Het Simon Yates-dilemma: Visma zou na onverwacht afscheid in allerijl op zoek zijn naar een vervanger voor Giro-winnaar

Simon Yates liet bij Team Visma | Lease a Bike niet zomaar een gat in de selectie. Hij deed dat op het slechtst denkbare moment.

Toen Visma Yates’ onmiddellijke afscheid bevestigde, zette de ploeg het neer als het slotstuk van een laatste seizoen met winst in de Giro d’Italia en een Touretappe. Achter die officiële toon schuilt echter een praktisch probleem door de timing.

Volgens bronnen van Wielerflits werd Visma ook overvallen door de plotselinge beslissing en weegt de ploeg, nu januari vordert, nog altijd af wat te doen met de open plek in de selectie. Kortom: dit is geen rustige, geplande overgang. Dit is een reactie.

Dat gevoel van schadebeperking klinkt ook door in de publieke kritiek. Deense analist Emil Axelgaard stelde dat Visma “reden heeft om ontevreden te zijn” over hoe laat Yates de stekker eruit trok.

Yates had een contract tot eind 2026. Hij was op het trainingskamp in december, verscheen in de kitlancering en nam als titelverdediger deel aan de Giro-routepresentatie. Zijn programma voor komend seizoen lag al vast.

Wielerflits meldt dat de definitieve knoop pas met Kerst werd doorgehakt, toen Yates voelde dat hij zich niet meer volledig kon opladen voor nog een seizoen. Dat detail is cruciaal. Het betekent dat Visma nog met hem plande terwijl het reactievenster al aan het sluiten was.

Zelfs met budget weegt timing zwaarder dan geld. In deze fase van de winter liggen renners van Yates’ kaliber vast in contracten en in de plannen van hun ploegen. Iemand van vergelijkbaar niveau contracteren in medio januari is zo goed als onmogelijk. Een poging tot afkoop is duur, onzeker en politiek ingewikkeld.

Precies die realiteit benoemde Axelgaard toen hij stelde dat de late timing Visma weinig kans geeft om adequaat te reageren. De markt is simpelweg niet gemaakt voor dit moment.

Het probleem is dus niet alleen dat Yates vertrokken is. Het is dat hij vertrok op een moment waarop nette oplossingen niet meer voorhanden zijn.

Yates één-op-één vervangen is vooral theoretisch. De namen die in berichtgeving circuleren variëren van renners bij wie de beste jaren achter de rug zijn tot klimmers die zich nog op topniveau moeten bewijzen. Sommigen zijn beschikbaar precies omdat recente resultaten geen nieuw contract rechtvaardigden. Anderen zouden Visma dwingen om rollen en verwachtingen in de hele ploeg te herschikken.

Een renner die in de bredere berichtgeving wordt genoemd, Antoine Huby, vat deze markt goed samen. Hij zegt door te trainen alsof hij al een contract heeft, klaar voor het telefoontje. Dat is niet de markt waarin normaliter winnaars van grote rondes rondlopen.

Elke zet nu draait minder om “de nieuwe Yates” vinden en meer om iemand die een verzwakte structuur kan laten functioneren.

Daarom ligt de meest realistische reactie intern, niet extern.

Visma werkte eerder met vergelijkbare selectiegroottes en kan renners uit het opleidingsploeg inzetten bij sommige selecties. Rijders die al in het systeem zitten, schuiven waarschijnlijk op in de hiërarchie in plaats van te worden vervangen door één binnenkomende kopman.

Dat herstelt niet wat Yates bracht. Maar het kan Visma stabiliseren zonder een slechte beslissing te forceren om maar iets te doen.

Het past ook in het bredere plaatje van deze winter. Visma praatte meer over structuur en planning dan over revolutie. Yates was onderdeel van die structuur. Zijn afscheid dwingt hen die te buigen in plaats van ze netjes te hertekenen.

Voor Yates levert de timing iets zeldzaams op. Hij stopt op een hoogtepunt, met een Giro en een Touretappe in zijn laatste seizoen.

Voor Visma creëert diezelfde timing precies het scenario waar Axelgaard voor waarschuwde. Een beslissing die persoonlijk te begrijpen is, maar collectief schadelijk omdat ze te laat kwam.

Nu weegt de ploeg, volgens Wielerflits, nog altijd af wat te doen in plaats van een vervanger te presenteren. Dat zegt op zichzelf al genoeg.