Er hebben slechts 6 mannelijke sporters ooit op zowel de Winter- als de Zomerspelen een medaille gewonnen… Kan Quinn Simmons de zevende worden? “Ik wil mikken op de Winterspelen van 2034 in Utah”

In een sport die steeds meer wordt bepaald door marginal gains en strak carrièremanagement, koestert Quinn Simmons (Lidl-Trek) openlijk een ambitie die ver buiten het moderne wielerhandboek valt.

De Amerikaan maakt duidelijk dat zijn olympische horizon verder reikt dan de weg. Los Angeles 2028 is een logisch mikpunt midden in zijn wielercarrière, maar Simmons kijkt al verder naar een veel zeldzamer doel.

“Eerst wil ik de Zomerspelen meemaken,” zei Simmons tegen Sporza, doelend op Los Angeles. “Daarna wil ik me richten op de Winterspelen van 2034 in Utah.”

Met die uitspraak plaatst Simmons zich direct in een bijna leeg historisch vak.

De olympische geschiedenis onderstreept hoe uitzonderlijk die ambitie is. Slechts zes atleten wonnen ooit medailles op zowel de Zomer- als de Winterspelen.

Die lijst bestaat uit Eddie Eagan, nog altijd de enige met goud op beide edities; de Noorse multisporter Jacob Tullin Thams; de Oost-Duitse schaatsster en baansprintster Christa Luding-Rothenburger, die het in hetzelfde jaar presteerde; de Canadese duurkracht-specialiste Clara Hughes; de Amerikaanse sprintster-turned-bobsleeër Lauryn Williams; en Steven Holcomb, die vanuit de atletiek in de bobslee terechtkwam.

Geen van hen maakte de sprong van het wegwielrennen naar een alpiene duursport. Precies die kloof wil Simmons overbruggen.

Wat gewicht geeft aan Simmons’ woorden: skibergbeklimmen is in zijn verhaal geen curiositeit of marketingzet. Voor hij ooit professioneel op de weg koerste, was het zijn eerste elitesport.

Opgegroeid in Colorado kwam Simmons op jeugd-WK-niveau uit in het skibergbeklimmen, een discipline waarin lange beklimmingen op ski’s worden gecombineerd met technisch veeleisende afdalingen. Het vereiste fysiek is meedogenloos en zeer specifiek, maar het vormde de aerobe motor en weerbaarheid die zijn snelle opmars in het wielrennen mee definieerden.

Na zijn overstap verspilde Simmons geen tijd. Een wereldtitel bij de junioren katapulteerde hem rechtstreeks naar de profs, voorbij het lange ontwikkelpad dat de meeste renners afleggen. En hoewel hij zich volledig op het wielrennen stortte, sneed hij nooit alle banden met zijn oorspronkelijke sport door.

Cruciaal is dat Simmons zijn olympische ambitie niet als een kortstondige crossover neerzet. De timing telt. Los Angeles 2028 valt precies binnen zijn topjaren als profrenner. Utah 2034 daarentegen ligt aan het einde van een lange elitesportcarrière, en biedt ruimte voor een late wending in plaats van een gok halverwege.

De recente opname van skibergbeklimmen op het olympisch programma scherpt die focus nog aan. Door een specifiek toernooi en een specifieke discipline te noemen, haalt Simmons veel van de vaagheid weg die olympische crossovers vaak omgeeft.

Of hij ooit aan die start staat, is onzeker. De olympische geschiedenis suggereert dat de odds tegen hem zijn. Maar door het doel zo helder te formuleren, zet Simmons zich in een gesprek waar nauwelijks een actieve renner geloofwaardig aan kan deelnemen.

Mocht hij slagen, dan wordt hij niet alleen het zevende lid van een exclusieve olympische club. Hij zou de eerste zijn die via een volledig nieuw pad binnenkomt.