Onder normale omstandigheden zou Wout van Aert tot de favorieten voor etappe 2 van Tirreno–Adriatico behoren. Hij is niet langer de onbetwiste gravelkoning, maar met de milde hellingen in de finale had hij zeker kans tegen Mathieu van der Poel. Of beter: die had hij gehad, als hij 5 kilometer voor de streep niet totaal uit positie die sleutelbocht was ingegaan.
Intussen zat Visma’s klassementskopman Matteo Jorgenson keurig voorin het peloton, wat duidelijk maakte dat de Nederlandse ploeg haar speerpunten wel in de vuurlinie wist te krijgen. Waar was Van Aert dan?
Roxanne Knetemann en journalist Daniël Dwarswaard duiken in de complexe geschiedenis van Van Aerts loopbaan in de In Het Wiel-podcast. “Van Aert heeft in zijn sportleven al zoveel meegemaakt, dat speelt zeker mee. Maar ook de levensfase waarin hij nu zit, met kinderen en zijn vrouw,” suggererend dat de 31-jarige Belg minder bereid is om met onzekere kansen te gokken.
Dat kan je af en toe een zege kosten, maar het is ook een manier om nieuwe blessureproblemen te voorkomen – iets waar Van Aert, gezien zijn omvangrijke medische dossier, bepaald niet naar verlangt. “Valpartijen horen bij wielrennen, maar op een gegeven moment nestelt dat zich in je hoofd. Op de een of andere manier stapelen al die crashes zich op je simkaart. Je probeert die angst zo ver mogelijk weg te duwen, maar op bepaalde momenten kan dat weer openbreken.”
Knetemann noemt het “heel moeilijk” om in zo’n mentale situatie in gevaarlijke momenten toch voorin te blijven. “Dat is iets waar Van Aert tegenaan gaat lopen met zijn voorjaarsambities. Want in die koersen draait alles om positie. Het gaat niet alleen om goede wattages, maar om waar je ze kunt benutten.”
“Als dat vanaf plek honderd is, dan is de vogel vooraan al gevlogen,” verwees Knetemann vooral naar een bepaalde Sloveense hoogvlieger. “Van Aert zit al net iets onder Mathieu van der Poel en Tadej Pogacar, en als je je dan ook nog minder goed positioneert, kun je je dat simpelweg niet permitteren. Niet tegen het hele peloton, maar zéker niet tegen de twee namen waar we het nu over hebben.”
Mijn loopbaan begon in de verpleegkunde, maar na fysieke klachten maakte ik de overstap naar de journalistiek. De combinatie van sport en schrijven bleek een logische en duurzame keuze. Sinds 2010 ben ik actief als sportredacteur voor diverse nieuws- en sportplatforms. In 2018 trad ik in dienst bij Dartsnieuws.com, waar ik sindsdien werkzaam ben als redacteur.
Binnen de dartsverslaggeving richt ik mij op nieuws, achtergrondverhalen, analyses en liveblogs van grote toernooien. Ik verzorg realtime verslaggeving van majors en rankingtoernooien en combineer wedstrijdupdates met statistische onderbouwing, historische context en tactische duiding. Door de jaren heen bezocht ik meerdere wereldkampioenschappen van zowel de PDC als de BDO, evenals internationale open toernooien en evenementen als de World Masters.
Mijn betrokkenheid bij darts gaat terug tot 1995, toen ik het BDO-WK op de BBC volgde – het jaar waarin Raymond van Barneveld zijn eerste WK-finale speelde. Sindsdien volg ik de sport structureel en intensief, zowel op locatie als via internationale media.
Naast darts heb ik een uitgesproken passie voor wielrennen. Ik volg het volledige internationale seizoen en verzorg liveblogs en wedstrijdanalyses van de belangrijkste koersen, waaronder de Tour de France, de Giro d'Italia en de Vuelta a España. In deze verslaggeving ligt de nadruk op koersverloop, tactiek, klassementsontwikkeling en historische duiding.
Mijn werkwijze kenmerkt zich door feitelijke nauwkeurigheid, contextuele verdieping en respect voor de sport en haar hoofdrolspelers. Buiten mijn professionele werkzaamheden volg ik sport in brede zin, met bijzondere interesse voor tennis en andere internationale competities.
Tenemos que hablar de Wout van Aert.
No puede ser que en el momento más importante de la carrera a 7km de meta, estés en la posición 45-50 del pelotón.
¿Sabéis quien SÍ estaba bien colocado, verdad? No hace falta que lo diga, se ve perfectamente en la imagen.