“Daarvoor doe je het allemaal”: Wout Poels blikt tien jaar later terug op zijn historische zege in Luik-Bastenaken-Luik

Precies tien jaar geleden zorgde Wout Poels voor een daverende verrassing door de 2016-editie van Luik-Bastenaken-Luik te winnen. De Nederlander, doorgaans knecht bij Team Sky, schoof laat in de koers door naar de rol van kopman toen zijn ploeggenoot het zwaar kreeg in de kou. Met voordeel op een nieuw opgenomen kasseiklim demarreerde Poels met een kleine groep en klopte zijn concurrenten in de sprint. Terugkijkend beschouwt de Nederlander die zege nog altijd als het absolute hoogtepunt van zijn carrière.

De koers eind april verloopt meestal in redelijk voorjaarsweer, maar de editie van 2016 was totaal anders. “Het was net een survivaltocht met kleren wisselen, kou en sneeuw,” zei Poels over de loodzware omstandigheden op de fiets die dag in een interview met Wieler Revue.

Destijds was Poels een meesterknecht en kreeg hij zelden de kans voor eigen rekening te rijden. Zijn echte mogelijkheid kwam echter toen de aangewezen kopman, Michal Kwiatkowski, zichtbaar leed onder de vrieskou. “Kwiatkowski gaf twintig kilometer voor het einde aan dat hij zich niet zo goed voelde. Daarna zette hij me nog wel een paar keer keurig van voren af.”

Alsof het weer nog niet hard genoeg was, voegden de organisatoren dat jaar een nieuwe hindernis toe aan de finale: de Côte de la Rue Naniot. Gelegen tussen de beroemde Côte de Saint-Nicolas en de aankomst in Ans, was het een korte maar bikkelsteile kasseiklim. “Voor mij was het goed dat die kasseiklim erin zat. Ik had me de hele dag al goed gevoeld,” zei hij achteraf.

Precies op dat stuk slaagde Poels erin weg te rijden met Michael Albasini, Rui Costa en Samuel Sánchez. “Daar reden we weg en we pakten een mooie kloof, maar eigenlijk geloofde ik er toen nog niet helemaal in,” gaf hij toe.

Het kwartet hield de achtervolgers af en zette een nerveuze sprint naar de streep op. Intussen had de snijdende kou in combinatie met het zware klimwerk iedereen in de kopgroep leeggetrokken. “Het is zo’n zware koers… Na 250 kilometer is geen sprint meer hetzelfde. Iedereen was volledig kapot,” legde Poels uit.

Toen de sprint eindelijk aanging, wachtte Poels niet af wat de rest deed. Hij opende vanaf kop en hield het hoofd omlaag, tot over de streep, zonder ook maar één keer over zijn schouder te kijken.

“Ik ging van kop af en ik zag niemand meer. Dat is het mooiste, toch?” zei hij direct na de finish. Zijn eerste reactie was pure ongeloof. “Ik had dit niet verwacht. Maar goed, wat maakt het uit?”

Tien jaar later staat die eindsprint nog altijd haarscherp op zijn netvlies. Poels zegt dat hij nog fysieke reacties voelt wanneer hij denkt aan die finish in de sneeuw. “Als ik eraan terugdenk, kan ik die film helemaal terugspoelen. Dan gaan de kippenvelharen weer overeind. Daar doe je het allemaal voor.”