maakten de achtervolging lastiger te controleren dan het profiel deed vermoeden.

Horner benadrukte hoe lastig de timing voor Lidl-Trek was, zeker met de brede wegen, het golvende terrein en een late kasseistrook vlak voor de streep. “Brede wegen, dus het is moeilijk om de timing goed te krijgen als het superbrede wegen zijn,” zei Horner, verwijzend naar de voorbeschouwing van Lidl-Trek-ploegleider Gregory Rast. “Mijn eigen mening is dat wanneer je rollers hebt op superbrede wegen, het ontzettend lastig is omdat iedereen net wat vermogen verliest als je 50, 60 plus kilometer per uur rijdt.”

Toch zette Lidl-Trek Milan goed af. Max Walscheid en Simone Consonni deden beiden de lead-out, terwijl Soudal - Quick-Step, Unibet Rose Rockets en anderen vochten om de controle toen het peloton eindelijk de kopgroep opslokte.

Met zo’n 275 meter te gaan ging Milan zelf. “Johnny Milan begon zijn acceleratie,” zei Horner. “Hij begon zijn versnelling richting het midden van de weg en ging helemaal door naar links.”

Op dat moment zat Paul Magnier in zijn wiel. Dylan Groenewegen, Madis Mihkels en Erlend Blikra zaten er ook kort achter, maar de sprint werd al snel een duel tussen Milans vroege power en Magniers eindsnelheid.

Het beslissende moment viel toen Milan het hobbelige laatste stuk opdraaide. Horner viel vooral op hoe de Italiaan probeerde vermogen te blijven leveren op het oneffen wegdek, terwijl zijn fiets onder hem begon te stuiteren. “Johnny Milan leidt, komt met 100 meter te gaan uit de linkse bocht,” legde Horner uit. “Hij komt nu op de kasseien. Kasseien, je ziet meteen: hij zit op de stenen. Hij moet even gaan zitten.”

Die korte onderbreking gaf Magnier de opening, die door hetzelfde deel vloeiender heen bleef gaan. “Terwijl hij gaat zitten, kijk wie nog staat. Paul Magnier staat nog, begint zijn versnelling langs de linkerkant van Johnny Milan,” vervolgde Horner.

Toch maakte Milans ruwe inspanning indruk op Horner. “We zien dat het achterwiel een beetje loskomt. Dat betekent dat het hier ruw en hobbelig is, dat zie je niet goed op camera, maar wel aan zijn fiets,” zei hij. “Johnny Milan gaat vol aan en dan zie je ook zijn voorband loskomen van de grond. Hij moet wel een turbo gehad hebben.”

Milan, Magnier en Groenewegen gooiden hun fietsen over de streep, maar opnieuw was de renner van Soudal - Quick-Step de beste. Milan werd tweede, Groenewegen derde.

Voor Milan was de uitslag opnieuw net-niet, geen slechte prestatie. Na de chaos van etappe 1 en de atypische eisen van de finale in etappe 3, zat hij twee keer in de strijd om de zege zonder de beslissende sprint te vinden.

Volgens Horner vertelden de laatste meters het verhaal. Milan ging als eerste, maar Magnier had de zuiverdere finish. “Paul Magnier komt er zij aan zij naast, begint op zo’n 25 meter van de streep langzaam voorbij te schuiven, maar ze liggen nog met z’n drieën naast elkaar,” zei hij. “Dan wordt het een bike throw met zo’n vijf meter te gaan. Dylan Groenewegen gooit als eerste zijn fiets links, tweede is Paul Magnier, derde Johnny Milan, maar de zege gaat naar Paul Magnier.”

Groenewegen gaf later aan dat zijn ploeg hem perfect had afgezet, maar dat hij te lang wachtte. Horner was het daar in grote lijnen mee eens en vond dat Unibet Rose Rockets de Nederlander in een winnende positie had afgeleverd.

“Dylan Groenewegen zei in zijn interview dat zijn ploeg perfect was. Hij wachtte gewoon te lang,” aldus Horner. “Johnny Milan viel waarschijnlijk wat vroeg aan en overrompelde Groenewegen een beetje, maar Rose Rockets zette Dylan Groenewegen zeker in een winnende positie af. Hij timede het gewoon verkeerd.”

Milans probleem was anders. Hij ging als eerste vol en was er dicht bij. Tegen een zo scherpe Magnier, op een aankomst die zowel vermogen als timing beloonde, was bijna niet genoeg.

De eerste drie etappes hebben de Giro een duidelijke sprintrivaliteit gegeven, met Magnier twee op twee in massasprints en Milan die nadrukkelijk op de deur klopt. Voor de Italiaan zijn de zeges er nog niet, maar de power is onmiskenbaar aanwezig.