“Het is moeilijk voor mij te zeggen of Tadej Pogačar daadwerkelijk beter is geworden” – Jonas Vingegaard laat zich niet imponeren door de glansprestatie van zijn rivaal in Sanremo terwijl het volgende hoofdstuk van hun Tour-duel nadert

De start van 2026 voor Tadej Pogacar werd gemarkeerd door een langverwachte doorbraak in Milaan-Sanremo, met eindelijk winst in een Monument dat hem tot dan toe ontglipte. De Sloveen opende zijn campagne ook met winst in Strade Bianche, een koers die hij de laatste seizoenen naar zijn hand zet. Gevraagd naar een inschatting van zijn rivaal, reageerde Jonas Vingegaard bedachtzaam.

“Hij oogt een beetje beter. Het is moeilijk voor mij te zeggen of hij echt is verbeterd. Dat moet je hem vragen. Ik ken zijn waardes niet, dus ik kan het niet zeggen,” zei Vingegaard in gesprek met TV 2.

Pogacars zege in Sanremo kreeg extra gewicht door het karakter van de koers. Na herhaalde pogingen om op de Cipressa en de Poggio een schifting te forceren, bleef zijn beslissende demarrage dit keer staan en had hij nog de sprint om het af te maken tegen Tom Pidcock.

De voorbije vijf seizoenen hebben Pogacar en Vingegaard zich ontpopt tot de twee bepalende figuren in de Tour de France. De zeges werden over die periode verdeeld, met Vingegaard aan zet in 2022 en 2023, waarna Pogacar de volgende edities terugkeerde als winnaar.

Het verschil tussen hen werd steevast gemaakt in de bergen en in de tijdritten, met beide renners die hun seizoen bouwen richting topvorm in juli.

Terwijl Pogacar zijn repertoire blijft verbreden met grote eendagszeges, blijft Vingegaards aanpak soberder. Zijn focus ligt niet op het evenaren van zijn rivaal door het hele jaar, maar op toewerken naar de koersen die voor hem het belangrijkst zijn.

“Ik richt me op mezelf. Ik denk er niet over na of hij er is of niet. Ik kies de koersen die ik wil rijden en ik ga erheen om te winnen.”

Dat onderscheid is een van de kenmerken van hun rivaliteit. Pogacars programma strekt zich uit over de kalender, van Strade Bianche tot Milaan-Sanremo en doelen als Parijs-Roubaix, terwijl Vingegaards seizoen is opgebouwd rond etappekoersen en pieken in juli.

Het verschil zit niet alleen in koerskeuze, maar ook in benadering. Pogacar wint vaak via herhaalde aanvallen en het vermogen om koersen naar zijn hand te zetten op verschillend terrein. Vingegaard daarentegen bouwt zijn overwicht op in de tijd, via constantheid en controle in de bergen en in de tijdritten.

Binnen dat contrast erkent Vingegaard wel de invloed van Pogacar op zijn eigen niveau. Strijden tegen een renner die in zoveel verschillende koersen kan winnen, verhoogt de lat die nodig is om te zegevieren.

“Natuurlijk moet je harder werken als je een rivaal hebt als Pogacar, iemand die je dwingt een stap te zetten om koersen te winnen. We proberen elke dag beter te worden, en voor mij is het een groot compliment als mensen ons met die jongens vergelijken.”

Die vergelijkingen, met rivaliteiten als Messi tegen Ronaldo of Ali tegen Frazier, weerspiegelen hoe vaak de twee elkaar op het hoogste niveau treffen. Hun duels worden niet bepaald door één seizoen, maar door een langdurige periode waarin beiden herhaaldelijk de norm hebben gezet.

Het volgende hoofdstuk volgt in de Tour de France. Pogacar komt na het eindelijk kraken van Milaan-Sanremo. Vingegaard blijft vooralsnog onbewogen.