“Hij was bang voor mij”: Erik Dekker blikt terug op zijn iconische overwinning in de Amstel Gold Race tegen Lance Armstrong

De Amstel Gold Race geldt alom als het kroonjuweel van het Nederlandse wielrennen, maar de editie van 2001 staat alleen als een meesterwerk van taaiheid en psychologische oorlogsvoering. Nu, een kwart eeuw later, kijkt de winnaar van die legendarische dag, Erik Dekker, terug op zijn triomf op de toen dominante Lance Armstrong, met dezelfde messcherpe helderheid alsof de koers gisteren finishte.

Terugkijkend op die historische zondag waren de omstandigheden tijdens de editie van 2001 ronduit apocalyptisch. Vanaf het moment dat het peloton startte, werden de renners geteisterd door ijzige regen en stormachtige wind, waardoor overeind blijven al een kunst op zich was.

“Slechts 37 van de 190 gestarte renners haalden de finish,” herinnerde Dekker zich bij Sportnieuws.nl. “In het begin regende en waaide het zo hard. Het was echt een uitputtingsslag, mede door onze ploeg. Kijk je naar het aantal uitvallers, dan was het misschien wel de zwaarste koers van deze eeuw.”

Ondanks het agressieve tempo van Rabobank glipte de koers bijna uit hun handen toen de meest gevreesde man van het peloton zijn move maakte. Lance Armstrong demarreerde gevaarlijk met Eddy Mazzoleni. Het duo reed snel vijftig seconden weg, een gat dat velen als beslissend zagen. Wetend dat de koers wegreed, aarzelde Dekker geen seconde. “Ik besloot het gat helemaal alleen te dichten. Vlak voor de Keutenberg kon ik aansluiten. Armstrong liet Mazzoleni lossen, maar ik bleef bij hem.”

Eenmaal bij de Amerikaanse vedette werd de koers een zuiver tweegevecht richting finish in Maastricht. Opmerkelijk genoeg voelde Dekker weinig druk in die hoogspanning. Hij grapte zelfs via de ploegradio naar de sportdirecteurs dat een tweede plaats ook mooi zou zijn. Die ontspannen instelling werd zijn beste wapen tegen de intimiderende Tour de France-kampioen.

“Ik was bereid te verliezen. Tweede worden achter Armstrong is ook prima,” legde Dekker uit. “Maar al rijdend merkte ik dat hij bang voor mij was en niet met mij naar de streep wilde.”

Wetend dat hij op een vlakke aankomst sneller was, hoefde Dekker alleen Armstrongs laatste aanvallen te overleven. Op de beroemde Cauberg probeerde de Amerikaan de Nederlander te lossen met zijn klimvermogen, maar zonder enig succes.

“Daarna vochten we het onder ons tweeën uit. Ik ging als favoriet de sprint in, al weet je na 250 kilometer nooit hoe de verhoudingen liggen. Ik bleek de sterkste en won.”

Door de winst startte hij de editie van 2003 als een van de meest bekeken mannen van het peloton. Ploegleider Frans Maassen had hem strikte orders gegeven om uit de wind te blijven en te wachten tot de finale. In plaats daarvan schokte Dekker zijn eigen ploeg door al op de eerste klim in een vroege vlucht te springen.

Maassen was woedend over die tactische misser en beval zijn kopman meteen via de radio om terug te zakken in het peloton. Om zijn fout te herstellen, bedacht Dekker een hoogst onorthodoxe en hilarische manier om zich voor zijn baas te verstoppen.

“Ik ben toen aan de kant gaan staan en achter een geparkeerde auto gaan schuilen,” lachte Dekker. “Toen het peloton langskwam, ben ik achteraan weer aangesloten, zodat ze niet doorhadden dat ik was teruggekeerd.”