“Ik kan het mooie verhaal dat we te horen krijgen niet accepteren” – Oud-doper zet vraagtekens bij dominantie van Tadej Pogačar na Milaan-Sanremo

Tadej Pogacars adembenemende zege in Milaan-Sanremo werd alom bejubeld als een van de meest uitzonderlijke prestaties uit zijn carrière. Maar niet iedereen liet zich meeslepen door de golf van bewondering die volgde.

Erwann Mentheour, een ex-prof die dopinggebruik tijdens zijn loopbaan toegaf, maant juist tot terughoudendheid bij het ontvangen van zulke dominantie en stelt de vraag of prestaties van dit niveau zonder kritische blik mogen passeren.

“In het wielrennen mag bewondering nooit het kritische denken overschaduwen,” schreef Mentheour in een uitvoerige reactie na de koers. “Hoe uitzonderlijker een prestatie lijkt, hoe meer ze vragen zou moeten oproepen. Zonder te beledigen of te fantaseren… gewoon vragen.”

Die invalshoek staat haaks op de toon van veel nabeschouwingen, waarin Pogacars rit door heel Europa werd omschreven als historisch, spectaculair en zelfs ongeëvenaard.

Mentheours ongemak draait niet om één moment, maar om het bredere patroon in Pogacars prestaties, waarbij de Sloveen opnieuw bewees een Monument op meerdere manieren naar zijn hand te kunnen zetten.

Van een valpartij vóór de Cipressa, terugjagen, onophoudelijk aanvallen en toch de sprint winnen in de Via Roma: Pogacar toonde een mix van veerkracht, macht en tactische controle.

Voor Mentheour is juist die consistentie en veelzijdigheid reden tot zorg. “Eerlijk gezegd sta ik versteld,” schreef hij. “Ik zie Pogacar koersen, winnen, uitslagen aaneenrijgen, domineren, herstellen en opnieuw beginnen, en ik kan het mooie verhaal dat ons wordt verteld niet slikken.”

Hij vervolgde: “Een renner die bijna nooit inzakt, die de seizoenen doorloopt met zo’n nietsontziende regelmaat, die overal en altijd alles lijkt te kunnen, zou iets anders moeten oproepen dan automatisch applaus.”

De voormalige La Francaise des Jeux-renner maakt duidelijk dat zijn reactie is gevormd door zijn eigen ervaring in een andere tijd. “Persoonlijk verberg ik mijn ongemak niet. Wat ik zie gaat veel verder dan wat ik heb gekend, meegemaakt en begrepen van topsport.”

Mentheours redenering wortelt in de geschiedenis van het wielrennen en in de overtuiging dat vroegere schandalen blijvend moeten meewegen in hoe moderne prestaties worden bekeken. “Het wielrennen heeft een te vuil verleden om er simpelweg als kinderen naar te staan gapen,” schreef hij. “Deze sport heeft gelogen, bedrogen, verdoezeld en reputaties, lichamen en hele generaties renners kapotgemaakt.”

Binnen die context stelt hij dat het bevragen van uitzonderlijke prestaties niet controversieel hoeft te zijn. “Vragen of zo’n totale dominantie plausibel is, is niet schandalig. Het is het absolute minimum.”

Zijn opmerkingen staan in schril contrast met de overweldigende lof na Pogacars langverwachte triomf in Milaan-Sanremo, een overwinning die opnieuw een ontbrekend stukje aan zijn toch al opmerkelijke palmares toevoegde.

En terwijl velen focusten op de brille van de prestatie, zorgt Mentheours interventie ervoor dat er parallel daaraan een ongemakkelijker gesprek blijft lopen.