“Ik greep hem bij de keel en drukte hem tegen de muur”: Italiaanse renner spreekt openhartig over felle rivaliteit met Vincenzo Nibali

Giovanni Visconti’s loopbaan werd getekend door enorm talent en een uitzonderlijk vermogen om zichzelf opnieuw uit te vinden. Nu werkzaam als sportdirecteur bij Team Jayco AlUla na zijn afscheid in 2022, blikte de Italiaan onlangs terug. Hij onthulde een handgemeen met een jonge Nibali en zijn angstaanjagende strijd met paniekaanvallen.

In hun vormende jaren in Toscane ontstond een felle rivaliteit tussen Visconti en Vincenzo Nibali. Als de oudere en snellere van de twee botste Visconti vaak met de latere Grand Tour-winnaar, met een explosief incident in een sprint in Cerbaia als dieptepunt. Nibali, die wist dat hij geklopt was, ging bij de 500 meter vol in de remmen om Visconti bewust te hinderen, waardoor ze allebei de zege misten.

“Ik was ‘heetgebakerd’, laten we het zo zeggen,” herinnerde Visconti zich. “Na de finish gooi ik mijn fiets op de grond en pak ik hem bij de keel, duw hem tegen de muur… De jury trok ons aan de oren, gaf ons een uitbrander, en daarmee was het klaar. Nu lachen we erom,” vertelde hij aan Gazzetta.

Later werden de twee ploeggenoten bij Bahrain-Merida, een stap die Visconti betreurt vanwege niet-ingeloste beloften over kopmanschap, al benadrukt hij dat dat niet Nibali’s schuld was. Vandaag delen de voormalige rivalen wederzijds respect en zijn ze goede vrienden gebleven.

Hoewel Visconti een zeer succesvolle carrière kende, werd die ook overschaduwd door zware angst. Hij wijst zijn donkerste moment aan in de Giro d’Italia van 2012. Na een angstaanjagende aardbeving die de nacht ervoor hun hotel in Legnano deed schudden, kreeg Visconti zijn allereerste paniekaanval terwijl hij in de kopgroep reed in etappe 15 naar Piani di Resinelli.

“Ik laat me in een plas vallen, verkleumd. Ik trek mijn trui kapot, ik krijg geen lucht, ik ben bang dat ik doodga,” beschreef hij. “In de ambulance kreeg ik een zuurstofmasker op en ik wilde het nooit meer afdoen. Ik leek wel gek. Vanaf daar werd het een lijdensweg.”

Het psychologische trauma veranderde zijn fysiologie op de fiets fundamenteel. Plots kon hij de felle, explosieve inspanningen van het sprinten niet meer aan zonder naar adem te happen. Visconti moest zichzelf volledig heruitvinden. Hij trainde op lange beklimmingen, transformeerde zijn motor en veranderde van punchy sprinter in een toegewijde klimmende meesterknecht.

Precies een jaar later, in etappe 15 van de Giro d’Italia 2013, keerden Visconti’s demonen terug, maar ditmaal overwon hij ze op verbluffende wijze. In de kopgroep over de Col du Télégraphe en richting de mythische Col du Galibier sloeg opnieuw een paniekaanval toe.

“Ik stop met trappen, ik sta bijna stil,” herinnerde Visconti zich het angstige moment. “Dan is de klim voorbij, ik kalmeer, probeer te herstellen en kom weer bij de andere vluchters. En op de Télégraphe, op mijn eigen tempo, rij ik ze er allemaal af. Ik houd stand en win boven op de Galibier, ik, geboren op 13 januari net als Marco Pantani. Absurde toevalligheden, net een film. Apotheose. En ik begon opnieuw.”

Terugkijkend op de oorzaak van zijn paniekaanvallen wijst Visconti naar de enorme druk die hij zichzelf oplegde, versterkt door de torenhoge verwachtingen aan het begin van zijn loopbaan. Hij erkent dat hij “een uitstekende renner, maar geen kampioen” werd, en merkt pijnlijk op dat hij maar liefst 54 keer tweede eindigde.

Toch worden de gemiste kansen gecompenseerd door grootse hoogtepunten. In 2008 droeg hij acht dagen op rij de iconische maglia rosa in de Giro d’Italia, een ervaring die hem nog altijd kippenvel bezorgt. “Wat zal ik zeggen: als ik er nu aan denk, krijg ik nog steeds rillingen. Iedereen schreeuwde mijn naam. Het is alsof dat magische tricot je superkrachten geeft: het liet me me een koning voelen.”