“Ik denk dat het voor mij klaar is… Misschien stop ik hier gewoon” – Visma-ploeggenoot van Simon Yates blikt terug op vroege signalen van diens onverwachte afscheid tijdens de Giro d’Italia

Simon Yates stapte op het absolute hoogtepunt uit de sport, enkele weken na een seizoen met winst in de Giro d’Italia en een Touretappe. Voor het publiek kwam de timing plotseling. In zijn eigen kring speelde het idee al veel eerder.

Een van de duidelijkste inkijkjes in dat proces komt van Owain Doull, inmiddels onderdeel van de Visma-ploeg en al jaren een goede vriend van Yates. In gesprek met Cycling Weekly beschreef Doull een gesprek in Rome dat nu aanvoelt als de eerste barst in wat een onbreekbare carrière leek.

Na de slotrit van de Giro feliciteerde Doull Yates met het eindelijk winnen van de koers die zoveel seizoenen van frustratie had bepaald. “En hij zei toen zoiets als: ‘Eerlijk gezegd, ik denk dat het voor mij wel klaar is.’ Ik vroeg wat hij bedoelde en hij zei: ‘Ik denk dat ik hier gewoon stop. Beter dan dit wordt het niet’,” aldus Doull.

De context was bepalend. Yates had net drie genadeloze weken afgerond, stond in het roze in Rome en had iets voltooid dat lang onaf voelde. “Het was natuurlijk de laatste dag in Rome, je hebt net drie weken achter de rug, en ik denk niet dat hij had verwacht in Rome in de roze trui te staan, dus het was veel om te verwerken,” voegde Doull toe.

Het was geen formeel besluit. Het was een gedachte, hardop uitgesproken op het hoogste emotionele punt van zijn loopbaan.

Wat dat gesprek opvallend maakt, is wat erna kwam. Yates doofde niet uit. Hij ging naar de Tour de France en won een etappe. Hij trainde, koerste en leverde af als een renner die nog volledig betrokken was. “Hij ging daarna naar de Tour en andere koersen, maar ik denk dat het altijd in zijn achterhoofd is blijven zitten,” zei Doull.

Van buitenaf wees niets op iemand die klaar was om te stoppen. Van binnenuit, denkt Doull, is het idee nooit echt weggegaan.

Dat sluit aan bij wat later volgde. Yates was op Vismas decemberkamp, verscheen in teamcontent en maakte deel uit van de vroege plannen voor het nieuwe seizoen. Voor de meesten oogde hij gesetteld.

“Ik zag hem natuurlijk ook op het kamp in december; hij maakte zich klaar voor het seizoen en hij leek blij en gemotiveerd, maar ik denk dat het overweldigende gevoel om te stoppen groot was, en ik moet zeggen: chapeau,” aldus Doull.

Yates vertrok niet omdat hij niets meer te bieden had. Hij ging weg terwijl hij nog won, gewaardeerd werd en goed betaald kreeg. “Hij wordt ook heel goed betaald om te koersen en hij zegt: ‘Eigenlijk sla ik dat over. Ik wil eindigen op het hoogste niveau’,” zei Doull.

Die keuze imponeert hem het meest. Niet de titels, maar de timing. “Het is veel opoffering, veel risico, veel tijd van huis, zeker als je het zo lang op het niveau van Simon doet,” zei hij.

Doull zette dat af tegen zijn eigen positie in het peloton. “Ik werk net zo hard als de andere jongens, maar de verwachtingen en de druk zijn voor mij een stuk lager. Daarom kan ik dit waarschijnlijk nog vier, vijf jaar doen, of tot wanneer mijn moment komt.”

Voor renners aan de absolute top ziet hij het anders. “Maar voor die toppers is het niveau van commitment, controle en toewijding enorm. Ik zeg chapeau voor niet gewoon de cheque innen en niets doen, maar stoppen wanneer hij er klaar voor was. Dat vind ik bewonderenswaardig.”

Yates zei in zijn eigen verklaring dat hij “al lange tijd” aan stoppen dacht. Het verhaal van Doull geeft die zin een beginpunt. Niet in december, niet in januari, maar in Rome, op de dag dat hij het Giro-hoofdstuk definitief afsloot.

Daarna bleef hij koersen, trainen en opnieuw winnen. Maar het idee, voor het eerst zacht uitgesproken op de slotdag van de Giro d’Italia, verdween nooit helemaal.

Dus toen Yates uiteindelijk zei dat hij klaar was, beleefde de sport een schok. Doull zag het einde van een gedachte die maanden eerder begon, op het hoogste moment van een loopbaan die ervoor koos te eindigen waar ze piekte.