“We hebben tapentadol, dat 10 keer sterker is dan tramadol” - nieuwe MPCC-voorzitter roept op tot strijd tegen gevaarlijke 'grijze zones'

De Movement for Credible Cycling (MPCC) ontstond in de donkerste dagen van de wielerhistorie, maar haar principes staan nog steeds overeind. In 2007 bereikten de dopingschandalen een hoogtepunt, met volledige ploegen die de Tour de France verlieten na nieuwe onthullingen. In de schaduw van die gebeurtenissen ontstond, onder leiding van Roger Legeay die dit jaar het stokje overdroeg aan de nieuwe MPCC-voorzitter Emily Brammeier, een organisatie die pal staat voor de juiste waarden.

De strijd tegen doping valt nu volledig onder de bevoegdheid van de International Testing Agency (ITA), maar de MPCC houdt haar rol als striktere versie van de officiële antidopingorganen, met ook strijd tegen de zogeheten “grijze zone”.

“Er lopen twee sleutelprincipes door de organisatie – uiteraard de strijd tegen doping. En daarnaast ligt de focus tegenwoordig meer op het terugdringen van de grijze zone. De onderliggende principes zijn het beschermen van de gezondheid van renners, de eerlijkheid van de sport en de geloofwaardigheid ervan,” zegt Brammeier in de road.cc-podcast.

“Er is natuurlijk veel veranderd,” zegt ze. “We praten er veel meer over, en dat vind ik eigenlijk het belangrijkst. Doping was ooit de norm en nu is dat totaal anders. We hebben veel strengere regels. En de mentaliteit is grotendeels ook anders. Maar we hebben nog steeds een weg te gaan.”

Als erfenis van zijn besmette verleden heeft het wielrennen een van de meest uitgewerkte antidopingstructuren in de sportwereld, waardoor valsspelen grotendeels zinloos is. Toch proberen sommigen nog steeds de regels te buigen.

“We zijn een van de meest geteste sporten ter wereld, wat duidelijk een goede en heel belangrijke stap is. Maar ik geloof dat we daar nog stappen in kunnen zetten. We hebben een robuuster antidopingsysteem nodig. De grijze zone is tegenwoordig een grote uitdaging.”

“We staan op een andere plek, maar er is nog werk te doen. En dat is waar de MPCC belangrijk is: we moeten blijven schijnen op zwakke plekken, kansen benutten en verandering doorduwen – want valsspelen is menselijk. Er zullen altijd valsspelers zijn, dat is normaal en dat voorkomen we nooit helemaal. Maar het gaat erom: hoe ga je er als sport mee om? Welke maatregelen neem je om vooruit te komen? En wie willen we zijn?”

Terwijl klassieke doping via intensieve controles nagenoeg is uitgesloten, is het werk van de MPCC verre van gedaan. In plaats van verboden middelen of methoden, vermoedt de MPCC dat renners en ploegen vaker grijpen naar “technisch legale” maar “moreel twijfelachtige” methoden voor soms marginale winst.

“De grijze zone en de overmatige medicalisering van de sport zijn een van onze grootste moderne uitdagingen,” zegt Brammeier. “De MPCC wees jaren geleden al op tramadol als zorgpunt. Het duurde 10 jaar voordat er iets gebeurde. Helaas worden we gestuurd door procedures, en we moeten echt veranderen hoe we de sport benaderen.”

“Nu hebben we tapentadol, tien keer sterker dan tramadol. Het staat op een monitoringslijst en waarschijnlijk moeten we weer wachten, of het nu 10 jaar is of niet, op de conclusie of het veilig is. Het standpunt van de MPCC is: Waarom wachten?Dit kan een probleem zijn, laten we het verbieden. En als het veilig blijkt, dan kun je het gebruiken. Dat voelt als een gezondere medische aanpak binnen de sport.”

“In de echte wereld neem je geen tapentadol en ga je autorijden. Waarom staat het dan wel toe in een wielerkoers waar we zo focussen op veiligheid, op valpartijen in de finale? Precies in die sleutelmomenten, wanneer renners maximaal risico nemen, willen ze deze middelen – waarom brengen we ze dan in gevaar? Een preventieve aanpak beschermt renners.”

“Dit zijn medicijnen om zieke mensen te behandelen. Ben je echt ziek, dan heb je ze natuurlijk nodig. Maar dan is de vraag: moet je wel gaan koersen als je zó ziek bent?” besluit Brammeier, die daarmee de discussie opent.