“Het was een gevecht met mezelf” – Tom Pidcock raakt Omloop-kansen kwijt doordat kou zijn sterke vorm te niet doet

Tom Pidcocks Omloop Het Nieuwsblad klapte niet in elkaar door zijn benen. Het ging mis door de kou.

Terwijl Mathieu van der Poel vuurwerk maakte op de Molenberg en de Muur, en Tim van Dijke en Florian Vermeersch om het podium streden, vocht Pidcock een heel andere strijd.

“Eerlijk gezegd ging het vanaf het moment dat het na 30 kilometer begon te regenen alleen nog om overleven,” gaf Pidcock achteraf toe. “Ik kon me enkel focussen op warm blijven en niet vallen — het was een gevecht met mezelf.”

Tegen de tijd dat de koers definitief brak op de kasseien van de Molenberg, vocht de leider van Pinarello Q36.5 Pro Cycling Team al om te stabiliseren in plaats van aan te vallen.

Volgens sportdirecteur Jens Zemke lag het niet aan de conditie, maar aan de context. “Er was geen probleem met zijn jas, maar hij was vanaf het begin verkleumd,” zei Zemke tegen Cycling News, waarmee hij uitlegde dat de abrupte overgang van warme trainingsomstandigheden naar bijna vriezende regen hen had verrast.

“Het was misschien ook de eerste keer dat we hier echt de ijskoude winter voelden, na veel tijd in het zuiden en in de zon. Zelfs de verkenning twee dagen geleden was in goed weer, dat was korte broek. Met deze weersomslag vandaag voelde hij zich niet super.”

De signalen waren zichtbaar in de middenfase. Pidcock schikte voortdurend zijn lagen naarmate het verslechterde, trok regenjacks en gilets aan en uit terwijl het peloton versnelde richting de beslissende stroken.

“Hij deed zijn regenjas aan, dan weer uit, zijn body aan en uit,” vertelde Zemke. “Er zat wat aarzeling in, en we konden niet echt op hem focussen en hem positioneren. We waren steeds met dingen bezig.”

In een koers waarin de positie richting de Haaghoek, de Eikenberg en vooral de Molenberg allesbepalend is, bleek afleiding kostbaar.

Toen de koers definitief brak, zat Pidcock niet waar hij moest zitten. “We moesten later zijn fiets wisselen, ik denk niet dat hij viel, maar hij stond scheef,” zei Zemke. “Toen we bij hem kwamen, zat hij in de derde groep.”

Toen hij de tweede groep weer haalde, was het beslissende trio van Van der Poel, Van Dijke en Vermeersch al weg. Het elastiek sprong niet meer terug. “En als ik naar de hele dag kijk, zou ik zeggen dat dat het maximale was voor ons, eerlijk gezegd,” voegde Zemke toe, met Pidcock uiteindelijk als 48e en ploeggenoot Aimé De Gendt die naar de vijfde plaats sprintte.

Het contrast met vorig seizoen was scherp. Twaalf maanden eerder, onder helderder weer, kleurde Pidcock de koers. Nu dicteerden de omstandigheden een ander verhaal. “Qua vorm staat hij er absoluut, maar het weer speelde ons niet in de kaart,” zei Zemke. “Vorige jaar was het weer veel beter. Hij had het nu erg lastig met het weer, en dat maakte het verschil.”

Voor Pidcock draaide de dag uit op schade beperken. “Ik ben in elk geval niet gevallen, dus ik ben blij dat ik erdoor ben gekomen. Dat is positief,” zei hij.

In een koers met meerdere valpartijen, inclusief zware crashes rond de Eikenberg en de Molenberg, was simpelweg rechtop Ninove halen niet onbelangrijk.

Toch blijft de evidente vraag boven de vroege klassiekercampagne hangen.

Omloop moest een eerste indicatie geven van Pidcocks voorjaarsvorm. In plaats daarvan bevestigde het vooral dat februari in België nog altijd kan bijten.

De volgende serieuze test volgt snel. Strade Bianche, met rood omlijnd op de kalender, biedt een totaal andere uitdaging: grindwegen, venijniger klimmen en, als de voorspellingen kloppen, veel vriendelijker weer. Als Zemkes inschatting klopt, zijn de benen er.

Omloop was misschien een gevecht met de elementen. De echte beproeving komt nog.