“In de kopgroep met Wout van Aert heb ik bewust niet vol meegedraaid” – Tactische meesterzet van Mathieu van der Poel bezorgt Jasper Philipsen de zege bij In Flanders Fields

De rol van Mathieu van der Poel in Jasper Philipsens zege in In Flanders Fields was allerminst toevallig. De Nederlander onthulde een bewust afgemeten aanpak in de beslissende fase van de wedstrijd.

Na samen met Wout van Aert de koers open te breken op de Kemmelberg, weerstond Van der Poel de drang om vol door te trekken. Hij reed met een duidelijk ploegdoel voor ogen.

“Ik ben best tevreden met de koers die ik reed,” zei Van der Poel in gesprek met VTM Nieuws. “De afspraken binnen de ploeg waren duidelijk en de communicatie was uitstekend.”

“Ook al was ik nog niet volledig hersteld van E3 Saxo Classic en had ik niet mijn beste benen, ik voelde me oké,” voegde de voormalig wereldkampioen toe. “Ik ben vooral blij met hoe we als ploeg hebben gekoerst. Deze koers stond nog niet op ons palmares.”

Het sleutelmoment kwam op de Kemmelberg, waar Van der Poels versnelling de kopgroep deed breken en enkel Van Aert mee kreeg, met Florian Vermeersch die kort aanklampte voordat hij moest lossen.

Vanaf daar werd het een tweestrijd aan kop, maar Van der Poel koos opvallend beheerst gezien de situatie. “In de vlucht met Wout ben ik bewust niet vol doorgegaan,” legde hij uit. “Ik wilde energie sparen voor een mogelijke sprint, maar tegelijk dwongen we het peloton om te blijven jagen. Zo kwam Jasper in een perfecte positie.”

Die balans bleek doorslaggevend. Door druk te houden zonder alles te investeren, hield Van der Poel de aanval gevaarlijk genoeg om achtervolging af te dwingen, terwijl de sterkste kaart van de ploeg achteraan bewaard bleef. “Je weet dat ze van achteren terugkomen, en hoewel ik klaar was voor een sprint, had ik er vandaag niet het volle vertrouwen in,” voegde hij toe. “Wout reed ook echt een sterke koers.”

Van der Poels optreden week duidelijk af van zijn gebruikelijke agressieve stijl. De Nederlander paste zijn aanpak bewust aan om het bredere ploegdoel te dienen. “Mijn versnelling op de Kemmelberg was eigenlijk mijn enige echte aanval,” zei hij. “Voor de rest reed ik vrij defensief. Dat is misschien wat tegen mijn natuur in, maar tactisch was het de juiste keuze.”

Toen het peloton in de slotkilometers dichterbij kwam, werd de poging met Van Aert uiteindelijk tenietgedaan, maar de schade was al aangericht. De aanhoudende achtervolging, gecombineerd met ontregeling door late aanvallen, reduceerde het front tot een kleinere groep voor de finish. Van daaruit maakte Philipsen het af.

Hoewel hij zelf niet voor de zege sprintte, putte Van der Poel duidelijk vertrouwen uit zijn vorm en de collectieve kracht van de ploeg. “Richting volgende week moet het met het herstel goedkomen,” zei hij. “De combinatie van E3 en deze koers is fysiek erg veeleisend, maar de vorm van de ploeg geeft veel vertrouwen.”

Met de Ronde van Vlaanderen in aantocht kan dat vertrouwen doorslaggevend zijn. Op een dag dat Van der Poel niet hoefde te winnen, was zijn invloed alsnog bepalend voor de afloop.