“Ik menstrueer al 8 maanden niet meer. Ik kwam 9 kg aan. Ik verloor mijn motivatie”: Chloé Dygert beschrijft hoe RED-S haar plezier in het wielrennen ontnam

Chloé Dygert had alle tools om een generatiebepalende referentie in het vrouwentijdrijden te worden, maar één valpartij torpedeerde die ambitie. Toch vocht de Amerikaanse zich terug, pakte opnieuw de regenboogtrui en onderstreepte haar status als een van de vaste waarden in het vrouwenpeloton. Haar loopbaan verliep echter allerminst lineair: meerdere tegenslagen dwongen de 29-jarige veel meer tijd buiten competitie door te brengen dan haar lief was.

Onlangs maakte de Amerikaanse bekend dat ze kampt met RED-S (Relative Energy Deficiency in Sport), een aandoening die haar naar eigen zeggen al bijna een jaar afremt.

In een Instagram-story beschrijft Dygert de complicaties die RED-S bij haar veroorzaakt:

“Ik ben 8 maanden geleden mijn menstruatie kwijtgeraakt. Ik ben 9 kg aangekomen. Ik verloor mijn drive, mijn enthousiasme en mijn verlangen naar dingen die mij dierbaar zijn. Ik ga lunchen en kom thuis met de behoefte om te gaan liggen. Ik maak een wandeling en breng de rest van de dag op de bank door.”

Dygert werd na haar val met het gezicht eerst in Paris-Roubaix Femmes gedwongen een pauze te nemen van koersen en zelfs trainen, maar hervatte eind mei de training… al hield dat slechts één sessie stand voordat de diagnose opnieuw toesloeg.

“Op de eerste dag dat ik een uur op de fiets kon zitten, liep ik het coxsackievirus op. Er zijn dagen dat ik amper kan functioneren van vermoeidheid, maar ik lig wakker tot vier uur ’s ochtends zonder te kunnen slapen. Ik heb jaren te maken gehad met vermoeidheid in mijn carrière, en nam steeds aan dat het kwam door de constante comebacks, dus ik dacht dat dit niet anders was.”

Normaal zou Dygert de schouderoperatie hebben afgedaan als weer een portie pech, ware het niet dat die gepaard ging met veranderingen in haar privéleven.

“Totdat er signalen kwamen dat mijn lichaam fysiek aan het uitvallen was. Meer dan mijn gebruikelijke reeks blessures. Tekenen van onverklaarbare problemen die normaal beheersbaar zijn. Onkarakteristiek gedrag. Dingen die ik negeerde omdat ik dacht: als ik er maar doorheen duw, kom ik er wel.”

De gewichtsschommelingen waren uiteindelijk het eerste alarmsignaal voor Dygert dat er iets niet klopte.

“De meeste mensen die mij kennen, weten dat ik altijd goed heb gegeten. Ik heb nooit problemen met eten gehad, daarom kwam de diagnose RED-S zo onverwacht.”

“Ik ben nooit iemand geweest die ‘ziekelijk mager’ was. Er waren zeker periodes dat ik afviel in de voorbereiding op een specifiek evenement, maar nooit tot een niveau dat ongezond voelde. Mijn vetpercentage is nooit onder de 15% gezakt, en behalve dat mijn moeder soms zei dat ik te mager werd, heeft niemand ooit zijn zorg geuit dat ik ondergewicht had. Toen de diagnose kwam, was mijn coach net zo verrast als ik. Wie mij kent, weet dat ik geen probleem heb met eten.”

“Als ik naar mijn situatie kijk, geloof ik niet dat mijn lichaam ondergevoed was omdat ik voedsel beperkte. Ik geloof dat het ondergevoed was omdat het onder constante stress leefde en nooit de kans kreeg om volledig te herstellen.”

“Achteraf gezien waren er overal signalen. Ik zag ze gewoon niet.”

De doorslag kwam uiteindelijk via het professionele oog van een ploegarts die dit voorjaar iets niet-pluis opmerkte bij Dygert.

“Pas toen mijn ploegarts me voor Roubaix in het hotel apart nam en zei dat er iets niet klopte, begon ik op te letten. Later kwamen in gesprekken met het ploegmanagement dezelfde zorgen terug: ik gedroeg me niet als mezelf. Mijn energie, mindset en persoonlijkheid waren veranderd.”

Uiteindelijk zorgde de val in Roubaix voor de noodzakelijke rust om alles te laten bezinken en hielp die Dygert het probleem te begrijpen: “Toen volgde weer een crash, opnieuw tijd van de fiets, en eindelijk de gesprekken die begonnen te ontrafelen wat er werkelijk gaande was.”

Voor zo’n talent is het een onvoorstelbare reeks pech om alweer met een enorme terugslag te kampen die haar carrière ontspoort. Om dit op te lossen, zal het waarschijnlijk nog even duren voordat we Dygert weer competitief zien. Hopelijk keert ze daarna sterker terug.

“In mijn eigen hoofd worstel ik om het als reden genoeg te zien voor de resultaten die ik kwijt ben, de kansen die ik heb gemist en de mislukkingen die ik voel. Maar iedereen die alles heeft gezien, reageerde hetzelfde: hoe kan één persoon door al dat alles gaan en toch blijven doorgaan? Elf seizoenen en geen enkel ononderbroken.”

“Het is een vraag die me voortdurend wordt gesteld… Het antwoord is simpel: het is de enige manier die ik ken.”