“Het is gewoon robotwerk” – Britse commentator maakt zich zorgen over de eisen van het huidige profwielrennen en de juniorenscouting

Het profpeloton is de afgelopen decennia sterk veranderd, met als opvallendste evolutie de obsessie voor details in training en voeding. Dat levert betere atleten op, maar verhoogt de drempel naar het profbestaan en maakt renners bijna “robots”, betoogt Brian Smith.

“Ik was zó serieus. Ik probeerde altijd alles beter te doen. Ik zocht constant naar dat extra beetje. Toen ik in Groot-Brittannië koerste, was ik mogelijk de hardste trainer – een trainingsmachine. Daar was ik best trots op,” vertelt Smith aan CyclingWeekly.

Toch denkt de Britse commentator, tweevoudig nationaal kampioen in de jaren negentig, dat hij beter aan de huidige eisen van het profbestaan had kunnen voldoen dan veel van zijn generatiegenoten. Die eisen zijn in 30 jaar exponentieel toegenomen, tot op het punt dat de sport nauwelijks nog herkenbaar is.

Trainingsschema’s worden tot in de kleinste details bijgesteld en gevolgd, net als de voeding. Technologische vooruitgang blijft het wedstrijdtempo opdrijven, met in het afgelopen decennium grote stappen – aero-fietsen en speedsuits in bergetappes springen daarbij het meest in het oog.

Dat alles heeft een prijs. Veel renners kunnen de constante druk en de minutieuze aandacht niet volhouden, zowel aan de top als onder degenen die nog vechten voor een plek in het peloton.

“Jonge renners worden robots, alles wordt gemeten. Hun voeding wordt gemeten, de training wordt gemeten – alles wordt gemeten. Het is puur mechanisch. Het is gewoon niet leuk,” stelt de Brit. In het huidige wielrennen blijft geen detail onbesproken, waardoor jongeren zich al op zeer jonge leeftijd extreem professioneel moeten gedragen.

“Elke trap die je tegenwoordig geeft, wordt geüpload zodat je coach er dagelijks naar kan kijken. Dat dag in, dag uit doen is keihard voor veel van die jonge atleten.” Dat ligt vermoedelijk ook ten grondslag aan diverse vroege afscheidnemers deze winter, zoals recent de stopzetting door Simon Yates en de 23-jarige wereldkampioene veldrijden Fem van Empel, die besloot afstand te nemen van de sport.

Het pad is ruw en veel profs stellen dat carrières realtime korter worden, omdat de belasting op lange termijn onhoudbaar is. Tegelijk verjongt het peloton verder. WorldTour-ploegen rekruteren steeds vaker rechtstreeks uit de junioren, uit angst de “volgende grote” te missen. Na het succes van Remco Evenepoel is dit in het scoutingsbeleid van meerdere teams een vast patroon geworden.

“Het wielrennen wordt steeds jonger… twintigers denken al: ‘Ik ga het niet als prof redden.’ Teams contracteren junioren en slaan soms de beloften over,” waarschuwt Smith, die vreest dat dit de natuurlijke ontwikkeling van talenten kan verstoren.