Mathieu van der Poel vertrok uit Hoogerheide niet alleen met een nieuwe demonstratieve zege, maar ook met een record dat hem definitief alleen bovenaan de World Cup-historie plaatst.
Met zijn 51e World Cup-zege uit zijn carrière liet de regerend wereldkampioen
Sven Nys achter zich en onderstreepte hij zijn status als dé veldrijder van het moderne tijdperk.
Ondanks de ruime voorsprong en de ogenschijnlijke controle waarmee hij de wedstrijd dirigeerde, temperde
Mathieu van der Poel het optreden zelf. Na de finish wees hij het idee van een nieuwe show af. “Ik reed gewoon mijn eigen tempo,” zei hij.
Die nuchtere evaluatie verborg niet dat hij zeer tevreden is met zijn huidige vorm. “Ik ben echt blij met het gevoel,” legde Van der Poel uit. “Doordat ik goed heb kunnen werken in Spanje merk ik dat ik veel beter ben dan in de eerste seizoenshelft. Toen lag de focus vooral op duurtraining. Ik ben heel tevreden met de vorm.”
Record binnen, focus onveranderd
De historische lading van de zege was onmiskenbaar. Met nummer 51 passeerde Van der Poel
Sven Nys, van wie het totaal van 50 World Cup-zeges een decennium lang de maatstaf was. Het was een mijlpaal zonder steekspel of late ontknoping, maar via een solorit die de onzekerheid al voor halfweg uit de koers nam.
Voor Van der Poel leidde het record echter niet tot mijmering, eerder tot stille voldoening. “Dat is heel mooi,” zei hij. “Ik ben er trots op en ik kijk uit naar volgende week.”
Die slotopmerking vatte het grotere plaatje samen. Hoogerheide was geen eindpunt, maar de bevestiging dat zijn voorbereiding precies op het juiste moment piekt. Het trainingsblok in Spanje, het geduld in de vroege winter en de nu zichtbare scherpte waren allemaal gericht op één doel.
Met het WK in aantocht verlaat Van der Poel de laatste World Cup-manche met opnieuw herschreven recordboeken, maar met de blik al strak vooruit. Het aantal telt. De vorm telt nog meer.