“Ik had in mijn hoofd om op dat moment aan te vallen” – Alec Segaert onthult dat indrukwekkende stunt in Giro-etappe 12 een vooraf geplande zet was

Alec Segaert won etappe 12 van de Giro d’Italia niet per toeval. Nadat Movistar in het beslissende deel van de dag het sprintersveld uit elkaar had getrokken, zag de Bahrain Victorious-renner zijn kans, vertrouwde het plan en plaatste de versnelling die het uitgedunde peloton op de lange lijn naar Novi Ligure naar zijn achterwiel deed kijken.

De Belg ging aan binnen de laatste drie kilometer, precies op het moment dat de overgebleven snelle mannen en hun vermoeide helpers nog één keer orde probeerden te scheppen in de achtervolging. Fabio Van den Bossche probeerde kort te reageren, maar Segaert had de koers al in de plooi gedwongen die hij wilde.

Een rotonde in de slotkilometer brak de organisatie achter hem, en vanaf daar denderde de 23-jarige door naar de grootste zege uit zijn carrière.

Voor Bahrain Victorious was het opnieuw een hoogtepunt in een Giro die al is omgedraaid door Afonso Eulalio’s periode in de maglia rosa. Voor Segaert veegde het ook de frustratie weg van zijn tijdrit in etappe 10, waar hij met hoge ambities startte maar ver buiten de strijd om het dagpodium eindigde.

De beslissende move volgde op een etappe die de sprinters genadeloos in het nauw had gebracht. Movistar zette de koers hard aan op de Colle Giovo en Bric Berton om Paul Magnier, Jonathan Milan, Dylan Groenewegen en meerdere andere snelle mannen te lossen, terwijl EF Education-EasyPost en NSN Cycling Team later meehielpen om het uitgedunde peloton weg te houden.

Die inspanning liet de overgebleven sprintersploegen met weinig marge toen de koers de lange finale naar Novi Ligure in dook. Segaert zei achteraf dat hij de mogelijkheid al had aangevoeld voordat hij ging.

“Ik had in mijn hoofd om op dat moment aan te vallen,” legde hij na de etappe uit. “Ik was tevreden met hoe de koers op de klimmen liep en ik zag dat de ploegmaten van de overgebleven sprinters zo diep waren gegaan, dus ik wist dat ik hard wilde gaan zodra zij allemaal op de limiet zaten. Voor zo’n resultaat wil je alles geven.”

Het was de perfecte lezing van een rommelige finale. De pure sprinters waren weg, in de uitgedunde groep zaten nog rappe mannen, maar de controle was broos genoeg voor een krachtige late aanvaller om te gokken. Segaert nam die gok voordat de treinen zich opnieuw konden organiseren.

Segaerts zege voegde een nieuwe laag toe aan de opmerkelijke ronde van Bahrain Victorious. Eulalio droeg al het roze in de eerste helft van de Giro en vergrootte zijn voorsprong op Jonas Vingegaard zelfs met zes bonificatieseconden eerder op etappe 12.

Segaert bracht ondertussen zijn eigen geschiedenis met Italiaans koersen mee in het moment. “Het is supergaaf,” zei hij. “Het is mijn eerste Giro d’Italia. Ik heb als jongere veel gekoerst in Italië en ik droeg de maglia rosa in de Giro Next Gen, maar om het dan hier op het grote toneel te doen… deze Giro was al schitterend voor de ploeg met Afonso Eulalio’s roze trui.”

Dat maakte de zege meer dan een late overval. Segaert wist al hoe het voelde om in Italië te slagen als jonge renner. Winnen in de Giro zelf, terwijl Bahrain het klassement verdedigde, gaf de dag een ander gewicht.

De zege had ook een persoonlijk randje. Segaert gold als een van de renners die zich sterker konden tonen in de lange individuele tijdrit naar Massa, maar etappe 10 eindigde in teleurstelling in plaats van een bevestiging van zijn reputatie tegen de klok.

Twee dagen later gebruikte hij hetzelfde vermogen op een totaal andere manier. Geen afgemeten tijdritinspanning, maar een felle, late acceleratie precies op het moment dat aarzeling achter hem de etappe kon beslissen. “Winnen is het mooiste wat er is,” zei Segaert. “En na wat teleurstelling in de TT is dit de beste manier om de rekening te vereffenen.”

Het resultaat veranderde ook zijn Giro op papier. Met de etappezege schoot hij omhoog in het puntenklassement, terwijl Bahrain Victorious weer een dag verder kwam met het roze én verse moraal.

Movistar had het meeste werk gedaan om de koers open te breken. EF, NSN en anderen zorgden ervoor dat de pure sprinters niet terugkeerden. Maar Segaert las de finale beter dan wie ook, en toen het moment daar was, wist hij precies waar hij wilde aangaan.