“Zie je een vriend in een lastig moment, dan help je hem... anders zou het peloton een puinhoop zijn” – Victor Campenaerts pareert kritiek op het bidongebaar van De Lie

Victor Campenaerts heeft zijn veelbesproken gebaar richting Arnaud De Lie tijdens de Giro d’Italia verdedigd. Volgens hem ging het niet om medelijden, gêne of spelletjes, maar om eenvoudige vriendschap binnen het peloton.

De renner van Team Visma | Lease a Bike trok de aandacht in de 3e etappe toen hij kort een bidon aanpakte van De Lie, terwijl de Lotto-Intermarché-sprinter het lastig had op een klim. De kleine geste werd op sociale media breed geprezen, maar riep ook discussie op of zo’n zichtbare hulp niet ontmoedigend kan voelen voor een renner die al diep in het rood zit.

Die kritiek klonk scherp in Eurosports Kop over Kop, waar Bobbie Traksel het moment “echt demotiverend” noemde en zei dat hij het vernietigend had gevonden in De Lies plaats. Zijn punt was niet dat Campenaerts slechte intenties had, maar dat hulp krijgen van een renner van een andere ploeg kan onderstrepen hoe beroerd het gaat.

Campenaerts ziet dat volstrekt anders. Tegenover Sporza legde hij uit dat zijn band met De Lie verder reikt dan ploegkleuren. “Toen Arnaud prof werd, brachten we veel tijd samen door,” zei Campenaerts. “We zaten samen bij Lotto. Arnaud kwam in die periode vaak bij mij thuis. Als ik in Spanje was, kwam Arnaud daar ook vaak om met mij te trainen.”

Die geschiedenis maakte de keuze instinctief in plaats van berekend, aldus Campenaerts. “We sliepen in Spanje ook altijd in dezelfde kamer. Dat schept een band.”

Het beeld van Campenaerts die een renner van een andere ploeg helpt, viel op omdat moderne Grote Rondes vaak draaien om druk, positie en eigenbelang. Juist daarom vond Campenaerts het moment betekenisvol. “Naast wielrenners zijn we ook gewoon mensen in een peloton,” legde hij uit. “Als je ziet dat een vriend het moeilijk heeft, help je hem.”

Campenaerts voegde toe dat hij hetzelfde soort reflex van anderen zou verwachten als de rollen omgedraaid waren. “Als ik later in mijn carrière voor een andere ploeg zou rijden en ik had een moeilijk moment, dan zou Bart Lemmen mij ook helpen.”

Daarna maakte hij het punt scherper. “Gelukkig bestaat dat nog, anders zou het peloton een zootje zijn.”

Zijn woorden geven een helderder antwoord op het debat rond de geste. In plaats van het bidonmoment te zien als teken van zwakte bij De Lie, kaderde Campenaerts het als bewijs dat oude relaties en basisloyaliteit blijven tellen, ook als renners andere truien dragen.

Voor De Lie voelde het moment mogelijk minder warm dan het van buitenaf leek. De sprinter van Lotto-Intermarché beleefde een miserabele Giro d’Italia nadat hij gestart was met een maagbacterie, en hij gaf toe dat het bidonincident viel in een heel moeilijke fase. “Dat was misschien een mooi moment voor jullie, maar niet voor mij,” zei De Lie met een wrange lach. “Ik zat toen à bloc. Het was een heel slechte dag voor mij.”

De Lie zei dat zijn lichaam nog altijd niet herstelde zoals het moest. “Ik zie dat mijn lichaam nog steeds niet recupereert zoals het hoort,” legde hij uit. “Als ik à bloc ga, merk ik dat er niets in de benen zit.”

Zijn maagproblemen bleven hem ook beperken. “Mijn maag is ook nog niet top. Ik kan eten, maar niet alles gaat naar mijn benen.”

Voor de 4e etappe had De Lie zijn doel teruggebracht tot simpelweg de finish halen. “Gewoon aankomen, dat is voor mij al een mooi doel,” zei hij. Zelfs dat bleek te veel. In de eerste Italiaanse rit tussen Catanzaro en Cosenza werd De Lie opnieuw vroeg gelost op de Cozzo Tunno en stapte later af, waarmee een Giro eindigde die voor hem nooit echt op gang kwam.

Campenaerts’ gebaar veranderde De Lies koers niet, en het kon de ziekteperikelen die hem uiteindelijk deden opgeven niet stoppen. Het bood wel een herinnering dat zelfs in een Grote Ronde vol afzien, tactiek en druk, het peloton nog steeds bijeengehouden wordt door relaties die verder reiken dan teambussen en contractwissels.