UAE’s Cosnefroy weer nadrukkelijk in beeld en voegt zich bij Evenepoel op het podium van de Amstel Gold Race – “De ploeg heeft altijd in mij geloofd, nu begint het echt te lopen”

Benoît Cosnefroy kende enkele jaren met wisselvalligheid, maar wanneer hij in vorm is, presteert hij sterk in explosieve, heuvelachtige klassiekers. Voor pure puncheurs zijn er op het hoogste niveau steeds minder kansen, maar wanneer de Fransman moest leveren, deed hij dat door zich bij Remco Evenepoel en Mattias Skjelmose op het podium van de Amstel Gold Race te voegen.

“Het is even geleden dat ik op het WorldTour-podium stond, dus ik ben heel blij dat dat weer lukt,” zei hij in een interview met CyclingPro.net. “Je kunt duizend keer koersen, maar wat de Brabantse Pijl betreft, was ik teleurgesteld omdat ik in mijn positie – als ik de sprint op 300 meter was aangegaan, denk ik dat ik had kunnen winnen, met de benen die ik had.”

Cosnefroy zat dicht bij een grote zege. Zondag bleek de koers te zwaar toen Remco Evenepoel vroeg aanviel en het tempo hoog hield na de beslissende scheuring, terwijl de samenwerking met Mattias Skjelmose de achtervolgende groep op twee minuten zette.

“Vandaag, vooraan, was het (de zege) weg, ze waren sterker. Ik heb alles gedaan om dit podium te halen. Geen spijt over hoe het in deze groep kandidaten liep, want er was weinig samenwerking, er zaten ook renners van Lidl-Trek die de beurten wat kapot maakten.”

Naast de renners van Lidl-Trek was Cosnefroy vooral ontevreden over Mauri Vansevenant, die volgens de Fransman weigerde mee te werken zonder duidelijke reden. “Ik verloor mijn positie net voor het belangrijke punt, maar verder waren er in de groep natuurlijk renners die niet reden, dat hoort erbij. Ik vind dat Mauri (Vansevenant van Quick-Step, red.), die 27 jaar is, best had kunnen helpen. Hij draaide nooit mee; ik ben meerdere keren naar hem toe gegaan. Zo is het, dat is het spel. Ik denk dat dit zijn manier van koersen is. Maar met Alex Baudin reden we heel goed, en we kennen elkaar heel goed.”

In plaats daarvan bleef het tempo hoog door andere renners, die daar later de rekening voor betaalden. “Met Alex wonen we dicht bij elkaar en we trainen soms samen. We werkten zo goed mogelijk samen, en net daarvoor begon ik ook mijn benen te verliezen, rond de finishzone. Op dat moment besefte ik dat ik nooit vooraan zou geraken, omdat ik de tol van al mijn inspanningen begon te betalen.”

Voor het podium lag de kans er echter wel. In de sprint van de achtervolgers was hij de snelste en vierde hij bij het passeren van de finish. “Zoals ik zei, veel mensen vroegen me: Benoît, wanneer word je kopman in de ploeg? Of wanneer gaan ze je vertrouwen? Maar ze hebben me altijd vertrouwd,” verzekert hij.

“Je moet alleen de juiste koers laten samenvallen met de juiste vorm. Aan het begin van het seizoen had ik geen sprankelende vorm, en dat komt koers na koers.” Na enkele maanden koersen heeft hij zijn topvorm te pakken, met opnieuw een kans in de Waalse Pijl, voordat hij een belangrijke steunrol voor Tadej Pogacar vervult in Luik-Bastenaken-Luik.

“En ik denk dat Tirreno-Adriatico me ook goed heeft gedaan. Daarna, in de koersen in Vlaanderen, ben ik geen kopman in dat soort wedstrijden, wat heel normaal is, ik heb er niet het profiel voor. De ploeg heeft me altijd vertrouwd; het komt nu op gang omdat ik de vorm heb en het terrein me goed ligt,” besloot hij.