“Doe je het 200 kilometer lang, dan wordt het verhaal net even anders”: Silvan Dillier over vierenhalf uur solo op kop in Milano-Sanremo

Terwijl Tadej Pogacar zijn eerste Milano-Sanremo won en Tom Pidcock alles gaf in de sprint op de Via Roma, had Silvan Dillier zijn werk al lang gedaan vóór de koers zijn kookpunt bereikte. De 35-jarige Zwitser reed vierënhalf uur op kop van het peloton, solo, met gemiddeld 340 watt over 200 kilometer om de vlucht te controleren. Niemand hielp hem. Niemand was dat van plan.

De vlucht controleren in Milano-Sanremo is voor Dillier niets nieuws. Het is in feite elk jaar zijn toegewezen rol in La Primavera. “Ik heb Milaan-Sanremo al een paar keer gereden. Elk jaar is het in wezen mijn taak om de vlucht te controleren, en vorig jaar deed ik het al alleen. Dus ja, ik was me er wel van bewust wat er opnieuw kon gebeuren afgelopen zaterdag,” vertelde hij aan Cyclingnews.

Wat de opdracht zo veeleisend maakt, is niet de pure wattage, maar de duur. “Als ik 350 watt moet duwen, is dat geen groot probleem als ik het een half uur doe, of zelfs een uur, dat is best oké. Maar het 200 kilometer doen, dat is een ander verhaal.” Vooraf twijfelde Dillier of zijn vorm goed genoeg was om de inspanning van vorig jaar te herhalen. Uiteindelijk trapte hij zelfs meer vermogen dan twaalf maanden eerder.

Mentaal overleeft hij het met een eenvoudige strategie. “Ik probeer aan niets te denken, een soort meditatie op de fiets. Ik deel de inspanning op in kleinere stukjes. Ik had 15-minutenmarkeringen waarop ik iets zou eten of drinken. En na een paar van die blokken, als je echt in je ritme en flow komt, gaat 15 minuten eigenlijk vrij snel voorbij.”

Met een FTP van rond de 400-420 watt en 120 gram koolhydraten per uur is het lichaam te managen. De geest is een ander verhaal.

Wat zowel Dillier als zijn ploeg verbaasde, was de volledige afwezigheid van steun van andere teams. Met Pogacar als een van de topfavorieten lag het voor de hand dat UAE Team Emirates het werk zou delen. Zij kozen ervoor dat niet te doen.

“Het is verrassend, want je hebt in feite een van de grootste favorieten van de koers, en je bent niet bereid om te controleren. Dat lijkt een beetje vreemd. Maar uiteindelijk hebben wij ook een van de grote favorieten in onze ploeg. We hebben, zelfs met Jasper, nog een sterke troef. Voor ons was het dus geen vraag dat wij de koers zouden controleren.”

Dillier erkende ook de afweging die bij solo-werk hoort. “Ik krijg eigenlijk veel positieve feedback over mijn koers, wat ik vermoed niet was gebeurd als ik het werk had gedeeld. Maar als ik iemand had om me te helpen met deze taak, kon ik misschien langer doorgaan. We zouden het ook anders controleren, we zouden de kopgroep misschien meer ruimte geven.”

Ondanks Van der Poels val en het uitblijven van een vierde opeenvolgende zege in Milano-Sanremo voor de ploeg, put Dillier oprechte trots uit zijn eigen prestatie. De teleurstelling is reëel, maar overschaduwt niet wat hij die dag leverde. En zijn geloof in zijn kopman blijft onverminderd. “Zonder de val, zonder het probleem met zijn hand, had hij het nog steeds kunnen winnen. Het zelf een derde keer winnen en een vierde op rij voor de ploeg.”