“Ik moet eerlijk zijn: Tadej Pogacar was iets onder zijn beste niveau” - Wout van Aert relativeert verrassend een van zijn meest iconische zeges ooit

Toen Wout van Aert op de slotklim van Montmartre wegreed tijdens de afsluitende etappe van de Tour de France 2025, werden de beelden razendsnel tot de meest herhaalde momenten van die editie. Tadej Pogacar lossen in de straten van Parijs en solo winnen op de Champs-Élysées voelde als een zeldzame en symbolische triomf.

Toch is Van Aert maanden later opvallend bescheiden over wat veel fans zien als een van de meest memorabele zeges uit zijn carrière.

Terugblikkend op die etappe suggereerde de Belg in een recent interview dat de koersomstandigheden meespeelden in de uitkomst. “Ik moet eerlijk zijn: hij was net niet op zijn best, misschien door die knieblessure,” zei Van Aert in gesprek met Knack.

Die opmerking valt op omdat het duel op Montmartre breed werd neergezet als een dramatische tweestrijd tussen twee van de meest veelzijdige renners van het peloton. Van Aert zelf plaatst dat moment liever in een meer genuanceerde context.

De slotetappe van de Tour de France 2025 brak met een langjarige traditie. In plaats van de gebruikelijke ceremoniële aanloop naar een massasprint op de Champs-Élysées introduceerden de organisatoren meerdere beklimmingen van de Côte de la Butte Montmartre, wat de finale veranderde in een selectieve omloop door de smalle straten onder de Sacré-Cœur.

Hevige regen eerder op de avond had het koersverloop al beïnvloed. Met het algemeen klassement geneutraliseerd voordat de beslissende rondes begonnen, was de strijd om het geel in feite beslist. Pogacar hoefde alleen veilig te finishen om de eindzege te verzekeren.

Wat volgde leverde echter alsnog een late, spectaculaire strijd op.

Na aanvallen die de kopgroep herschikten op de klim naar Montmartre, plaatste Pogacar op de laatste passage een versnelling. Van Aert was de enige die kon aanklampen. Vlak onder de top counterde de Belg en sloeg meteen een gat, waarna hij solo de laatste kilometers terug richting de Champs-Élysées reed.

Daarachter stokte de achtervolging. Van Aert kwam solo over de streep in Parijs en pakte een van de meest ongewone etappezeges ooit op de slotdag van de Tour.

Ondanks de grandeur van het moment houdt Van Aert vol dat de inspanning zelf minder uitzonderlijk was dan het van buitenaf leek.

“Voor mijn capaciteiten deed ik niets buitengewoons,” legde hij uit. “Het was heel zwaar, maar het was ‘maar’ een uur echt koersen. Ik was niet een week lang compleet leeg.”

Zijn woorden geven een zeldzame inkijk in hoe renners zelf zulke prestaties beoordelen. Wat voor veel toeschouwers oogde als een beslissende tweestrijd tussen twee uithangborden van de sport, was in Van Aerts ogen vooral een korte, intense finale en geen monumentale krachttoer.

Die kijk helpt ook te verklaren waarom de Belg de omstandigheden van Pogacar die dag snel benoemde. De Sloveen had de Tour in feite al binnen en reed in lastige weersomstandigheden, factoren die konden meebepalen hoe agressief hij de finale aanpakte.

Zelfs met de kanttekeningen had de zege grote persoonlijke waarde voor Van Aert.

De Tour van 2025 verliep niet eenvoudig voor de Belg of voor de bredere ambities van zijn ploeg. Kansen op etappesucces waren schaars en er waren weinig momenten van persoonlijke beloning.

Die context maakte het duel op Montmartre des te belangrijker voor het gevoel. “Stel je voor dat Tadej mij daar op Montmartre had gelost, na een moeilijke Tour zonder persoonlijk succes of een kans op de eindzege met Jonas… dan was ik met een wrang gevoel naar huis gegaan.”

In plaats daarvan leverde de laatste avond in Parijs een totaal andere afloop op.

Hoewel Van Aert de prestatie nu relativeert, blijft het beeld van hem die Pogacar achterlaat op de kasseihelling van Montmartre een van de bepalende scènes van de Tour de France 2025.