“Dit was een schoolvoorbeeld van het samen afmaken” – Jasper Philipsen speelt de Van der Poel-kaart perfect uit en wint In Flanders Fields

Jasper Philipsen maakte een langgekoesterde ambitie waar met zijn zege in In Flanders Fields 2026, na een chaotische koers die in de slotkilometers volledig kantelde toen Mathieu van der Poel en Wout van Aert werden ingerekend.

Lange tijd leek de finale uit te draaien op een onderonsje tussen die twee rivalen, die op de Kemmelberg waren weggereden en een kleine voorsprong vasthielden tot diep in de finale. Maar toen het peloton zich herpakte en het verschil binnen de laatste 10 kilometer smolt, schoof het scenario resoluut richting massasprint.

Die wending speelde Alpecin-Premier Tech rechtstreeks in de kaart.

“Eindelijk lukte het. Dit is al lang een doel,” zei Philipsen na de finish. “In eerdere edities had ik nooit dat perfecte gevoel dat je hier nodig hebt om te winnen, maar vandaag was het alles of niets. Met Mathieu van der Poel vooruit zaten we in een ideale positie.”

De laatste kilometers waren allesbehalve rechtlijnig. Van der Poel en Van Aert werden pas in de slotfase teruggepakt, waarna een late uitval van Alec Segaert nog even dreigde om de sprintvoorbereiding opnieuw te ontregelen.

Daarachter zetten ploegen vol in op de achtervolging. Red Bull - BORA - hansgrohe voerde het tempo op voor Jordi Meeus, terwijl andere sprintploegen werkten om hun kopmannen in stelling te houden naarmate de koers weer samenklitte.

Ondanks herhaalde versnellingen en de tol van het eerdere koersgeweld bleef Philipsen op het beslissende moment perfect gepositioneerd. “Het was zeker niet eenvoudig om de benen weer fris te krijgen,” legde hij uit. “Ik voelde nog de vermoeidheid van E3, en we reden met een nieuwe sprinttrein, maar zo winnen is geweldig.”

Toen Segaert werd gegrepen en de sprint eindelijk werd geopend, toonde Philipsen zich de snelste. Hij klopte Tobias Lund Andresen op de streep en bekroonde zo de snelste editie ooit van de wedstrijd.

De zege was evenzeer een product van collectieve uitvoering als van individuele topsnelheid. “Dit was een schoolvoorbeeld van samen afmaken,” aldus Philipsen.

Na een dag vol waaiers, valpartijen en een voortdurend verschuivend koersverloop draaide de uitkomst uiteindelijk om timing en controle. Met Van der Poel die de koers eerder opende en de ploeg die kalm bleef terwijl de situatie evolueerde, kon Philipsen het afmaken. Dit keer viel alles in de plooi.