“Als over tien jaar iemand een rit in de Tour de France wint… dát is nalatenschap” – iconische Britse wielerstem roemt Pune Grand Tour als begin van iets bijzonders

Wanneer doorgewinterde Tour de France-commentatoren het over “legacy” hebben, doelen ze zelden op een UCI 2.2-wedstrijd. Toch was dat het perspectief van Ned Boulting op de inaugurele Pune Grand Tour, terwijl Europese waarnemers verwerkten wat ze hadden gezien op Indiase wegen tijdens de vijfdaagse rittenkoers.

“Als over tien jaar iemand een Touretappe wint en zegt dat hij voor het eerst werd geïnspireerd toen renners langs zijn huis in Pune kwamen, dán is dat legacy,” zei Boulting tijdens de televisie-uitzending. Het was een langetermijnblik, minder gegrond in directe uitslagen dan in wat het evenement betekende als startpunt.

Sportief gezien bewoog de Pune Grand Tour zich op vertrouwd terrein. Als UCI 2.2-koers hoort het tot de vierde categorie van het profwielrennen, een niveau dat wekelijks in Europa wordt verreden zonder veel bombarie. Wat de bezoekers verraste, was niet de koers zelf, maar hoe Pune zich verhield tot die mondiale standaard.

Boulting, al meer dan twee decennia Tour de France-verslaggever voor ITV Sport, verwees herhaaldelijk naar de omvang en het gedrag van de menigte langs het parcours. Dorpen, stadskernen en lange wegstroken trokken continu publiek, dat vanaf stoepen en portieken juichte in plaats van de weg op te stappen.

“Telkens wanneer de renners door een dorp kwamen, liepen mensen uit hun winkels, huizen en kantoren naar buiten,” merkte hij op in de uitzending. “Ze bleven achter de lijn, ze juichten, ze namen foto’s. Dat gebeurt in Europa niet vanzelf, en dat kun je niet als vanzelfsprekend beschouwen.”

Het contrast was geen kritiek op Europese koersen, maar context. Zelfs bij de Tour de France is crowd control een terugkerend thema, terwijl veel Aziatische 2.2-wedstrijden nauwelijks meer dan een handvol toeschouwers trekken.

Voormalig Tour de France-commentator Graham Jones, eveneens actief op de internationale uitzending, legde vergelijkbare accenten bij zijn beoordeling van de organisatie. Met volledige wegafsluitingen op grote delen van het parcours opereerde Pune op een schaal die ongebruikelijk is voor een evenement in deze categorie.

“Ik heb races in heel Azië verslagen, en dit is mogelijk de best gefinancierde en best georganiseerde 2.2-koers die ik vanaf nul heb zien opbouwen,” zei Jones tijdens de uitzending voorafgaand aan rit 4. Zijn nadruk lag op uitvoering, niet ambitie, en hij wees erop dat volledige afsluitingen en uitgebreide seingeving zelden op dit niveau worden ingezet, waar ook ter wereld.

De editie van 2026 bestond uit een korte openingsproloog gevolgd door vier wegritten, met in totaal ruim 430 kilometer door het district Pune. Het parcours combineerde stedelijke centra met glooiende landelijke wegen en open stroken in de Western Ghats, en bood gevarieerd terrein zonder het spektakel te forceren.

Voor Europese waarnemers lag de betekenis van de Pune Grand Tour minder in wie ritten won, en meer in wat het evenement aantoonde over wat mogelijk is buiten de traditionele wielerbolwerken.

De Italiaan Jacopo Guarnieri, jarenlang een vaste waarde in de Tour de France, nam tijdens de koers contact op met de omroep na het volgen van de beelden vanuit Europa. Zijn reactie gold als vroeg signaal hoe snel perceptie kan kantelen wanneer een evenement een geloofwaardig tv-product neerzet.

Boulting keerde daar keer op keer op terug wanneer gevraagd werd wat Pune’s organisatie goed had gedaan. “Wielrennen is gratis te bekijken,” zei hij. “Als je het goed neerzet, komt het publiek. De beelden doen ertoe, de organisatie doet ertoe, en dan krijgt de sport een kans om te groeien.”

Geen van de commentatoren bestempelde Pune als een afgewerkt product, of als bewijs dat het Indiase wielrennen zijn plaats op het wereldtoneel heeft veroverd. De teneur was voorzichtiger: de race als openingshoofdstuk, niet als doorbraak.

Er klonken suggesties dat het evenement kan groeien, mogelijk met meer kilometers of een extra rit in toekomstige edities, maar steeds met het besef dat duurzaamheid belangrijker is dan schaal.

Voor nu heeft de Pune Grand Tour iets eenvoudigers gedaan. Ze heeft zich nadrukkelijk op de radar gezet van mensen die wedstrijden toetsen aan mondiale maatstaven, niet aan lokale verwachtingen. Of dat uiteindelijk leidt tot Indiase profrenners op de grootste Europese podia, blijft voorlopig de vraag.

Zoals Boulting het verwoordde: legacy wordt pas jaren later zichtbaar. Pune’s eerste stap zorgt er in elk geval voor dat de sport ergens op kan voortbouwen.