ANALYSE | Suggereert deze statistiek dat Evenepoel Vingegaard in 2026 kan uitdagen?

De eerste maand van Remco Evenepoel bij Red Bull – Bora – hansgrohe levert cijfers op die tellen. Acht koersdagen brachten vijf zeges, een winstpercentage van 62,5 procent nog voor half februari. Toegegeven, de concurrentie was niet van het kaliber dat hem in juli wacht, maar de autoriteit in zijn prestaties sprong eruit. Belangrijker: de context rond die zeges contrasteert scherp met waar hij 12 maanden geleden stond.

Evenepoel startte 2026 met een volledige winter in de benen en een nieuwe ploeg, duidelijk gebouwd met het oog op ritzeges en klassement in grote rondes. Het lijkt nu al dat de transfer van het decennium rendeert. Een jaar eerder was zijn seizoen op dit punt amper begonnen. Sterker nog: het was niet eens gestart. Zijn campagne van 2025 ontspoorde nog voor de aftrap, na een trainingsval in december met meerdere breuken en zenuwschade.

Denk even terug aan dit moment vorig jaar, toen de Belg in een totaal andere positie verkeerde.

“Na een paar weken met de blessure ontdekten we een zenuwletsel,” zei Evenepoel na de val. “Dat is nog niet genezen. Een deel van de schouderspier werkt momenteel helemaal niet.” Later gaf hij toe hoe dicht het bij iets definitiefs aanvoelde: “Als ik een tennisser of volleyballer was, dan was mijn carrière voorbij geweest. Gelukkig ben ik wielrenner.” Terugkijkend erkende hij ook: “Natuurlijk waren de blessures behoorlijk zwaar.”

Die verstoorde winter schoof zijn debuut in 2025 door naar april. Half februari vorig jaar was hij nog altijd aan het revalideren, kracht aan het opbouwen, wachtend om weer in competitie te treden. Eén ding stond vast: het ontbreken van een normale basisperiode bleef het hele seizoen doorwerken. Hij keerde wel terug in koers, maar de fundering was aangetast en dat bleek zodra de eisen toenamen.

De Tour de France legde die kwetsbaarheid bloot. Evenepoel begon sterk en pakte in de eerste week een rit, maar zakte in de bergen dramatisch weg en stapte aan het einde van week 2 af. “Het liep gewoon niet, ik was leeg,” zei hij nadien. Over de aanloop naar de ronde zei hij verder: “Na het Dauphiné heb ik geen enkele trainingssessie meer kunnen doen.” Over de fysieke tol was hij kort: “Ik kon geen enkele intensiteit aan.”

Die uitspraken onderstrepen hoeveel schade al maanden eerder was aangericht. Grote rondes vergeven zelden een onderbroken voorbereiding. Evenepoels instorting was niet simpelweg een slechte dag, maar het resultaat van een winter zonder volwaardige opbouw en een voorjaar in achtervolging.

Er was ook het structurele euvel dat hem tijdens zijn jaren bij Soudal – Quick - Step bleef achtervolgen. In de hoge Alpen en Pyreneeën van de Tour stond de Belg vaak eerder alleen dan zijn voornaamste rivalen. Ploegen als UAE Team Emirates en Visma Lease a Bike konden diep in beslissende etappes meerdere klimkopmannen uitspelen.

Die rivalen plaatsten supersterren rond Pogacar en Vingegaard, terwijl Evenepoel het regelmatig solo moest klaren. Ilan Van Wilder nam het destijds voor de ploeg op: “Het is heel gemakkelijk ons steeds te vergelijken met teams die kopmannen als knecht gebruiken, zoals UAE. Naar mijn mening is dat geen realistische vergelijking.” De vergelijking bleef echter bestaan.

De komst van Evenepoel naar Red Bull – Bora – hansgrohe moest die dynamiek kantelen. Het project draait niet om vroege-seizoensprijzen verzamelen, maar om een structuur die hem drie weken in juli kan dragen. Toch zeggen die vroege zeges wel iets: ze tonen vorm en ritme.

Vijf zeges in acht dagen is in het moderne WorldTour-peloton ongebruikelijk, ook al vallen deze koersen buiten de zwaarste categorie. De manier waarop imponeert: Evenepoel won vanuit de kopgroep en via gecontroleerde klassementsritten. Zijn tijdrit blijft een wapen en bergop toont hij weer de punch om te versnellen in plaats van enkel te volgen.

In de Volta a la Comunitat Valenciana demarreerde hij op een brute muur in etappe 4 en pakte zo zijn vijfde zege van het jaar. De aanval was berekend, niet roekeloos, maar oogde overtuigend. Ook zijn toon in het openbaar is licht verschoven. Voorafgaand aan een mogelijk vroege seizoensduel met Tadej Pogacar zei hij: “We mijden niemand.”

Hij is duidelijk klaar voor de strijd.

Er is een evidente kanttekening: februarivorm garandeert geen julivermogen. De Tour de France wordt beslist op herhaalde Alpen- en Pyreneeënklimmen, waar tempo en ploegdiepte uitkomst bieden. Vorig jaar werd Evenepoel in de Pyreneeën kapotgereden. Zijn uitdaging is deze vorm door te trekken zonder te vroeg te pieken. Hij ging die zorg frontaal aan. “Er is nog ruimte voor verbetering,” antwoordde hij op de vraag of hij niet te vroeg in topvorm zou zijn.

De vergelijking met dit moment vorig jaar blijft scherp. In februari 2025 was hij nog twee maanden verwijderd van zijn eerste rugnummer. Nu heeft hij al zeges en koerskilometers in de benen. Dat verschil alleen al verandert de seizoenslijn: niet langer inhaalrace, maar opbouwen.

Een van de vragen die onder fans fluisteren, is of deze start zijn positie ten opzichte van Jonas Vingegaard voor de Tour verandert. Vingegaard kloppen over drie weken is een van de zwaarste opdrachten in het peloton. De Deen won eerder dankzij zijn klimvermogen in de diepte en de kracht van zijn ploeg, al verloor hij de voorbije weken wel zijn coach en Simon Yates.

Toch verloopt voorbereiding zelden lineair. Vingegaard kende zelf vroeg in het seizoen hinder en stelde zijn geplande debuut uit na een trainingsval. Zulke tegenslagen bepalen juli niet, maar tonen hoe snel de marges verschuiven, en Evenepoel is duidelijk met meer souplesse aan 2026 begonnen.

Ik spreek nu alsof Tadej Pogacar gegarandeerd de Tour de France van 2026 wint. Dat is hij natuurlijk niet, en in wielrennen kan alles gebeuren. Tegelijk, als 2025 iets leert, is het lastig iets anders te zien dan een strijd om plek twee deze juli.

Wil Evenepoel mikken op de tweede plaats achter Pogacar, of zelfs hoger, dan moeten meerdere factoren samenvallen. Ten eerste moet zijn tijdritvoordeel zich vertalen in echte winst, wat hem in veel grote rondes al lukte. Ten tweede moet hij de schade beperken op de langste aankomsten bergop en elk verval vermijden. Ten derde moet de Red Bull – Bora – hansgrohe-bergtrein diep in de beslissende etappes aanwezig blijven. De vroege tekenen van samenhang zijn bemoedigend, maar het Tour-parcours is meedogenloos.

Andere renners toonden hoe een nieuwe omgeving meteen rendeert. Tom Pidcocks overstap naar Q36.5 leverde eindwinst op in de AlUla Tour bij zijn eerste koers voor de ploeg, omschreven als “een perfecte eerste wedstrijd”. Pidcock reed daarna een stillere Giro, voor hij in september bij de beruchte Vuelta a Espana voor het eerst op een grootrondepodium stond.

Evenepoels geval is anders door de omvang van de verwachtingen. Hij zoekt niet enkel ritzeges, hij wil zijn plafond in grote rondes herijken. De ineenstorting van 2025 werd bepaald door blessure en onvolledige voorbereiding. De eerste maand van 2026 toont een renner die terug in zijn normale ritme zit.

Het cijfermatige hoofdpunt, vijf zeges in acht koersdagen, springt in het oog, maar de diepere betekenis zit in de continuïteit. Vorig jaar begon met herstel en onzekerheid. Dit jaar start met momentum. Of dat momentum doorrolt in het voorjaar en richting Tour zal bepalen of hij realistisch Vingegaard kan passeren voor de tweede plaats.

Voor nu is het contrast onmiskenbaar. Twaalf maanden geleden wachtte Evenepoel nog op zijn seizoensstart. Vandaag wint hij al.