“Toen ik zag dat ze lek reed, viel ik meteen aan” - Puck Pieterse toont killerinstinct en boekt eerste World Cup-zege van deze winter in Maasmechelen

In het veldrijden wordt aarzeling vaak harder afgestraft dan aanvalslust. Op een koude januarimiddag in Maasmechelen koos Puck Pieterse voor beslissingskracht en blies ze haar World Cup-seizoen nieuw leven in op het meest cruciale moment van de winter.

Haar zet was even eenvoudig als meedogenloos. Toen ze zag dat Amandine Fouquenet lek reed terwijl de koers nog op het scherp van de snede stond, ging Pieterse onmiddellijk in de aanval. “Toen ik zag dat ze een lekke band had, viel ik meteen aan, dat is nu eenmaal koersen,” zei ze achteraf, een zin die zowel de realiteit van het topveldrijden als haar eigen winnaarsinstinct treffend samenvat.

De overwinning in de UCI Cyclo-cross World Cup Maasmechelen werd door Pieterse niet bestempeld als een gelukkige samenloop, maar als een moment waarop alertheid en paraatheid samenvielen. Ze wist dat Fouquenet snel kon herstellen, met de materiaalpost dichtbij en de verschillen flinterdun. De aanval was daarom geen opportunisme, maar noodzaak.

Die helderheid telde. Pieterse had eerder in de wedstrijd al agressief gekoerst en toonde bereidheid om het initiatief te nemen in plaats van af te wachten. Toen het beslissende moment kwam, was ze mentaal klaar om te handelen.

Het leverde haar eerste World Cup-zege in ruim twee jaar op, wat de emotionele lading aan de finish alleen maar groter maakte. “Het is een enorme opluchting om weer een World Cup te winnen,” gaf ze toe. “Vorig seizoen lukte het niet en dat deed me beseffen hoe bijzonder het is om er in het veldrijden eentje te winnen.”

Hoewel de uitkomst duidelijk was, wilde Pieterse de kwaliteit van de concurrentie niet afzwakken. Ze wees op de technische eisen van het parcours in Maasmechelen en de sterkte van de rivalen om haar heen, in het bijzonder Fouquenet, wier eerdere remonte haar al tot het uiterste had gedwongen.

“Dit was zeker een van de zwaarste crossen,” zei Pieterse, en pareerde daarmee elke suggestie dat zeges op dit niveau vanzelf komen. Haar woorden raakten ook een bekend narratief rond renners die tussen disciplines wisselen. “Soms lijkt het alsof er maar een paar wegrenners aan de start staan, maar dat is zeker niet zo,” voegde ze toe.

Het podium onderstreepte dat punt: Pieterse finishte voor Ceylin Alvarado, terwijl klassementsleidster Lucinda Brand genoegen moest nemen met een zeldzame notering buiten de top drie.

Los van de uitslag gaf Maasmechelen ook vertrouwen over Pieterse’s traject richting het WK. Na een zware val op het NK eerder deze maand, die haar ritme verstoorde, draaide de afgelopen veertien dagen net zozeer om herstel als om voorbereiding.

“Ik wist dat de vorm dit weekend goed moest zijn als je volgende week wilt presteren,” zei ze. “De afgelopen twee weken waren niet de makkelijkste na het NK, maar ik ben blij dat nu alles in elkaar valt.”

Dat gevoel voor timing kan beslissend blijken. Met Hulst in aantocht vertrekt Pieterse uit Maasmechelen niet alleen met een World Cup-trofee, maar ook met het bewijs dat haar instinct, inhoud en vertrouwen samenvallen aan het scherpe einde van het seizoen. In een discipline waar koersen vaak in seconden beslist worden, kan die combinatie evenveel betekenen als pure kracht.