“Ik voel me als een achttienjarige in zijn eerste koers”: Taco van der Hoorn keert terug na alweer een tegenslag

Er bestaat geen twijfel over: een fitte Taco van der Hoorn behoort tot de spannendste renners van het peloton. Helaas is een fitte Taco van der Hoorn de voorbije drie jaar een zeldzame verschijning geworden. Twee hardnekkige blessures legden zijn vluchtavonturen meermaals stil, in één geval zelfs bijna een volledig jaar.

In 2023 leek Van der Hoorn op topniveau tot hij zwaar crashte in de Ronde van Vlaanderen. De hersenschudding die hij daar opliep, bleef de 32-jarige maar liefst 16 maanden parten spelen. Vorig jaar leek alles weer op zijn plek te vallen met een top 20 in Parijs-Roubaix, maar daarna dook een nieuw probleem op: een hardnekkige knieblessure.

Het prepatellaire frictiesyndroom is geen gebruikelijke blessure bij wielrenners, maar het was wel genoeg om Van der Hoorns rentree in 2026 uit te stellen tot medio mei bij de Rund um Köln.

“Ik voel me als een achttienjarige in zijn eerste koers,” vertelt hij in een interview. “Mooi dat ik dat gevoel nog heb na tien seizoenen als prof. Ik kan niet wachten om terug in de koersbubbel te zitten. In het hotel met de andere renners en staf, samen lachen aan tafel, samen reizen in de teambus… Ik heb het gemist. Ik voel weer een beetje die spanning, zoals een achttienjarige in zijn eerste koersen. Het doet iets met me. Het is een goed teken dat ik dat zelfs in mijn tiende profseizoen nog voel.”

Zo eindigt een “moeilijke periode” die al voor het seizoen begon, met een operatie in februari na een eerste fase vol onzekerheid, een “moeizame onduidelijkheid” die de winter tekende. De ingreep gaf Van der Hoorn in elk geval tijd en houvast, “iets om aan vast te houden”, en voorkwam dat hij terugviel in de somberte en onzekerheid van drie jaar geleden, toen er door de grillige aard van hersenschuddingen geen herstelplan bestond.

“Een paar jaar geleden, toen ik lang aan de kant stond met een hersenschudding, was het veel onzekerder wanneer ik precies zou kunnen terugkeren,” herinnert hij zich.

Wel moest hij zijn eigen doelen laten schieten: de voorjaarsklassiekers tot en met Parijs-Roubaix, en de Corsa Rosa.

“Dat is allemaal weggevallen, en dat is teleurstellend. Ik heb de grote koersen gevolgd, maar probeerde me er ook een beetje van te distantiëren. Ik wilde er niet voortdurend mee geconfronteerd worden. Tegelijk was het fijn om tijd te hebben voor de mensen die me dierbaar zijn.”

Nu is het tijd om weer te koersen, een gevoel dat hij goed kent: “Ik ben eerder van ver teruggekomen. Zo won ik mijn tweede koers na een comeback. Dat zal nu waarschijnlijk niet gebeuren, want de voorbereiding was veel korter. Maar ik kan niet wachten om weer te koersen, nuttig te zijn voor de ploeg en de jongens te helpen.”