“Ik moet mijn ploegleider geen hartaanval bezorgen” - Lorena Wiebes bijna vergooit In Flanders Fields-zege door veel te vroeg te juichen

Lorena Wiebes leverde een van haar meest dominante voorjaarsoptredens af, maar maakte het bijna alsnog mis in de laatste meters van In Flanders Fields, door te vroeg te vieren en ternauwernood een aanstormende Fleur Moors van zich af te houden op de streep.

De Nederlandse was in de beslissende fase de sterkste. Ze forceerde zelf de schifting op de Kemmelberg en rondde het af vanuit een kopgroep van vijf die nooit echt bedreigd werd.

Toch, na een perfect getimede sprint, stak Wiebes kortstondig de handen in de lucht vóór de finish. Daardoor kon Moors met een ultieme bike throw terugkomen en het verschil verkleinen tot minder dan een halve wiellengte.

“Misschien moet ik de volgende keer mijn sportdirecteur geen hartaanval bezorgen,” zei de Nederlands kampioene achteraf, terugblikkend op het moment dat haar bijna de zege kostte.

Lang voor de chaotische finale had Wiebes de koers al naar haar hand gezet.

Op de laatste beklimming van de Kemmelberg nam de Team SD Worx - Protime-renster het heft in handen, verhoogde eigenhandig het tempo en brak de koers open. Die versnelling bleek beslissend en vormde een kopgroep met Eleonora Gasparrini, Fleur Moors, Karlijn Swinkels en Elise Chabbey. “Ik had goede benen op de Kemmelberg, dus ik dacht: ik blijf duwen, waarom niet?”

Omdat het peloton daarachter geen georganiseerde jacht op poten kreeg, sloeg het vijftal snel een kloof die standhield tot aan de finish. De samenwerking bleef lang solide, al verschoof het evenwicht in de slotkilometers toen UAE Team ADQ via Gasparrini de druk opvoerde.

Die druk dwong Wiebes tot een meer reactieve rol dan verwacht. “Uiteindelijk reden we weg met een mooie groep en werkten we goed samen. Pas in de laatste kilometers maakten UAE het me echt lastig. Toen Gasparrini ging, kon ik niet direct mee. Ik moest eerst mijn ruimte en ritme vinden, om niet op te blazen.”

Naarmate de finish naderde, viel de samenwerking volledig stil en wilde niemand nog de sprint aantrekken. Wiebes, op papier veruit de snelste, moest zelf verantwoordelijkheid nemen. “In de laatste kilometer wilde niemand meer op kop rijden, wat logisch is. Daarom lanceerde ik vrij vroeg, maar het was genoeg.”

Het was… net genoeg.

Wiebes sloeg een gat en leek zeker van winst, maar haar vroege zegegebaar zette de deur op een kier voor Moors, die tot aan de meet bleef doortrappen. De Belgische kwam razendsnel opzetten en smeet haar fiets over de streep, waardoor een ogenschijnlijk comfortabele zege tot een flinterdunne marge kromp.

Ondanks de schrik hield Wiebes stand en pakte ze de overwinning. Het was haar derde zege op rij in deze wedstrijd en een zeldzame triomf vanuit een uitgedunde kopgroep in plaats van een massasprint. “Het is leuk om eens uit een kopgroep te winnen, dat maakt deze zege extra bijzonder. Het was vandaag een prachtige koers,” zei ze.