DISCUSSIE | Amstel Gold Race 2026 – Evenepoels volwassenheid. Cosnefroy vervangt Pogacar op de podiumfoto. Blasi breekt het peloton en Vollerings droom

De wegen van Limburg schreven zondag opnieuw een memorabel hoofdstuk, met de Amstel Gold Race en de Amstel Gold Race Ladies die twee heel verschillende maar even meeslepende koersen opleverden.

In de mannenwedstrijd voegde Remco Evenepoel een nieuwe prestigieuze klassieker toe aan zijn groeiende palmares door Mattias Skjelmose te kloppen in een spannende sprint. In de vrouwenkoers verraste Paula Blasi de favorieten met een sensationele solo van ver om de grootste zege uit haar carrière te pakken.

De 60e editie van de Amstel Gold Race voor mannen voerde opnieuw over de traditionele, veeleisende route door Zuid-Limburg, met 33 hellingen verspreid over de dag. Belangrijke beklimmingen waren de Eyserbosweg, Keutenberg en de fameuze Cauberg, die opnieuw doorslaggevend bleek voor de afloop.

Vroeg ontstond een sterke kopgroep van negen renners die het peloton aan het denken zette. Voorin reden onder meer Warren Barguil, Marco Frigo, Filip Maciejuk en de Nederlander Huub Artz, samen met Xabier Mikel Azparren, Joseba Lopez, Siebe Deweirdt, Valentin Retailleau en Abram Stockman. De groep bouwde zo’n vier minuten voorsprong uit, terwijl het peloton, vooral geleid door Red Bull-BORA-hansgrohe, rustig en gecontroleerd bleef.

Dat tempo was grotendeels afgestemd op Remco Evenepoel, een van de topfavorieten. De ploeg van de Belg verkleinde de kloof geleidelijk toen de koers selectiever werd, met herhaalde beklimmingen en bochtige wegen die zowel de kopgroep als het peloton begonnen uit te putten.

Het eerste grote moment kwam bij de eerste passage over de Cauberg. Red Bull - BORA - hansgrohe schroefde het tempo scherp op, wat voor de eerste echte breuk in het peloton zorgde. Meerdere renners moesten lossen, onder wie Belgisch kampioen Tim Wellens, wiens ambitie eerder dan verwacht strandde. Voorin dunde de kopgroep flink uit, met alleen Artz, Frigo en Azparren nog vooruit.

In het laatste koersuur gingen de favorieten in de aanval. Romain Grégoire ontketende de finale met een krachtige versnelling op de Kruisberg. Alleen een selecte groep kon mee: Evenepoel, Skjelmose, Kévin Vauquelin, Matteo Jorgenson en Mathieu Burgaudeau maakten de sprong.

Maar in de daaropvolgende afdaling werd de koers op zijn kop gezet. In een verraderlijke bocht kwam Vauquelin zwaar ten val en nam onbedoeld ook Jorgenson mee. Dat incident schakelde een van de sterkste kanshebbers uit en dwong de rest tot hergroeperen.

Evenepoel, Skjelmose en Grégoire ontweken de chaos en reden snel weg. Ze haalden al gauw Marco Frigo bij, de laatste overlever uit de vroege vlucht. Op de Keutenberg maakte Evenepoel vervolgens zijn bedoelingen duidelijk.

De Belg plaatste een felle versnelling op de steilste stroken en zette zijn rivalen meteen onder druk. Frigo moest passen na zijn lange inspanning in de kopgroep, terwijl Grégoire en Skjelmose ternauwernood konden volgen. Evenepoel bleef doortrekken op het vlakke en over de volgende hellingen, vastbesloten de groep verder uit te dunnen voor de finish.

Het beslissende moment volgde op de voorlaatste passage van de Cauberg. Evenepoel demarreerde opnieuw en ditmaal kon Grégoire niet meer antwoorden. De Fransman kraakte, waardoor enkel Skjelmose nog naast de Belgische kopman overbleef.

Daarachter probeerde een achtervolgende groep met Benoît Cosnefroy, Albert Philipsen, Mauri Vansevenant, Emiel Verstrynge en Senna Remijn de schade te beperken, maar ze kwamen nooit echt in de buurt van het leidende duo. Evenepoel nam vooraan het meeste werk voor zijn rekening en probeerde de Deen herhaaldelijk te breken vóór de streep.

Skjelmose, vorig jaar winnaar, toonde zich echter bijzonder taai. Hij pareerde elke versnelling op de Geulhemmerberg, Bemelerberg en de laatste Cauberg, en weigerde te plooien onder de aanhoudende druk.

Zo viel de beslissing in een sprint met twee. Anders dan in eerdere edities waarin timingfouten hem de zege kostten, doseerde Evenepoel ditmaal perfect. Hij bleef geduldig, wachtte op het juiste moment en sprintte in de laatste meters overtuigend weg naar de winst.

Het is een grote zege voor Evenepoel, die opnieuw een resultaat van Monument-waarde aan zijn erelijst toevoegt en zijn uitstekende voorjaarsvorm bevestigt. Skjelmose moest na een sterke koers vrede nemen met plaats twee, terwijl Cosnefroy de sprint van de achtervolgers won en het podium completeerde.

Waar de mannenkoers uitmondde in een duel tussen twee verwachte kanshebbers, zorgde de Amstel Gold Race Ladies voor een van de grootste verrassingen van het seizoen.

In de voorbeschouwingen ging veel aandacht uit naar namen als Demi Vollering, Kasia Niewiadoma, Lorena Wiebes, Marianne Vos en Puck Pieterse. In plaats daarvan kaapte Paula Blasi van UAE Team ADQ de hoofdrol weg met een onbevreesde aanval en een opmerkelijke solozege.

Het vrouwenparcours telde 21 hellingen, met in de beslissende lokale ronde rond Valkenburg herhaalde beklimmingen van de Geulhemmerberg, Bemelerberg en Cauberg. Het terrein beloofde een agressieve koers, maar de openingsfase verliep relatief gecontroleerd.

De eerste serieuze move kwam van Annelies Nijssen, later vergezeld door Nicole Steigenga, Kiara Lylyk, Heidi Franz en Scarlett Souren. Die groep kreeg wat ruimte, maar zodra de koers de heuvelzone in dook, viel de samenwerking uiteen. Enkele rensters moesten passen en uiteindelijk bracht het peloton alles weer samen vóór de slotronden.

Een paar favorieten hadden al tegenslag. Magdeleine Valllières reed lek en verspeelde kostbare energie in de achtervolging, terwijl Lorena Wiebes later loste nadat ze zich kort van voren had getoond. Daarmee viel één van de snelste afmakers weg vóór de beslissende fase.

Lidl–Trek gaf daarna kleur aan de koers met een reeks aanvallen van Niamh Fisher-Black, Fleur Moors, Shirin van Anrooij en Riejanne Markus. Hun moves kraakten het peloton niet meteen, maar de herhaalde prikken verkleinden stap voor stap de kopgroep en takelden de tegenstand af.

Anna van der Breggen plaatste ook een belangrijke versnelling op de Geulhemmerberg, met reacties van onder meer Niewiadoma, Vollering en Noemi Rüegg. Toch hield hetzelfde patroon stand: veel aanvallen, weinig samenwerking.

Die aarzeling opende de deur voor de wending van de koers. Op 27 kilometer van de streep demarreerden Paula Blasi en Nienke Vinke. Voor het eerst die dag twijfelden de favorieten net lang genoeg om een gevaarlijk gat te laten vallen.

Blasi rook haar kans perfect. Op de voorlaatste Cauberg legde ze er nogmaals op, waarna Vinke meteen moest passen. De Nederlandse kon niet reageren, terwijl achter hen de achtervolging zonder eenheid bleef.

Vanaf daar reed Blasi de koers van haar leven. Solo over de Limburgse klimmetjes, haar voorsprong uitbouwend in plaats van tijd te verliezen. FDJ–Suez probeerde de jacht te organiseren voor Vollering, later deed Lidl–Trek ook mee, maar de Spaanse bleef onaantastbaar.

Boven op de laatste Cauberg had Blasi nog steeds ongeveer een minuut marge. Op dat moment was de zege in feite binnen.

Achter haar plaatsten Niewiadoma en Vollering nog late aanvallen op het steilste deel van de slot-Cauberg, maar zij reden enkel nog voor plek twee. Geen van beiden maakte nog indruk op de leidster.

Blasi draaide solo de finishstraat in en had tijd om een uitzonderlijk succes te vieren. Het was de grootste uitslag uit haar loopbaan en één van de opvallendste verrassingen van het seizoen.

Niewiadoma klopte nipt Vollering in de sprint om plek twee, terwijl Letizia Paternoster vierde werd en Noemi Ruegg de top vijf completeerde.

Tadej Pogacar ontbrak op het podium, anders had het plaatje van 2026 er net zo uitgezien als vorig jaar. Eerlijk gezegd was de koers en het podium mogelijk anders geweest als Kévin Vauquelin en Matteo Jorgenson niet bij die val betrokken waren. Jammer, maar dat hoort bij wielrennen.

Verder verliep alles zoals verwacht. Nadat een sterke groep was weggereden na een scherpe versnelling van Romain Grégoire, verhoogde Remco Evenepoel het tempo op de klimmetjes om concurrenten uit te schakelen die op papier sneller waren in een sprint.

Daarna was Romain Grégoire de laatste die bezweek voor de macht van de Belg. Toen hij eenmaal het contact verloor, kreeg hij het gat niet meer dicht.

Ik had gezegd dat Mattias Skjelmose niet mocht worden uitgesloten van de favorieten, ook al meldde Lidl–Trek dat hij in de week ziek was geweest. Dat zag je aan zijn koers. Hij oogde heel sterk.

Chapeau voor Evenepoel, die in de laatste kilometer in het wiel van Skjelmose sprong, niet kraakte en precies wist wanneer hij zijn sprint moest openen om te winnen. Proost.

In de vrouwenkoers, wat een verrassing deze zege van de Spaanse renster van UAE Team ADQ, Paula Blasi. Ik denk dat haar tegenstanders haar onderschatten. Ze dachten haar terug te halen en dan onderling om de winst te sprinten. Maar de kilometers tikten weg en Blasi weigerde te plooien.

Demi Vollering startte deze Ardennenklassieker met duidelijke winstambities, maar bleef uiteindelijk steken bij de intentie en de laagste trede van het podium. Misschien was zij één van de verliezers van de dag.

Kortom, wat een les in nederigheid en hard werken. Chapeau voor Blasi.

De vrouwenkoers leverde een dik verdiende zege op voor Paula Blasi, echt een doorbraak. Opvallend hoe SD Worx en FDJ tactisch werden afgetroefd in een wedstrijd waar zij ogenschijnlijk het meeste gewicht en de meeste macht droegen.

FDJ deed veel goed en Demi Vollering zat klaar om de koers te winnen – terwijl Kasia Niewiadoma uiteraard even sterk was – maar het tactische aspect bleek doorslaggevend.

In de mannenkoers waren er eigenlijk géén tactieken nodig. Tadej Pogacar stond niet aan de start, maar Remco Evenepoel was alsnog de sterkste en de te kloppen man. Red Bull controleerde perfect en zorgde voor maximale slijtage vóór de koers ontplofte.

Daarom had niemand hem echt op de radar, terwijl de valpartijen van Kévin Vauquelin en Matteo Jorgenson de favorietenlijst én de scenario’s verder uitdunden. Zowel Romain Grégoire als Mattias Skjelmose konden in een eindsprint realistisch gezien Evenepoel kloppen, dus werkten ze gewillig met hem samen.

Het kwam neer op doseren tot de streep en knokken in de sprint, die hij won. Dus voorspelbaar, niet bijster spannend eerlijk gezegd. Amstel, buiten de Ardennen, is de enige klassieker die nog echt tactisch kan zijn, maar dat bleek nu niet zo.

Mattias Skjelmose was ook erg royaal, zeker toen hij Evenepoel in de laatste kilometer in zijn wiel liet komen, terwijl de voorsprong onmetelijk was. Hoe dan ook, Evenepoel oogde goed en heeft dat minimaal nodig om volgende week in Luik competitief te zijn tegen Tadej Pogacar.

De zege van Paula Blasi in de Amstel Gold Race Ladies markeert een echt kantelpunt. Het gaat niet alleen om winnen; het gaat om de manier: onbevreesd, zonder aarzeling, en met de perfecte timing.

Demi Vollering kloppen op dit terrein betekent dat ze nu klaar is om op elk Ardense parcours met de elite te strijden. Bovendien heeft haar overwinning structurele betekenis. Voor het Spaanse vrouwenwielrennen opent ze een deur die jarenlang gesloten bleef.

Het is geen eenmalige verrassing: als ze dit niveau bevestigt in koersen als de Flèche Wallonne of Luik–Bastenaken–Luik, spreken we over een echte kopvrouw, niet over een eenmalige revelatie.

Bij Remco Evenepoel ligt het anders, want het verrast niet meer dat hij wint. Interessant is zijn tactische ontwikkeling. Tegen rivalen als Romain Grégoire en Mattias Skjelmose koos hij op de Cauberg het perfecte moment om de koers open te breken en terug te brengen tot een man-tegen-man.

Dat is competitieve maturiteit. Evenepoel koerst niet langer louter op instinct. Hij koerst met controle; hij weet wanneer hij moet gaan, en dat maakt hem veel gevaarlijker in dit type klassieker, waar hij vroeger weleens te gehaast was.