Bij Team Sky “was alles te gecontroleerd” – Joaquim Rodríguez legt uit waarom hij aanbiedingen van de Britse ploeg afsloeg

Joaquim “Purito” Rodríguez stond altijd bekend om zijn recht-voor-zijn-raap stijl. Geen omwegen, geen nodeloze diplomatie, en een eerlijkheid die je zelden ziet in het profpeloton. In een recent interview vertelde hij hoe hij in de jaren 2010 een aanbod van Team Sky afwees, midden in zijn topjaren.

Jarenlang deden geruchten de ronde dat Joaquim Rodríguez naar Team Sky zou verkassen, destijds de dominante ploeg in het peloton – nu INEOS Grenadiers. De transfer kwam er nooit. Niet door gebrek aan interesse of een mager bod, maar om een persoonlijke reden.

Purito verwoordt het eenvoudig: “Sky was een heel gestructureerde, heel wiskundige ploeg, en ik zag mezelf daar niet. Het ging niet om geld of resultaten, het ging om gevoel.” Voor de Catalaan telden de menselijke klik en de werkwijze net zo zwaar als sportieve vooruitzichten.

In zijn eigen woorden: “Ik ben altijd een heel instinctieve renner geweest, koerste op gevoel, en bij Sky was alles te gecontroleerd.” Die filosofie, gestoeld op data, vermogensmeters en minutieuze strategieën, botste met zijn manier van koerslezen. Rodríguez wilde vrijuit aanvallen en was niet het type klimmer dat floreert bij een constant tempo bergop.

Hij wist ook dat hij het leiderschap zou moeten delen met andere renners, onder wie Chris Froome, wat niet ideaal was voor de Spanjaard die op alle Grote Rondes het podium haalde. “Ik wist dat ik daar niet de onbetwiste kopman zou zijn. En op dat moment in mijn carrière moest ik me belangrijk voelen, het gevoel hebben dat de ploeg volledig op mij vertrouwde.” Het was geen ego, maar verantwoordelijkheid en motivatie.

Rodríguez is duidelijk dat er geen wrevel is: “Sky deed de dingen heel goed, daarom wonnen ze zoveel, maar niet elke renner past bij elke ploeg.” Een conclusie die zijn keuze kernachtig samenvat. Hij bleef liever waar hij zich comfortabel, gehoord en gerespecteerd voelde, dan zich in een structuur te wringen die niet de zijne was.

Als het afwijzen van Sky een rationele beslissing was, raakte het verlies van de Florence-helm hem emotioneel. Het WK van 2013 behoort tot de meest iconische én pijnlijke momenten uit de carrière van Purito Rodríguez.

Hij noemt die helm een voorwerp vol betekenis: “Die helm was speciaal. Niet zomaar een helm, het was van de dag dat ik het dichtst bij de wereldtitel kwam.” In Florence streelde Rodríguez de regenboog, na een slopende koers en een finale waar nog steeds over wordt gediscussieerd.

De verdwijning was bijna toevallig, maar de klap was echt. “Ik ben hem kwijtgeraakt zonder het te merken. Tussen reizen, verhuizen en materiaalwissels besefte ik op een dag dat hij weg was,” zegt hij. Geen diefstal, geen mysterie, slechts de vergetelheid die met de tijd komt.

Voor hem gaat het verlies verder dan het object: “Ik was echt boos, want die helm stond voor een uniek moment in mijn carrière. Het was een tastbare herinnering aan iets groots.” In een sport waar zeges in seconden worden gemeten, worden objecten ankers van het geheugen.

Purito geeft toe dat hij nooit verknocht was aan bekers of memorabilia, maar die helm was anders: “Ik ben niet iemand die veel bewaart, maar die helm had ik voor altijd gehouden.” Hij stond voor opoffering, hoop en een blijvende splinter.

Zijn weigering om bij Sky te tekenen en de droefheid om de verloren Florence-helm hebben een duidelijke rode draad: trouw blijven aan zichzelf. Purito Rodríguez wilde zichzelf nooit verloochenen, niet in zijn professionele keuzes en niet in hoe hij zijn eigen verhaal waardeert.

“Ik verkies de gemoedsrust van doen wat ik op elk moment voelde,” zegt hij. Die filosofie verklaart het pad dat hij koos en waarom bepaalde herinneringen, zoals die helm, zwaarder wegen dan veel overwinningen.

Purito Rodríguez bouwde een markante loopbaan uit met zeges in klassiekers, rittenkoersen en ritten in Grote Rondes. Zijn grootste overwinningen zijn onder meer twee keer Il Lombardia in 2012 en 2013, de Waalse Pijl in 2012, en het eindklassement van Itzulia Basque Country in 2015. Verder won hij rittenkoersen zoals de Volta a Catalunya in 2010 en 2014, de Setmana Catalana in 2004, de Vuelta a Burgos in 2011 en de Escalada a Montjuïc in 2001.

Wat ritoverwinningen betreft pakte Purito er negen in de Vuelta a España tussen 2003 en 2015, drie in de Tour de France in 2010 en 2015, twee in de Giro d’Italia in 2012 – terwijl hij in alle drie op het podium stond; zes in de Vuelta al País Vasco tussen 2010 en 2015, en vier in Tirreno–Adriatico tussen 2008 en 2013. Zijn palmares toont veelzijdigheid in eendagskoersen en Grote Rondes en bevestigt hem als een van de toonaangevende Spaanse renners van zijn generatie.