Boonen, Cancellara, van der Poel en… Pogacar – Wereldkampioen wordt mederecordhouder van de Ronde van Vlaanderen, maar kan in 2027 geschiedenis schrijven

Tadej Pogacars triomf in de Ronde van Vlaanderen 2026 is geen gewone zege. Het is een statement in de wielergeschiedenis. Met zijn derde succes in ‘De Ronde’ sluit de Sloveen aan bij zeven andere huidige recordhouders van de koers.

Deze namen evenaren gaat niet alleen om een getal. Het is een gesprek aangaan met de historie. In de donkerste jaren van de 20e eeuw, terwijl Europa onder de schaduw van oorlog leefde, kwam Achiel Buysse op. Zijn zeges in 1940, 1941 en 1943 vertellen niet alleen over talent, maar ook over veerkracht onder haast onmenselijke omstandigheden. Buysse belichaamt rauw, compromisloos koersen, waarbij de finish halen al een prestatie was.

Kort daarna tilde de Italiaan Fiorenzo Magni die epiek naar een hoger plan. Hij won drie edities op rij tussen 1949 en 1951, een reeks die niemand evenaarde. Bijgenaamd de “Leeuw van Vlaanderen” is hij omgeven door mythe: een renner die door blessures heen kon koersen, die meer leed dan wie ook om meer te winnen dan wie ook.

De sport evolueerde, en daarmee kwamen uitgesproken specialisten. In de jaren 70 belichaamde Eric Leman die overgang. Zijn drie zeges (1970, 1972 en 1973) toonden een renner die de kasseien met intelligentie en regelmaat beheerste, in een tijd dat de klassiekers steeds specifiekere vaardigheden vereisten.

In de jaren 90 had Vlaanderen opnieuw een uitgesproken heerser: Johan Museeuw. Een absolute idool in België, hij maakte van de hellingen en het pavé zijn natuurlijke habitat. Zijn overwinningen in 1993, 1995 en 1998 passen in een bredere hegemonie in de klassiekers, waar zijn naam rechtstreeks met “dominantie” wordt geassocieerd.

Met de eeuwwisseling trad het wielrennen een tijdperk van vermogen en spektakel binnen. Tom Boonen dreef die transformatie tot het uiterste. Charismatisch, explosief en geliefd bij het publiek, hij won in 2005, 2006 en 2012 met brute kracht en eindsnelheid. Hij was de natuurlijke erfgenaam van de Vlaamse traditie.

Naast hem, maar met een tegengestelde stijl, zette Fabian Cancellara de krantenkoppen naar zijn hand. De Zwitser wachtte niet op de sprint. Hij ging van ver aan en blies koersen solo uiteen. Zijn zeges in 2010, 2013 en 2014 herdefinieerden hoe je in Vlaanderen kon winnen, met een mix van power, strategie en een uitzonderlijk vermogen om alleen tegen de klok te rijden.

De huidige generatie kent in Mathieu van der Poel een van zijn toonaangevende exponenten. Zijn overwinningen in 2020, 2022 en 2024 weerspiegelen modern, explosief en technisch wielrennen, waar beslissen in seconden het verschil maakt. Zijn recente duels behoren al tot het collectieve geheugen van de sport.

Het bijzondere aan zijn stunt is niet alleen het aantal, maar vooral de weg ernaartoe. In tegenstelling tot bijna alle namen met wie hij zich nu meet, is de Sloveen geen pure klassiekerspecialist, maar een renner gevormd in grote ronden en etappekoersen. Toen hij zijn eerste Vlaanderen won, had hij al twee Tours op zak. Intussen telt zijn palmares vier Tours én een Giro d’Italia-titel.

Zijn derde Ronde-zege is geen punt, maar een signaal. Ze markeert een renner die traditionele hokjes openbreekt. Waar vroeger klimmers, klassiekermannen of tijdrijders waren, staat nu een complete coureur.

Pogacar staat al op de lijst. Het verschil is dat zijn verhaal, anders dan dat van velen die hij nu evenaart – met uitzondering van Mathieu van der Poel – nog wordt geschreven. In 2027 kunnen beiden de eerste renner worden met een vierde overwinning in de koningin der Vlaamse klassiekers.