“Van der Poel is fysiek en mentaal helemaal op zijn best”: recordbreker in het veldrijden getipt om winterdominantie door te trekken naar de voorjaarsklassiekers

Mathieu van der Poel won niet alleen in Hoogerheide. Hij sloot het World Cup-seizoen af als een renner die al precies in de modus rijdt waarin de voorjaarsklassiekers beslist worden: vroeg afwachtend, meedogenloos wanneer hij gaat, en klinisch foutloos zodra het tempo tot afscheiding leidt.

Daarom weegt de reactie van analist Thijs van Amerongen zwaarder dan routineuze nabeschouwingen. Van Amerongen typeerde Mathieu van der Poel als “fysiek en mentaal helemaal bovenop”, zei hij bij Eurosport, en de implicatie is helder. Dit is geen wintervorm die tijd nodig heeft om te vertalen. Het is een piek die al sterk lijkt op eendaagse wegraces op hun scherpst.

Het record zelf, 51 World Cup-zeges, is de historische kop. Het plaatst Van der Poel solo bovenaan de eeuwige ranglijst en sluit een hoofdstuk veldritgeschiedenis af dat een decennium standhield.

Relevanter voor wat volgt is de manier waarop hij het deed. Van Amerongen merkte op dat Van der Poel “een paar kilometer per uur harder” reed dan de rest, een kloof die in het veldrijden vernietigend is en op de weg net zo beslissend wanneer één versnelling een compact groepje in een lint trekt.

Dominantie in het veld zegt op zichzelf weinig over de vertaling naar de weg. Wat telt is de uitdrukking van die dominantie. In Hoogerheide sloopte Van der Poel het veld niet met herhaalde prikken. Hij wachtte, observeerde, en maakte de koers af met één beslissende tempowissel.

Van Amerongen noemde de openingsfase veelzeggend. “Die twee rondjes moeten heel rustig voor hem zijn geweest,” zei hij, en onderstreepte dat Van der Poel zelfs binnen zijn perken al op het hoogste mondiale niveau opereerde. Rijders als Tibor del Grosso en Thibau Nys werden niet afgetroefd door een specialist, maar door iemand met een zichtbaar surplus.

Toen Van der Poel versnelde, was het effect direct. “Ze kunnen gewoon niet volgen,” observeerde Van Amerongen. Hij voegde toe dat “de beste Van Aert misschien kan volgen”, iets wat dit seizoen één keer te zien was, maar dat “zelfs Wout dan onder de druk van Van der Poel ten val komt”, wat illustreert hoe klein de marge is, zelfs voor zijn grootste rivaal, Wout van Aert.

Van Amerongens scherpste oordeel was niet technisch maar holistisch. “Hij is fysiek en mentaal helemaal bovenop,” zei hij. Die koppeling is cruciaal. Vermogen zonder rust leidt tot verspilling. Rust zonder benen leidt nergens toe. Van der Poel heeft nu beide.

Dat is ook geen toeval. Van der Poel bouwde zijn carrière op pieken wanneer het er het meest om gaat. Van Amerongen noemde het “heel indrukwekkend dat hij precies op de momenten dat het moet gebeuren altijd goed is”, en wees erop dat zulke betrouwbaarheid op het hoogste niveau allerminst vanzelfsprekend is.

Daarom ziet de analist eerder continuïteit dan terugval. Van Amerongen stelde dat Van der Poel “waarschijnlijk ook weer heel goed zal zijn in Milano-Sanremo”, waarmee hij de winterfinale niet als eindpunt neerzette, maar als bevestiging.

Hoogerheide was dus niet louter een afscheid van het veldritseizoen. Het was een gereedheidsverklaring. Het record staat, de winterdoelen zijn binnen, en de manier van winnen suggereert dat een reset niet nodig is. Wanneer de voorjaarsklassiekers beginnen, hoeft Van der Poel niet naar vorm te zoeken. Hij rijdt er al in.